KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

34. BÖLÜM – KAYIP KAYIT

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Sabah gözlerimi açtığımda ilk baktığım şey telefonumdu.

Ekranda üç bildirim vardı.

İrem'den iki mesaj, Emir'den bir mesaj.

İrem: GÜNAYDINNN! DOĞUM GÜNÜNE İKİ GÜN KALDI!

İrem: Bu arada bugün sana anlatacağım bir şey var. Merak et!

Emir'in mesajını açtım.

Emir: Günaydın, belam. Bugün seni görmeye geleceğim. Konuşmamız gereken şeyler var.

Telefonu göğsüme bıraktım.

İki gün.

Doğum günüme yalnızca iki gün kalmıştı.

Normalde bu kadar yaklaşmışken yerimde duramazdım. Şimdi ise hastane yatağında oturmuş, babamın yıllar önce benim için hazırladığı kaydın nerede olduğunu düşünüyordum.

Kapı açıldı.

Annem içeri girdi.

"Nasıl hissediyorsun?"

"İyiyim. Anne, dün Emir'le konuştunuz mu?"

Annem başını salladı.

"Evet. Sana anlatmam gereken bir şey var."

Hemen ona döndüm.

"Ne oldu?"

Annem yatağımın yanına oturdu.

"Emir'in babasıyla ilgili söylediklerim aklımdan çıkmıyor. Babanın ona güvenmememizi söylemesinin bir nedeni vardı."

"Belki de babamın kaybolmasıyla ilgisi vardır."

"Belki."

"Anne, artık hiçbir şeyin üstünü örtmeyelim. Ne biliyorsak konuşalım."

Annem elimi tuttu.

"Haklısın. Ama önce babanın bıraktığı kaydı bulmalıyız."

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Mert ve Arda'yla eski arşiv binasının önünde buluştum.

Dün öğrendiğimiz şey hâlâ aklımdaydı.

Kutu resmî kayıtlarda görünmüyordu.

"Başka bir ihtimal var mı?" diye sordum.

Mert elindeki dosyayı açtı.

"Eski şirket kayıtlarına göre arşiv alanı kapatılmadan önce bazı eşyalar başka bir depoya taşınmış."

Arda hemen sordu:

"Hangi depo?"

"Adresini buldum."

Kâğıdı bize uzattı.

Emir'in babasıyla Alina'nın babasının çalıştığı eski şirketin başka bir deposuydu.

"Oraya gidiyoruz," dedim.

Arda başını salladı.

"Bir dakika. Önce bir şey söylemem gerekiyor."

İkimiz de ona döndük.

"Geçen yıl babamın evraklarını karıştırırken bir belge görmüştüm. Üzerinde Alina'nın babasının adı vardı."

"Ne belgesi?"

"Tam olarak hatırlamıyorum. Ama bir teslimat kaydıydı. Babam o belgeyi görünce çok sinirlenmişti."

Mert kaşlarını çattı.

"Niye daha önce söylemedin?"

"Çünkü o zaman ne anlama geldiğini bilmiyordum. Şimdi parçalar birleşmeye başladı."

Arda'nın yüzüne baktım.

"Bu kez bildiğin hiçbir şeyi saklama."

"Tamam."

Arabaya bindik.

Bu kez yalnızca bir kutuyu aramıyorduk.

Alina'nın babasının neden kaybolduğunu anlamaya biraz daha yaklaşmak istiyorduk.

İREM'İN GÖZÜNDEN

Alina'nın odasına girdiğimde elinde bir kitap vardı.

"Yine mi okuyorsun?"

"Başka ne yapayım?"

Yanına oturdum.

"Doğum günün için bir şey hazırladım."

"Ne?"

"Hayır, söylemem."

"İrem!"

"Merak etmek de güzel bir şey."

Güldü.

Bir süre konuştuktan sonra Kuzey'den bahsettim.

"Bu arada Kuzey'le dün akşam uzun uzun konuştuk."

Alina hemen bana döndü.

"Ne konuştunuz?"

"Bizim hakkımızda."

Gözlerini büyüttü.

"AYRINTI!"

Gülmeye başladım.

"Galiba artık birbirimize karşı ne hissettiğimizi biliyoruz."

"İREM!"

"Ne var?"

"Sonunda!"

İkimiz de gülmeye başladık.

Sonra yüzüme dikkatle baktı.

"Mutlu musun?"

Bir an düşündüm.

"Evet. Uzun zamandır ilk kez bir şeylerin yoluna girdiğini hissediyorum."

Elimi tuttu.

"Mutlu olmayı hak ediyorsun."

"Sen de öyle."

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra ona sarıldım.

"Bu doğum gününü birlikte kutlayacağız. Tamam mı?"

"Tamam."

Ama içimde küçük bir endişe vardı.

Alina'nın doğum gününe kadar her şeyin yolunda gitmesini istiyordum.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Depoya ulaştığımızda kapının kilitli olduğunu gördük.

Mert, babasından aldığı eski evrakları çıkardı.

"Bu depoyla ilgili kayıt burada."

Arda kapının üzerindeki numaraya baktı.

"Belgede yazan yer burası."

Anahtarı kilide yerleştirdim.

Kapı açıldı.

İçerisi eski kutularla doluydu.

Rafları tek tek incelemeye başladık.

Bir süre sonra Mert seslendi.

"Emir! Buraya gel."

Yanına gittim.

Elinde üzerinde Alina'nın babasının adının yazdığı bir kutu vardı.

Kutuyu açtık.

İçinde birkaç dosya, eski fotoğraflar ve küçük bir zarf bulunuyordu.

Zarfın üzerinde bir isim yazıyordu.

AYLİN AREL

Mert zarfı bana uzattı.

İçinden bir kâğıt çıktı.

Alina'nın babasının el yazısıydı.

"Aylin, eğer bu kutuyu bulduysan kayıt da burada olmalı. Alina'nın doğum gününden önce ona ulaştırmanı istiyorum. Her şeyi kendi sesimden duymayı hak ediyor."

Kâğıdın altında küçük bir not daha vardı.

"Kayıt, mavi kutunun içinde."

Etrafımıza baktık.

Depoda birkaç farklı kutu vardı ama mavi olanı bulmak zor olmadı.

Rafın en altındaydı.

Kutuyu çıkardığımda içinden küçük bir ses kayıt cihazı çıktı.

Mert şaşkınlıkla baktı.

"Aradığımız şey bu olabilir."

Cihazı elime aldım.

Üzerinde tarih yazıyordu.

12 Eylül.

Tam o sırada Arda başka bir belge buldu.

"Burada bir şey daha var!"

Yanına gittim.

Belgede şirketin eski çalışanlarından birinin adı yazıyordu.

Selim.

Mert'in yüzü değişti.

"Selim'in de bu işin içinde olduğunu biliyorduk."

Arda başını salladı.

"Ama burada yalnızca çalışan olarak görünmüyor. Kutunun teslim edildiği kişi olarak imzası var."

Birbirimize baktık.

Demek ki Selim yalnızca belgeleri saklayan biri değildi.

Kutunun yerini de biliyordu.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Emir aradığında annem yanımdaydı.

"Bulduk," dedi.

Bir anda doğrulmaya çalıştım.

"Neyi?"

"Ses kaydını."

Elim ağzıma gitti.

"Gerçekten mi?"

"Evet. Babanın sana bıraktığı kayıt olabilir."

Gözlerim doldu.

"Emir, dinlediniz mi?"

"Hayır. Bunun seninle ilgili olduğunu düşündüğümüz için önce sana getirmek istedim."

Telefonu biraz daha sıkı tuttum.

"Ne zaman geleceksin?"

"Birazdan."

Telefon kapandığında anneme döndüm.

"Bulmuşlar."

Annemin gözleri doldu.

"Gerçekten mi?"

Başımı salladım.

Bir süre birbirimize sarıldık.

Babamın sesini yeniden duyma ihtimali bile beni heyecanlandırıyordu.

Ama aynı zamanda korkuyordum.

Ya duyacaklarım beni daha da üzerse?

Ya babamın bana söylemek istediği şey, düşündüğümden çok daha ağırsa?

Kapı açıldığında Emir içeri girdi.

Elinde küçük bir cihaz vardı.

Gözlerim hemen ona takıldı.

"Bu mu?"

Emir başını salladı.

"Bu."

Cihazı dikkatlice komodinin üzerine bıraktı.

"İstersen birlikte dinleyebiliriz."

Annem de yanıma oturdu.

Emir kayıt cihazını çalıştırdı.

Önce kısa bir cızırtı duyuldu.

Ardından yıllardır duymadığım bir ses...

"Alina'm..."

Nefesim kesildi.

Babamdı.

Sesini unutmadığımı sanıyordum ama yeniden duyduğumda ne kadar özlediğimi anladım.

"Bu kaydı dinliyorsan, demek ki sana bırakmak istediğim şeylerden birini bulmuşsun."

Gözlerimden yaşlar süzüldü.

"Öncelikle doğum günün yaklaşıyor, küçük kızım. Keşke yanında olabilseydim. Sana sarılabilseydim. Her zamanki gibi pastanın mumlarını üflerken dilek tutmanı izleyebilseydim."

Annem ağlamaya başladı.

Emir elimi tuttu.

Babam konuşmaya devam etti.

"Alina, sana anlatmam gereken şeyler var. Büyüdüğünde bazı sorular soracağını biliyorum. Ve o soruların cevaplarını hak ediyorsun."

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra babamın sesi yeniden duyuldu.

"Öncelikle şunu bilmeni istiyorum. Emir'in babası düşündüğün gibi biri olmayabilir. Ama ona hemen güvenmeni de istemiyorum. Çünkü o gece yaşananların tamamını sana anlatmadı."

Emir'in eli bir anda hareketsiz kaldı.

Annem başını kaldırdı.

Babamın sesi devam etti.

"Ve bir şey daha var. Beni bulmak istiyorsan Selim'e ulaşmalısın. Çünkü benim kaybolduğum gece orada olan son kişilerden biri oydu."

Kayıt aniden kesildi.

Oda sessizliğe gömüldü.

Emir bana baktı.

Ben ise yalnızca tek bir kelimeyi düşünebiliyordum.

Selim.

Babamın kaybolduğu gece oradaydı.

Ve belki de yıllardır aradığımız cevapların tamamı onun elindeydi.

Telefonum titredi.

İrem'den mesaj gelmişti.

İrem: İki gün kaldııı! Hazırlıklar başladı!

Ekrana baktım.

Doğum günüme iki gün kalmıştı.

Ama artık doğum günümden önce çözmemiz gereken çok daha büyük bir mesele vardı.

Selim'i bulmalıydık.

Ve bu kez hiçbirimiz gerçeğin önünde durmayacaktık.