KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

30. BÖLÜM – GERÇEĞİN AĞIRLIĞI

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Sabah uyandığımda ilk işim takvime bakmak oldu.

Beş gün.

Doğum günüme yalnızca beş gün kalmıştı.

Telefonumu elime alıp İrem'e mesaj attım.

GÜNAYDINNN! Beş gün kaldııı!

Cevabı hemen geldi.

GÜNAYDIN DOĞUM GÜNÜ KIZI! Daha şimdiden heyecan yapmaya başladın.

Gülümsedim.

Yapacağım tabii. Bu yıl güzel geçecek, hissediyorum.

Mesajı gönderdikten sonra telefonumu bıraktım.

Tam o sırada kapı açıldı. Emir içeri girdi.

"Bugün de erkencisin."

"Sen de."

"Benim gelmem için erken diye bir şey yok."

Gözlerimi devirdim.

"Çok konuşuyorsun."

"Sen de çok söyleniyorsun."

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

Emir elindeki dosyayı masaya bıraktı.

"Annenin verdiği belgeleri inceledik."

Bir anda ciddileştim.

"Bir şey buldunuz mu?"

"Evet. Hem de önemli bir şey."

Dosyayı bana doğru uzattı.

İçindeki sayfalara göz gezdirdim. Bazıları eski şirket kayıtlarıydı. Bazılarında imzalar, tarihler ve açıklamalar vardı.

Bir sayfada babamın imzasını gördüm.

"Bu ne?"

Emir yanıma oturdu.

"Şirketin bazı çalışanların üzerine sahte işlemler kaydettiğini gösteren bir belge. Baban bunu fark etmiş."

"Yani babamın ortaya çıkarmak istediği şey buydu?"

"Evet. Ama daha önemli bir ayrıntı var."

Başımı kaldırdım.

"Neymiş?"

"Bu belgelerde babanın kaybolduğu günün tarihi de var."

Kalbim hızlandı.

"Ne?"

Emir sayfayı çevirdi.

Belgede babamın imzasının yanında başka bir imza daha vardı.

Emir'in babasının.

İkisine uzun uzun baktım.

"İkinizin babası aynı gün bu belgeyi imzalamış."

"Evet."

"Demek ki o gün birlikte hareket ediyorlardı."

Emir başını salladı.

"Babamla yeniden konuştum. O gün babanın belgeleri teslim etmek için bir görüşme ayarladığını söyledi."

"Nereye?"

"Şirketin eski merkezine."

Bir süre sustum.

"Sonra?"

Emir gözlerini benden kaçırdı.

"Babam oraya gittiğinde senin baban çoktan ayrılmış."

"Yani onu son gören kişi baban değil."

"Hayır."

İçimdeki umutla korku birbirine karıştı.

"Emir, babam hâlâ hayatta olabilir mi?"

Emir hemen cevap vermedi.

Elimi tuttu.

"Alina, sana bilmediğim bir konuda kesin bir şey söylemeyeceğim. Ama onu bulmak için elimizden geleni yapacağız."

Başımı salladım.

Bu kez boş sözler duymak istemiyordum.

Gerçek ne olursa olsun, öğrenmek istiyordum.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Alina'nın annesiyle yeniden konuşmam gerekiyordu.

Dosyadaki belgelerden birinde dikkatimi çeken bir tarih vardı. Babamın imzası, Alina'nın babasının imzasıyla aynı sayfadaydı. Fakat belgenin altında üçüncü bir imza bulunması gereken yer boştu.

Babam bunun nedenini açıklamamıştı.

Eve döndüğümde doğrudan çalışma odasına gittim.

"Bu belgeyi neden imzaladınız?"

Babam kâğıda baktı.

"Çünkü o gün teslim edilmesi gerekiyordu."

"Üçüncü imza neden yok?"

"Çünkü teslimat gerçekleşmedi."

"Kim imzalayacaktı?"

Babam bir süre düşündü.

"Barış."

"Barış mı?"

"Evet. Ancak son anda vazgeçti. Belgeleri kabul etmedi."

"Yani bütün bunların başlamasına neden olan şey bu mu?"

Babam başını salladı.

"Alina'nın babası, Barış'ın geri adım atacağını tahmin etmişti. Bu yüzden belgelerin bir kopyasını önceden hazırlamıştı."

"Annesine verdiği kopyayı mı?"

"Evet."

Dosyayı kapattım.

"Barış'ın bunları neden istemediğini anlamıyorum."

"Çünkü belgeler ortaya çıkarsa kendisinin de sorumlu tutulacağını biliyordu."

"Arda bütün bunları biliyor mu?"

Babam başını iki yana salladı.

"Bilmiyorum. Ama oğlunun o gece orada olması, her şeyi bildiği anlamına gelmez."

Haklı olabilirdi.

Fakat artık Arda'nın da konuşması gerekiyordu.

Telefonumu çıkardım ve Mert'i aradım.

"Arda'yla konuşmamız gerekiyor."

"Ben de aynı şeyi düşünüyordum."

"Bugün buluşalım."

"Tamam. Ben haber veririm."

Telefonu kapattım.

Bu kez yalnızca geçmişi öğrenmek için değil, Alina'nın geleceğini koruyabilmek için de harekete geçmem gerekiyordu.

İREM'İN GÖZÜNDEN

Kuzey'le hastanenin kafeteryasında oturuyorduk.

Önümdeki kahveye bakarken onun bana baktığını fark ettim.

"Ne var?"

"Bir şey yok."

"Yalan söyleme."

Kuzey güldü.

"Doğum günü için bir şey düşünüyor musun?"

"Alina için mi?"

"Hayır, benim için. Tabii ki Alina için!"

Gülerek başımı salladım.

"Henüz kesin bir planımız yok. Ama onun mutlu olmasını istiyorum."

"Olacak."

"Umarım."

Kuzey bir süre sustu.

"İrem, sana bir şey söylemek istiyorum."

Ona döndüm.

"Dinliyorum."

"Son zamanlarda seninle geçirdiğim zamanın benim için ne kadar önemli olduğunu fark ettim."

Yüzümde istemsizce bir gülümseme oluştu.

"Benim için de önemli."

"Öyleyse bunu yalnızca arkadaşça vakit geçirmek olarak görmediğimi bilmeni istiyorum."

Kalbim hızlandı.

"Kuzey..."

"Acele cevap vermeni istemiyorum. Sadece bil istedim."

Elimi masanın üzerine koydum.

"Ben de seninle daha fazla vakit geçirmek istiyorum."

Kuzey gülümsedi.

"Bu cevap bana yeter."

MERT'İN GÖZÜNDEN

Arda'yı buluşmaya çağırdığımda önce gelmek istemedi.

Ama sonunda kabul etti.

Emir de yanımızdaydı.

"Konuşmamız gerekiyor," dedi Emir.

Arda kollarını göğsünde birleştirdi.

"Yine mi o gece?"

"Evet. Çünkü artık herkes bir şeyler anlatıyor ama kimse tamamını söylemiyor."

Arda gözlerini kaçırdı.

"Ben babamın yaptıklarından sorumlu değilim."

"Bunu biliyoruz," dedim. "Ama o gece oradaydın."

Arda derin bir nefes aldı.

"Babam beni yanında götürdü. Ne yapacaklarını bilmiyordum. Binaya girdiğimizde Emir'in babasıyla Alina'nın babası da oradaydı."

Emir öne doğru eğildi.

"Babam ne yaptı?"

"Önce babanla konuştu. Sonra Alina'nın babasıyla tartıştılar."

"Ne hakkında?"

"Belgeler hakkında. Baban, belgelerin bir kısmının kaybolduğunu söylüyordu. Alina'nın babası ise belgelerin çoktan güvende olduğunu söyledi."

Birbirimize baktık.

"Sonra?" diye sordu Emir.

"Babam dışarı çıktı. Ben de peşinden gittim. Ama o sırada içeride ne yaşandı bilmiyorum."

"Alina'nın babasıyla bir daha görüştün mü?"

Arda başını salladı.

"Hayır. Birkaç gün sonra babam okulumun değişeceğini söyledi. Nedenini hiç açıklamadı."

Emir'in yüzü gerildi.

"Demek seni de uzaklaştırdı."

"Sanırım."

Arda bir süre sessiz kaldı.

Sonra cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.

"Bunu yıllardır saklıyorum. Belki işinize yarar."

Fotoğrafı Emir aldı.

Fotoğrafta Alina'nın babasıyla babam yan yana duruyordu. Arka tarafta ise eski şirket binasının giriş kapısı görünüyordu.

Fotoğrafın arkasında bir tarih yazıyordu.

12 EYLÜL.

Emir fotoğrafı dikkatle inceledi.

"Bu, belgelerin imzalandığı gün."

Arda başını salladı.

"Evet."

"Fotoğrafı kim çekti?"

Arda cevap vermeden önce düşündü.

"Babam."

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Akşam Emir yeniden aradı.

"Alo?"

"Bir gelişme var."

Hemen doğruldum.

"Ne oldu?"

"Arda'yla konuştuk. O gece yaşananları biraz daha öğrendik."

"Ne anlatmış?"

"Babamla senin baban arasında bir tartışma yaşanmış. Ama tartışmanın nedeni belgelerin kaybolması değilmiş. Baban belgelerin zaten güvende olduğunu söylüyormuş."

"Demek ki annemin elindeki belgeler o gün hazırlanmış."

"Öyle görünüyor."

Bir süre düşündüm.

"Emir, babamın kaybolduğu günün tarihini biliyor musun?"

"Evet. Neden sordun?"

"Çünkü annemin bana hiç anlatmadığı bir şey var."

"Ne?"

"Babam kaybolmadan önce bana doğum günüm için bir hediye hazırlamıştı. Ama onu hiç bulamadık."

Emir sustu.

"Ne hediyesi?"

"Bilmiyorum. Annem sadece babamın benim için bir şey sakladığını söylemişti."

"Annenle tekrar konuşalım."

"Olur."

Sonra gülümsedim.

"Bu arada doğum günüme beş gün kaldı."

Emir hafifçe güldü.

"Bugün de saydın yani."

"Tabii ki saydım!"

"Unutmam mümkün değil."

Telefonu kapattığımda içimde garip bir his vardı.

Babamın bana bıraktığı hediye...

Belki de yıllardır aradığımız gerçeğin bir parçasıydı.

Ama bunu henüz bilmiyordum.

BÖLÜM SONU. 🖤