Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
2. BÖLÜM – BELAM
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Sabah aldığım mesajdan beri aklım bir türlü yerinde değildi.
"Emir Karahan'a güvenme."
Telefon ekranına bir kez daha baktım. Mesaj hâlâ oradaydı. Gönderenin kim olduğunu bilmiyordum ama bir şeyden emindim: Bu kişi benim hakkımda sandığımdan çok daha fazla şey biliyordu.
Telefonu çantama koyup derin bir nefes aldım.
"Alina, kendine gel. Daha okulun ikinci günü. Şimdiden delirme."
Sınıfa girdiğimde İrem'i sıranın üzerinde otururken gördüm. Beni fark edince el salladı.
"ARELLLL! Buraya gel!"
Yanına oturdum.
"Günaydın, neden bu kadar bağırıyorsun?"
"Çünkü hayat kısa, dedikodu uzun!"
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Sen gerçekten normal misin?"
"Hayır ama alışıyorsun."
Tam cevap verecekken sınıfa iki erkek girdi. Biri dünkü sinir bozucu çocuk, diğeri ise Emir Karahan'dı.
İrem hemen kulağıma eğildi.
"Bakma ama..."
"Ne?"
"Emir sana bakıyor."
Gözlerimi devirdim.
"Umurumda değil."
"Tabii canım, hiç umurumda değil. O yüzden çocuk sınıfa girince ilk ona baktın."
"İrem!"
Kahkaha attı.
Emir yanımızdan geçerken durdu.
"Çekil biraz, belam."
Başımı kaldırdım.
"Ne dedin sen?"
"Duymadın mı?"
"Benim adım Alina."
"Benim için belamsın."
İrem'in gözleri büyüdü. Gülmemek için ağzını eliyle kapattı.
"Sen gerçekten çekilmez birisin Karahan."
Emir hafifçe gülümsedi.
"Sen de çok tatlısın Arel."
"Benimle dalga mı geçiyorsun?"
"Henüz değil."
Sonra arkasını dönüp yerine geçti.
İrem kolumu dürttü.
"KIZIM! BU NEYDİ?"
"Sus!"
"Yok, susamam. Bence aranızda bir şeyler olacak."
"İrem, yemin ederim seni camdan atarım."
"Önce âşık ol, sonra atarsın."
İREM'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın Emir'den hoşlandığını düşünüyordum.
Tamam, belki bunu kendisine söylesem beni öldürürdü ama yüzündeki ifadeyi görmüştüm.
Emir Karahan da pek masum değildi. Kızın yanından geçerken yüzündeki o küçük gülümseme her şeyi anlatıyordu.
Ama benim asıl ilgimi çeken başka biriydi.
Kuzey.
Evet, o sinir bozucu, kendini beğenmiş çocuk.
Koridorda yürürken önüme geçti.
"Hey, küçük hanım."
Durup ona baktım.
"Önümden çekil."
"Bir gün teşekkür etmeyi öğrenecek misin?"
"Sen bir gün susmayı öğrenecek misin?"
Kuzey gülümsedi.
"Sanırım seninle çok eğleneceğiz."
"Ben seninle eğlenmek istemiyorum."
"Üzme beni."
"Üzül."
Yanından geçip gittim.
Arkamdan seslendi:
"Bu kadar güzel sinirlenmek zorunda mısın?"
İstemeden gülümsedim ama hemen kendimi toparladım.
Hayır İrem.
Bu çocuğa gülümsemek yok.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın gülüşünü izliyordum.
İrem'le konuşurken yüzündeki o ifadeyi seviyordum. Sanki hiçbir derdi yokmuş gibi görünüyordu.
Ama ben biliyordum.
Geçmişi peşini bırakmamıştı.
Telefonumu çıkarıp gelen mesajlara baktım.
Bilinmeyen Numara:
"Unutma Karahan. Ona yaklaşmanın bir sebebi var."
Mesaja cevap yazmadım.
Bir süre sonra ikinci mesaj geldi.
"Planı bozarsan ikiniz de kaybedersiniz."
Telefonu cebime koydum.
Kuzey yanıma geldi.
"Ne oldu oğlum? Yine mi gizemli işler?"
"Karışma."
"Senin şu ters tavırların yüzünden bir gün arkadaşsız kalacaksın."
"Sen hâlâ buradasın."
Kuzey güldü.
Sonra bakışlarını Alina'ya çevirdi.
"Bu arada, kız güzel."
Ona sertçe baktım.
"Kime bakıyorsun?"
Kuzey ellerini kaldırdı.
"Tamam, tamam. Sakin ol Romeo."
"Saçmalama."
"Senin için Alina'yı mı üzmem gerekiyor, yoksa zaten kendi kendine yapacak mısın?"
Cevap vermedim.
Çünkü ben bile ne yapacağımı bilmiyordum.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Son ders zili çaldığında çantamı topladım.
İrem koluma girdi.
"Bugün benimle geliyorsun."
"Nereye?"
"Kafeye."
"Ödevim var."
"Ödevler kaçmıyor, arkadaşlık kaçıyor."
Gülerek başımı salladım.
"Tamam, geliyorum."
Okul kapısından çıktığımızda Kuzey ve Emir'i gördük.
Kuzey hemen yanımıza geldi.
"Hanımlar, nereye böyle?"
İrem cevap verdi.
"Sana ne?"
"Ne kadar naziksin."
"Sen de ne kadar gereksizsin."
Kuzey göğsünü tutarak rol yaptı.
"Kalbimi kırdın."
İrem gözlerini devirdi.
Emir ise bana bakıyordu.
"Sen nereye gidiyorsun?"
"Kafeye."
"Ben de geliyorum."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Kim çağırdı seni?"
"Ben kendimi çağırdım."
"Ne güzel, kendi kendine takıl o zaman."
Emir gülümsedi.
"Seninle gelmek istiyorum, belam."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
İrem hemen araya girdi.
"Biz gidiyoruz, siz de gelin artık!"
KAFEDEN BİR SAAT SONRA
İrem ve Kuzey masanın diğer ucunda yine tartışıyordu.
"Seninle konuşmak gerçekten yorucu," dedi İrem.
Kuzey kahvesinden bir yudum aldı.
"Ben de seninle konuşmayı seviyorum."
"Ben sevmiyorum."
"Zamanla seversin."
İrem cevap veremeden güldü.
Ben de onlara bakıp gülümsedim.
Emir karşımdaki sandalyede sessizce oturuyordu.
"Ne oldu?" diye sordum.
"Bir şey yok."
"Bir saattir yüzüme bakıyorsun."
"Bakmamı istemiyor musun?"
"Hayır."
"Yalan söylüyorsun."
Gözlerimi kaçırdım.
"Çok kendini beğenmişsin."
Emir biraz öne eğildi.
"Sen de çok inatçısın."
"Senin yüzünden."
"Demek hayatında bir yerim var."
"Maalesef."
Gülümsedi.
Tam o sırada telefonum titredi.
Yine bilinmeyen numara.
"Onun yanında kendini güvende sanıyorsun, değil mi Alina?"
Ardından bir fotoğraf geldi.
Fotoğrafta ben vardım.
Okulun önünde, Emir'le konuşurken çekilmişti.
Nefesim kesildi.
Mesajın devamı geldi:
"Geçmişinden kaçamazsın. Özellikle de o hâlâ seni arıyorken."
Telefon elimden kayacak gibi oldu.
Emir yüzümdeki değişikliği fark etti.
"Alina?"
Telefonu kapattım.
"Bir şey yok."
"Yüzün bembeyaz oldu."
"İyiyim dedim!"
Sesim biraz fazla yükselmişti.
Masadakiler bize döndü.
Emir bir süre yüzüme baktı. Sonra sakin bir sesle konuştu.
"Tamam, belam. Üstelemeyeceğim."
Ama gözlerinden bana inanmadığı belliydi.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
O mesajın ne olduğunu anlamıştım.
Telefonuna gelen her bildirimde yüzü biraz daha soluyordu.
Ona gerçeği anlatmam gerekiyordu.
Ama henüz zamanı değildi.
Kuzey yanıma eğildi.
"Ne oluyor?"
"Sonra anlatırım."
"Emir, bu iş sandığımızdan büyük olabilir."
"Farkındayım."
Bakışlarımı Alina'ya çevirdim.
Gülmeye çalışıyordu ama gözleri dolmuştu.
Onu böyle görmek istemiyordum.
Bir an için bütün planı unutmak istedim.
Sadece yanına gidip elini tutmak...
Ama yapamazdım.
Henüz değil.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Eve döndüğümde ilk işim kapıyı kilitlemek oldu.
Çantamı yere bırakıp odama çıktım.
Telefonumu açtım.
Yeni bir mesaj vardı.
Bu sefer numara farklıydı.
"Yarın okulda görüşeceğiz, Alina."
Mesajın altında bir isim yazıyordu.
MERT.
Telefonu elimden düşürdüm.
Hayır.
Bu olamazdı.
Mert'in burada ne işi vardı?
Yıllardır görmediğim, bir daha asla karşılaşmak istemediğim kişi...
Yarın okulda olacaktı.
Tam o sırada telefonum yeniden titredi.
Bu kez Emir'den mesaj gelmişti.
Emir: Eve vardın mı belam?
Bir süre ekrana baktım.
Sonra cevap yazdım.
Alina: Vardım.
Emir: İyi. Bir şey olursa beni ara.
Alina: Neden umursuyorsun?
Mesajı gönderdikten sonra pişman oldum.
Birkaç saniye sonra cevap geldi.
Emir: Çünkü sen benim belamsın, Arel.
Telefonu göğsüme bastırıp gözlerimi kapattım.
Belki de bu çocuk düşündüğüm kadar kötü değildi.
Ama bir şeyi bilmiyordum.
Emir Karahan, Mert'in adını çoktan duymuştu.
Ve yarın okulda yaşanacaklardan haberi vardı.
BÖLÜM SONU.
Bazı insanlar geçmişten kaçar. Bazı insanlar ise geçmişin ta kendisidir. 🥀