KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

29. BÖLÜM – ANNEMİN SAKLADIĞI

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Sabah gözlerimi açtığımda ilk yaptığım şey telefonuma bakmak oldu.

Emir'den mesaj vardı.

Günaydın, belam. Bugün seninle konuşmamız gereken önemli bir konu var.

Hemen cevap yazdım.

Günaydın. Yine ne öğrendin?

Bugün annenle konuşacağım.

Bir anda doğruldum.

Annem...

Uzun zamandır onunla doğru düzgün konuşamamıştım. Babamın kaybolmasından sonra evimizde pek çok şey değişmişti. Şimdi ise yıllardır saklanan sırların ortasında annemin de bir şeyler bildiğini öğreniyordum.

Ben de konuşmak istiyorum.

Emir hemen cevap verdi.

Tabii ki. Ne zaman istersen.

Telefonu bıraktım.

Bu kez kimsenin benim yerime karar vermesini istemiyordum.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Alina'nın annesiyle buluşmak için hastaneden ayrılmadan önce Alina'ya haber verdim.

"Annenle konuşacağım. İstersen görüntülü aramaya katılabilirsin."

"İstiyorum."

"Tamam. Seni arayacağım."

Kuzey de benimle gelmek istediğini söyledi ama bu kez yalnız gitmem gerektiğini biliyordum.

Alina'nın annesinin evine vardığımda kapıyı kısa süre sonra açtı.

"Emir?"

"Merhaba."

Beni içeri davet etti.

Bir süre karşılıklı oturduk. İkimiz de konuşmaya nereden başlayacağımızı bilmiyorduk.

Sonunda söze ben girdim.

"Alina'nın babasıyla ilgili bazı şeyler öğrendim."

Annemin yüzü ciddileşti.

"Ne öğrendin?"

"Babam yıllar önce onunla birlikte çalışmış. Belgelerin bir kısmını da saklamış. Bir kopyasının sizde olduğunu söyledi."

Annem gözlerini kapattı.

"Demek sonunda konuşmuş."

"Gerçekten belgeler sizde mi?"

Ayağa kalktı ve odadan küçük, eski bir kutuyla döndü.

Kutuyu masaya bıraktı.

"Babanızın kaybolmasından önce bana emanet ettiği şeyler bunlar."

Kutuyu açtığında içinde birkaç belge, fotoğraf ve bir zarf gördüm.

Zarfın üzerinde Alina'nın adı yazıyordu.

"Bu ne?"

Annem zarfı eline aldı.

"Alina'ya yazmıştı. Ama ona vermeye cesaret edemedim."

"Yıllardır mı saklıyorsunuz?"

Başını salladı.

"Onu daha fazla üzmek istemedim."

"Artık bilmesi gerekiyor."

Annem gözlerini dolduran yaşları silmeye çalıştı.

"Haklısın."

Telefonumu çıkardım ve Alina'yı aradım.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Emir'in aramasıyla ekrana baktım.

Görüntülü aramayı açtığımda annemi de gördüm.

"Anne..."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Alina'm."

"İyi misin?"

"İyiyim kızım. Sen nasılsın?"

"İyileşiyorum."

Annemin gözleri doldu.

Emir araya girdi.

"Alina, annenin sana göstermek istediği bir şey var."

Annem elindeki zarfı kameraya doğru kaldırdı.

"Bu, babanın sana yazdığı bir mektup."

Nefesim kesildi.

"Babamın mı?"

"Evet. Sana vermem için bana bırakmıştı."

"Niye şimdiye kadar vermedin?"

Annem başını eğdi.

"Korktum kızım. O zaman çok küçüktün. Seni korumak istedim."

Gözlerimi mektuptan ayırmadım.

"Okuyabilir miyim?"

Annem zarfı açtı.

"Elbette."

Mektubu okumaya başladı.

Canım kızım,

Bir gün bu mektubu okuyacağını biliyorum. Belki o gün yanında olamayacağım. Ama şunu hiç unutma: Sen benim başıma gelen hiçbir şeyin sebebi değilsin.

Bazen yetişkinler, kendi hatalarının yükünü başkalarının omuzlarına bırakır. Sen bunu yapmak zorunda değilsin. Kendi hayatını yaşa. Mutlu ol. Hayallerinden vazgeçme.

Bir gün geçmişinle ilgili soruların olursa annenin yanında olduğunu unutma. Ona güven. Çünkü seni korumak için elinden geleni yapıyor.

Seni çok seviyorum, güzel kızım.

Annem okumayı bitirdiğinde gözlerim dolmuştu.

"Babam..."

Başka bir şey söyleyemedim.

Emir'in sesi duyuldu.

"Alina?"

"Buradayım."

"İyi misin?"

Başımı salladım.

"İyiyim. Sadece babamı çok özledim."

İREM'İN GÖZÜNDEN

Alina'yı ziyaret etmek için hastaneye geldiğimde yüzünde hem hüzün hem de hafif bir rahatlama vardı.

"Ne oldu?" diye sordum.

"Babamın mektubunu okudum."

Yanına oturdum.

"Ne yazmış?"

"Beni sevdiğini... Hiçbir şeyin benim suçum olmadığını..."

Elini tuttum.

"Zaten değildi."

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra çantamdan küçük bir defter çıkardım.

"Bu ne?" diye sordu.

"Doğum günü planlarımız!"

Alina'nın yüzü bir anda aydınlandı.

"İREM!"

"Ne var? Yedi gün kaldı. Hazırlıksız yakalanmayacağız."

"Ben bu yıl gerçekten çok güzel kutlamak istiyorum."

"Kutlayacağız. Hem de birlikte."

Kapıdan Kuzey'in sesi geldi.

"Ben de davetli miyim?"

İkimiz birden ona döndük.

"Sen nereden çıktın?" diye sordu İrem.

"Emir söyledi. Ayrıca organizasyon konusunda yardıma ihtiyacınız olabilir."

İrem gözlerini devirdi.

"Senin organizasyon anlayışını biliyoruz."

Kuzey güldü.

"Bu kadar güvensizliğe gerek yok."

Alina ikimize bakıp gülümsedi.

Onları izlerken içimde küçük bir umut belirdi.

Belki her şey düzelmese bile güzel günler hâlâ mümkündü.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Akşam Alina'yı aradım.

"Bugün nasılsın?"

"İyiyim. Mektubu tekrar okudum."

"Annenle konuştun mu?"

"Evet. Bana bilmediğim birkaç şey daha anlattı."

"Ne gibi?"

"Babamın kaybolmadan önce bazı belgeleri sakladığını söyledi. Ama asıl önemli olanın belgeler olmadığını düşünüyorum."

"Neden?"

"Çünkü babam mektubunda hep kendimi suçlamamam gerektiğini yazmış. Sanki bir gün bunların benim yüzümden yaşandığını düşüneceğimden korkmuş."

Bir süre sessiz kaldım.

"Alina, senin hiçbir suçun yok."

"Biliyorum. Ama artık neden bütün bunların yaşandığını öğrenmek istiyorum."

"Öğreneceğiz."

Telefonun diğer ucundan hafifçe güldü.

"Bu arada doğum günüme altı gün kaldı."

"Saymayı bırakmayacak mısın?"

"Hayır!"

"Tamam, tamam. Altı gün."

"Ve o gün yanımda olacaksın."

Sözümü tekrarladım.

"Yanında olacağım."

Telefonu kapattıktan sonra çalışma masama geçtim.

Takvimde Alina'nın doğum gününü işaretledim.

Altı gün.

Her şeyin yolunda gitmesini istiyordum.

Ona verdiğim sözü tutmak için elimden geleni yapacaktım.

Ama önce geçmişin son parçalarını bulmalıydım.