28. BÖLÜM – O GECE ORADAYDI
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Telefonumdaki mesajı tekrar okudum.
Emir'in babasına sormanız gereken tek bir soru var: O gece neden oradaydı?
Telefonu masaya bıraktım.
Babamın karşısına geçtim.
"Konuşmamız gerekiyor."
Babam başını kaldırdı.
"Yine mi aynı konu?"
"Evet. Çünkü sen anlatmadıkça başkaları anlatıyor."
Bir süre sessiz kaldı.
"Ne öğrenmek istiyorsun?"
"Geçen yıl o binada neden olduğunu."
Babam gözlerini kapattı.
"Alina'nın babasıyla yıllar önce tanıştım. Birlikte çalıştık. Başlangıçta her şey normaldi. Sonra şirketin içinde bazı usulsüzlükler olduğunu öğrendik."
"Belgeler yüzünden mi?"
"Evet. Alina'nın babası bunları ortaya çıkarmak istiyordu. Ben de ona yardım edeceğime söz verdim."
"Sonra ne oldu?"
Babam sandalyesine yaslandı.
"Barış, belgelerin ortaya çıkmasını istemiyordu. Bizi durdurmaya çalıştı. O gece de belgeleri almak için binaya gittik."
"Sen, Alina'nın babası, Barış ve Mert?"
Babam başını salladı.
"Arda da oradaydı."
Bir an duraksadım.
"Peki belgeler?"
"Alina'nın babası onları çoktan başka bir yere göndermişti. Biz binaya ulaştığımızda dosya yoktu."
"Sen de mi yerini bilmiyorsun?"
Babam cevap vermeden önce uzun bir süre düşündü.
"Hayır. Ama Alina'nın annesinin bildiğini tahmin ediyorum."
Derin bir nefes aldım.
"Öyleyse neden yıllarca sustun?"
Babamın sesi alçaldı.
"Çünkü o belgelerin ortaya çıkması yalnızca şirketi değil, birçok insanın hayatını değiştirecekti."
Ayağa kalktım.
"Alina'nın hayatı zaten değişti!"
Babam başını eğdi.
"Emir, seni korumak istedim."
"Ben senden korunmayı istemedim baba. Gerçeği öğrenmek istedim!"
"Sen o zamanlar çok küçüktün. Bu insanların neler yapabileceğini bilmiyordun."
"Artık biliyorum. Alina'nın başına gelenlerden sonra fazlasıyla biliyorum."
Babam ellerini masanın üzerine koydu.
"Alina'nın babası ortadan kaybolmadan önce benimle son kez konuştu. Bana bir şey emanet etti."
"Ne emanet etti?"
"Bir mektup."
Kaşlarımı çattım.
"Ne mektubu?"
"Senin için yazılmıştı."
Olduğum yerde kaldım.
"Benim için mi?"
Babam başını salladı.
"Alina'nın babası, bir gün bu olayların yeniden gündeme geleceğini biliyordu. O gün geldiğinde mektubu sana vermemi istedi."
"Yıllardır bunu mu saklıyordun?"
"Vermek için doğru zamanı bekledim."
"Doğru zaman mı? Alina hastanede yatarken mi doğru zaman geldi?"
Babam cevap vermedi.
"Getir şu mektubu."
Bir süre yüzüme baktı. Sonra çalışma odasına giderek çekmeceden eski, sararmış bir zarf çıkardı.
Zarfın üzerinde adım yazıyordu.
Emir Karahan.
Titreyen parmaklarımla zarfı açtım.
İçindeki kâğıdı çıkardım.
Emir,
Bu mektubu okuyorsan bazı şeyler yeniden ortaya çıkmış demektir. Öncelikle bilmeni isterim ki yaşananların hiçbirinde senin bir suçun yok.
Babanla birlikte önemli bir gerçeği ortaya çıkarmaya çalıştık. Fakat işler düşündüğümüz gibi ilerlemedi. Belgelerin bir kısmını saklamak zorunda kaldım. Çünkü yanlış insanların eline geçmeleri, masum insanların da zarar görmesine neden olacaktı.
Alina'yı tanıyorsun ya da bir gün tanıyacaksın. Onun geçmişte yaşananlardan haberi yok. Ne olursa olsun, onu bu olayların sorumlusu gibi görme.
Bir gün her şey açığa çıkarsa babana kızabilirsin. Ama ondan önce onu dinle. Çünkü o gece yaşananların tamamını bilen tek kişi o değil.
Mektubu indirdim.
Son cümleyi tekrar okudum.
"Tamamını bilen tek kişi o değil..."
Babam bana baktı.
"Alina'nın babası bunu neden yazmış?"
"Çünkü o gece orada olan herkesin bildiği şeyler birbirinden farklıydı. Kimse bütün gerçeğe sahip değildi."
"Sen ne biliyorsun?"
Babam gözlerini benden kaçırmadı.
"Alina'nın babası o gece binadan ayrılırken bana bir dosya verdi. İçinde şirketin yaptığı usulsüzlükleri kanıtlayan belgeler vardı. Onları saklamamı istedi."
"Sonra?"
"Ertesi gün onunla yeniden buluşacaktık. Ama gelmedi. Telefonlarına ulaşamadım. Birkaç gün sonra da ortadan kaybolduğunu öğrendim."
"Polise neden gitmedin?"
"Çünkü elimdeki belgelerin ortaya çıkması hâlinde Alina'nın ailesinin de hedef hâline gelebileceğinden korktum. Yanlış yaptım, biliyorum."
"Alina'nın annesi nerede olduğunu biliyor mu?"
"Sanırım bazı şeyleri biliyor. Ama belgelerin tamamının nerede olduğunu bildiğinden emin değilim."
Başımı ellerimin arasına aldım.
Yıllardır saklanan gerçekler, birer birer karşıma çıkıyordu. Fakat artık yalnızca kendi ailemin geçmişini değil, Alina'nın hayatını da etkileyen bir hikâyenin içindeydim.
"Dosya hâlâ sende mi?"
Babam çekmecesini açtı ve içinden ince bir dosya çıkardı.
"Burada."
Dosyayı aldım.
İçinde eski şirket kayıtları, imzalı belgeler ve birkaç fotoğraf vardı. Fotoğraflardan birinde babamla Alina'nın babası yan yana duruyordu.
Arka tarafta Barış da vardı.
"Bu fotoğraf ne zaman çekildi?"
"Her şey başlamadan önce."
Bir başka fotoğrafı elime aldım.
Bu kez babam, Alina'nın babası, Mert ve Arda aynı karedeydi.
"Arda o zamanlar da mı bu işin içindeydi?"
"Babasıyla gelmişti. Olan bitenin ne kadarını biliyordu, bilmiyorum."
"Onunla yeniden konuşmam gerekiyor."
Babam başını salladı.
"Emir, dikkatli ol. Bu dosyadaki her şeyin açıklığa kavuşması zaman alabilir."
Dosyayı kapattım.
"Artık kimsenin benden bir şey saklamasına izin vermeyeceğim."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Hastane odasında telefonumla uğraşırken Emir'den mesaj geldi.
Konuşmamız gerekiyor. Sana anlatacağım şeyler var.
Hemen cevap yazdım.
İyi şeyler mi?
Bir süre sonra yanıt verdi.
Gerçekler. Hepsi iyi olmayabilir ama artık saklamayacağım.
Telefonu göğsüme bıraktım.
Birkaç dakika sonra kapı açıldı.
Emir içeri girdi.
"Merhaba, belam."
"Merhaba. Yüzünden belli, yine önemli şeyler öğrendin."
Yanıma oturdu.
"Babam sonunda konuştu."
Heyecanla doğrulmaya çalıştım.
"Ne söyledi?"
"Yıllar önce senin babanla birlikte çalışmışlar. Şirketteki usulsüzlükleri ortaya çıkarmaya çalışmışlar. Geçen yıl o binaya da bu yüzden gitmişler."
"Barış da orada mıymış?"
"Evet. Mert ve Arda da oradaymış."
Bir süre düşündüm.
"Peki babamın kaybolmasıyla ilgili bir şey biliyor mu?"
Emir'in yüzündeki ifade değişti.
"Babanın kaybolmadan önce onunla görüştüğünü söyledi. Ama sonrasında ne olduğunu bilmiyor."
Gözlerimi yere indirdim.
"Yani hâlâ babama ne olduğunu bilmiyoruz."
"Alina, sana bir şey göstereceğim."
Çantasından dosyadaki fotoğrafların bir kopyasını çıkardı.
Fotoğraflara baktım.
Babam...
Yıllar önceki hâliyle karşımdaydı.
Parmaklarımı fotoğrafın üzerinde gezdirdim.
"Onu özledim."
Emir bir şey söylemeden yanımda kaldı.
Bir süre sonra başımı kaldırdım.
"Bu dosyadaki belgeleri inceleyecek misiniz?"
"Evet. Ama önce seninle paylaşmak istedim. Çünkü bu senin ailenle ilgili."
İlk kez biri benim fikrimi bekliyordu.
"Ben de görmek istiyorum. Doktorum izin verdiğinde belgeleri birlikte inceleyelim."
"Anlaştık."
Sonra aklıma başka bir şey geldi.
"Emir?"
"Efendim?"
"Doğum günüme kaç gün kaldı?"
Gülümsedi.
"Yedi gün."
"YEDİ GÜN!"
Sesimin fazla yükseldiğini fark edince gülmeye başladım.
"Bu sefer gerçekten güzel bir doğum günü geçirmek istiyorum."
Emir gözlerimin içine baktı.
"Geçireceksin."
"Sen de yanımda olacaksın, değil mi?"
"Olacağım."
Bu cevabı duyunca içim biraz olsun rahatladı.
MERT'İN GÖZÜNDEN
Emir'in aramasıyla buluşma yerine gittim.
Kuzey de oradaydı.
Emir elindeki dosyayı masaya bıraktı.
"Babam sonunda konuştu."
"Ne anlattı?"
"Alina'nın babasıyla birlikte çalıştıklarını. Belgelerin bir kısmını da yıllarca sakladığını."
Dosyaya baktım.
"Demek sonunda sakladığı şeyleri ortaya çıkardı."
Emir bana döndü.
"Sen de o gece oradaydın. Artık senden de açık konuşmanı istiyorum."
Derin bir nefes aldım.
"Alina'nın babası binaya geldiğinde belgelerin çoğunu çoktan başka bir yere göndermişti. Barış bunu öğrendiğinde çok öfkelendi. Arda da babasının yanındaydı."
"Peki sen?"
"Ben Alina'nın babasına yardım ediyordum. O gece oraya gitmemin nedeni de buydu."
"Sonrasında ne oldu?"
Mert bir süre sustu.
"Alina'nın babası binadan ayrıldıktan sonra ben de çıktım. Emir'in babası ise bir süre daha içeride kaldı."
Emir'in yüzü gerildi.
"Babam neden kaldı?"
"Bilmiyorum. Ama o gece onunla konuştuğumda bana bir şey söylemişti."
"Ne söyledi?"
Mert gözlerini Emir'e çevirdi.
"Alina'nın babasının güvendiği kişiyi korumak zorunda olduğunu söyledi."
"Kimden bahsediyordu?"
Mert başını iki yana salladı.
"Bunu bilmiyorum. Ama artık babana sorman gereken başka bir şey daha var."
Emir kaşlarını çattı.
"Ne?"
Mert yavaşça cevap verdi.
"Alina'nın babası o gece binadan ayrılmadan önce belgelerin bir kopyasını birine vermişti. Baban bunun kim olduğunu biliyor olabilir."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Eve döndüğümde babamı çalışma odasında buldum.
"Bir soru daha soracağım."
Başını kaldırdı.
"Alina'nın babası belgelerin bir kopyasını birine vermiş. Kime verdiğini biliyor musun?"
Babamın yüzündeki ifade değişti.
"Emir..."
"Bu kez cevap vermeni istiyorum."
Babam sandalyesinden kalktı.
"Belgelerin bir kopyasını Alina'nın annesine verdi."
"Annesine mi?"
"Evet. Çünkü bir şey olursa gerçeğin tamamen kaybolmasını istemiyordu."
"Annesi nerede olduğunu biliyor mu?"
"Son konuşmamızda belgeleri güvende tuttuğunu söylemişti. Ama o zamandan beri kendisiyle görüşmedim."
Başımı salladım.
Artık Alina'nın annesiyle konuşmamız gerekiyordu.
Babamın odasından çıkarken arkamdan seslendi.
"Emir."
Durup ona baktım.
"Alina'ya babasının ona bıraktığı mektuptan bahset."
"Bahsedeceğim."
"Bir de ona şunu söyle... Babası onu hiçbir zaman unutmadı."
Bir şey söylemeden odadan çıktım.
Telefonumu çıkarıp Alina'nın numarasına baktım.
Yedi gün sonra doğum günüydü.
O güne kadar geçmişin karanlığını biraz olsun aydınlatmak istiyordum.
Ama henüz bilmediğim bir şey vardı.
Geçmişin hesabı kapanmadan, geleceğe dair verdiğim sözleri tutmak hiç de kolay olmayacaktı.
BÖLÜM SONU. 🖤