27. BÖLÜM – BENİM DE BİR GEÇMİŞİM VARMIŞ
EMİR'İN GÖZÜNDEN
"Alina'nın babası neden benimle görüşmek istemiş?"
Selim, önümdeki dosyayı kapattı.
"Bunun cevabını ben de bilmiyorum. Ama mektubun devamı var."
Başımı kaldırdım.
"Devamı nerede?"
Selim çekmecesinden sararmış bir zarf çıkardı.
Üzerinde ismim yazıyordu.
Emir Karahan.
Zarfı elime aldım. Yıllardır saklanmış gibiydi. Üzerindeki yazıyı tanımıyordum ama nedense içimde kötü bir his oluşmuştu.
"Bu mektup sana ulaştırılacaktı," dedi Selim. "Fakat bazı şeyler yaşanınca bunu yapamadım."
Zarfı açtım.
İçinden tek sayfalık bir mektup çıktı.
Emir,
Bu mektubu okuyorsan işler düşündüğüm gibi gitmemiş demektir. Sana anlatmam gereken şeyler var. Ailenin geçmişiyle ilgili bilmediğin bazı gerçekler bulunuyor.
Babanın yıllar önce üzerinde çalıştığı dosya ile benim topladığım belgeler birbirine bağlı.
Bunu öğrenmeden önce kimseye güvenme.
Özellikle de yıllardır yanında olan kişiye.
Mektubun devamı yoktu.
Kâğıdı yeniden okudum.
"Benim babam mı?"
Selim başını salladı.
"Babanla Alina'nın babası yıllar önce aynı projede çalışmış."
Kuzey şaşkınlıkla bana döndü.
"Sen bunu biliyor muydun?"
"Hayır."
"Emir..."
"Benim de haberim yok Kuzey."
Mektubu cebime koydum.
Artık yalnızca Alina'nın geçmişini değil, kendi ailemin geçmişini de araştırmam gerekiyordu.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Telefonumun ekranına bakıp duruyordum.
Emir'den haber bekliyordum.
Tam onu aramaya karar verdiğim sırada telefonum çaldı.
"Sonunda!"
Emir hafifçe güldü.
"Ne oldu, özledin mi?"
"Hayır, sadece haber bekliyordum."
"Tabii."
"Ne öğrendiniz?"
Emir'in sesi değişti.
"Alina, sana bir şey anlatmam gerekiyor."
"Dinliyorum."
"Selim, babanın yıllar önce bana bir mektup bıraktığını söyledi."
Kaşlarımı çattım.
"Sana mı?"
"Evet."
"Neden?"
"Henüz tam olarak bilmiyorum. Ama babamla senin baban yıllar önce birlikte çalışmış."
Bir süre konuşamadım.
"Yani ailelerimiz birbirini tanıyor muydu?"
"Öyle görünüyor."
Başımı yastığa yasladım.
"Emir, biz birbirimizi tanımadan önce bile hayatlarımız birbirine bağlıymış."
"Sanırım öyle."
"Bir şey daha var mı?"
"Var. Ama önce sana söz verdiğim gibi her şeyi anlatacağım."
Gülümsedim.
"İyi. Çünkü artık hiçbir şeyi sonradan öğrenmek istemiyorum."
MERT'İN GÖZÜNDEN
Arda'nın karşısına oturduğumda yüzünden uykusuz olduğu belliydi.
"Babamın fotoğrafını gördüm," dedi.
"Ben de."
"Alina da görmüş."
Başımı salladım.
"Emir, Selim'le konuştu."
Arda aniden doğruldu.
"Ne öğrendiler?"
"Alina'nın babasının Emir'e mektup bıraktığını."
Arda'nın yüzündeki ifade değişti.
"Demek o da işin içine girdi."
"Zaten yıllardır içindeydi."
Arda ellerini masanın üzerine koydu.
"Mert, sana bir şey söylemem gerekiyor."
"Dinliyorum."
"Geçen yıl o binaya gittiğimizde babamın yanında yalnızca ben yoktum."
Kaşlarımı çattım.
"Kim vardı?"
"Emir'in babası."
Olduğum yerde kaldım.
"Ne?"
"Babamla birlikte gelmişti. Ama Emir'in babasının orada olduğunu kimseye söylemememi istedi."
"Arda, neden?"
"Çünkü o gece belgeler kaybolduğunda odada bulunan son kişi oydu."
Bir süre birbirimize baktık.
Yıllardır aradığımız cevaplar, düşündüğümüzden çok daha yakındaydı.
"Emir bunu biliyor mu?"
"Hayır."
"Öğrenmesi gerekiyor."
Arda başını salladı.
"Ama babamı tanıyorsun. Gerçekleri anlatmamızı istemeyecek."
Ayağa kalktım.
"Bu kez onun ne istediği umurumda değil."
İREM'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın yanına geldiğimde yine telefonuyla uğraşıyordu.
"Ne yapıyorsun?"
"Doğum günü listemi düzenliyorum."
"Yine mi?"
"İrem, sekiz gün kaldı!"
Yanına oturdum.
"Tamam, sakin. Pastayı seçtin mi bari?"
"Evet! Ama Emir'e söylemeyeceğim."
Gözlerimi devirdim.
"Çocuğa doğum günü organizasyonu yaptırıp bir de pasta mı seçtireceksin?"
"Benim doğum günüm!"
İkimiz de güldük.
Bir süre sonra Alina'nın yüzündeki ifade değişti.
"İrem?"
"Efendim?"
"Emir'in ailesi de bu olayların içindeymiş."
"Nasıl yani?"
Alina olanları anlattı.
Dikkatle dinledim.
"Bu iş artık iyice büyüdü."
"Ben de öyle düşünüyorum."
Elini tuttum.
"Ama bu kez yalnız değilsin. Bunu unutma."
Alina başını salladı.
"İyi ki varsın."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Eve geldiğimde babam salonda oturuyordu.
Beni görünce başını kaldırdı.
"Geç kaldın."
Ceketimi çıkardım.
"Seninle konuşmam gerekiyor."
"Ne hakkında?"
Çantamdan mektubu çıkarıp masaya bıraktım.
Babamın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Bu küçük değişikliği fark etmemem mümkün değildi.
"Bu mektubu nereden buldun?"
"Selim'den."
Babam mektubu eline aldı.
Uzun süre baktı.
"Babamı tanıyor muydun?" diye sordum.
Başını kaldırdı.
"Kimi?"
"Alina'nın babasını."
Babam cevap vermedi.
"Birlikte çalışmışsınız."
"Emir, bu konuyu konuşmak istemiyorum."
"Ben istiyorum."
"Geçmişte kaldı."
"Geçmişte kalmış olsaydı birileri hâlâ Alina'yı tehdit etmezdi!"
Sesimi yükselttiğimi fark ettim ama artık kendimi tutamıyordum.
Babam ayağa kalktı.
"Sen neyin içine girdiğinin farkında değilsin."
"Öyleyse anlat."
"Bu mesele sandığından büyük."
"Benim de bunu öğrenmem gerekiyor."
Babam bir süre sustu.
Sonra masadaki mektubu bıraktı.
"Alina'nın babası sana güveniyordu."
Kaşlarım çatıldı.
"Beni tanımadığı hâlde mi?"
"Hayır. Seni tanıyordu."
"Nasıl?"
Babam gözlerini kaçırdı.
"Çünkü seni çocukluğundan beri tanıyordu."
Nefesim kesilir gibi oldu.
"Ne demek bu?"
Babam cevap vermedi.
"Alina'yı da mı tanıyordu?"
Bu kez başını salladı.
"Evet."
İçimdeki bütün sorular birbirine karışmıştı.
Babam son kez konuştu.
"Emir, Alina'nın babası seninle onun geleceği hakkında konuşmak istiyordu."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Akşam üzeri Emir görüntülü aradığında yüzünden bir şeylerin ters gittiği belliydi.
"Ne oldu?"
"Babamla konuştum."
"Ne dedi?"
Emir bir süre sustu.
Sonra gözlerimin içine baktı.
"Babam seni tanıyormuş."
Şaşkınlıkla doğruldum.
"Beni mi?"
"Evet. Sen daha küçükken."
"Nasıl yani?"
"Babam, senin babanla yıllardır görüşüyormuş."
Bir süre konuşamadım.
"Emir, benim ailemle senin ailen neden bu kadar bağlantılı?"
"Ben de bunu çözmeye çalışıyorum."
Tam o sırada telefonuma bir bildirim geldi.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtım.
Emir'in babasına sormanız gereken tek bir soru var: O gece neden oradaydı?
Telefonu Emir'e gösterdim.
Mesajı okuduğunda yüzü gerildi.
"Alina, bana bak."
Gözlerimi ona çevirdim.
"Bu işin peşini bırakmayacağız."
Başımı salladım.
"Hayır, bırakmayacağız."
Telefonu kapatmadan önce takvime baktım.
Doğum günüme sekiz gün kalmıştı.
İçimden sessizce dilek tuttum.
Bu kez hiçbir şeyin yarım kalmamasını istiyordum.
Ama geçmiş, henüz son sözünü söylememişti.
Bölüm sonu. 🖤