KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

26. BÖLÜM – FOTOĞRAFIN ARDINDAKİ ADAM

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

"Arda'nın babası mı?"

Telefonu kulağıma biraz daha yaklaştırdım.

Emir'in sesi her zamankinden daha ciddiydi.

"Evet, Alina."

"Adı Barış mı?"

Kısa bir sessizlik oldu.

"Evet. Barış Yalçın."

Fotoğrafa yeniden baktım. Annemle babamın arasında duran adamın yüzünü inceliyordum. Onu daha önce hiç görmemiştim. Ama nedense fotoğrafa baktıkça içimde garip bir his oluşuyordu.

"Emir, neden annemle babamın yanında?"

"Henüz bilmiyorum."

"Her şeyi bilmek zorunda değiliz belki ama artık birilerinin bana doğruyu anlatmasını istiyorum."

"Alina, yarın Selim'le konuşacağım. Bu kez ne öğrenirsem sana anlatacağım."

"Gerçekten mi?"

"Söz."

Telefonu kapattıktan sonra fotoğrafı yeniden açtım. Altında gönderilen başka bir mesaj olup olmadığını kontrol ettim.

Yoktu.

Sadece tek bir cümle vardı:

Bazı aileler, geçmişlerini çocuklarından saklayarak koruduklarını sanır.

Telefonu komodine bıraktım.

Doğum günüme dokuz gün kalmıştı.

Normalde şu an ne giyeceğimi, kimleri çağıracağımı ve nasıl bir pasta isteyeceğimi düşünüyor olmalıydım.

Ama ben ailemin geçmişini çözmeye çalışıyordum.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Kuzey'i aradığımda telefonu hemen açtı.

"Ne oldu?"

"Barış'ın kim olduğunu öğrendim."

"Kimmiş?"

"Arda'nın babası."

Kuzey birkaç saniye sustu.

"Bir dakika. Mert'in bahsettiği Barış mı?"

"Evet."

"Yani fotoğraftaki adam..."

"Alina'nın annesiyle babasının yanında duran kişi."

"Bu iş iyice karıştı."

"Yarın Selim'le görüşeceğim. Sen de gel."

"Tamam. Mert'e haber vereyim mi?"

"Hayır. Önce Selim'in ne söyleyeceğini öğrenelim."

Telefonu kapattım.

Tam arabaya binecekken başka bir numaradan arandım.

Açtım.

"Efendim?"

"Emir Karahan?"

"Kim arıyor?"

"Aradığınız cevapları bulduğunuzu sanıyorsunuz."

Sesini tanımıyordum.

"Sen kimsin?"

"Barış'ı araştırmayı bırak."

"Geç kaldın."

Karşımdaki kişi kısa bir süre sustu.

"Alina'yı düşün. Her gerçeğin bir bedeli vardır."

Telefon kapandı.

Bir süre ekrana baktım.

Artık bu işin yalnızca geçmişte yaşananlarla ilgili olmadığından emindim.

Birileri hâlâ bizi durdurmaya çalışıyordu.

MERT'İN GÖZÜNDEN

Arda'yı aradım.

Uzun süre telefonun çalmasını bekledim.

Sonunda açtı.

"Mert?"

"Konuşmamız gerekiyor."

"Yine ne oldu?"

"Barış."

Karşı tarafta sessizlik oluştu.

"Babamla ilgili ne öğrendin?"

"Alina'nın ailesiyle birlikte çekilmiş bir fotoğraf ortaya çıktı."

Arda derin bir nefes aldı.

"Fotoğrafı kim gördü?"

"Alina."

"Harika."

"Arda, artık bir şeyleri saklamanın anlamı yok."

"Sen ne biliyorsun ki?"

"Geçen yıl o binada ne olduğunu biliyorum. Ama senin babanın orada neden bulunduğunu bilmiyorum."

Arda'nın sesi değişti.

"Babamın orada bulunması bir tesadüf değildi."

Ayağa kalktım.

"Ne demek bu?"

"Babam, Alina'nın babasının hazırladığı belgeleri almak için oradaydı."

"Ne?"

"Ama belgeleri bulamadı."

"Sen bunu nereden biliyorsun?"

Arda cevap vermekte gecikti.

"Çünkü o gece babamla birlikteydim."

Gözlerimi kapattım.

İşte bu yüzden yıllardır bazı soruların cevabını alamıyorduk.

Arda yalnızca geçmişi bilmiyordu.

Geçmişin tam ortasındaydı.

İREM'İN GÖZÜNDEN

Telefonuma gelen mesajı okurken gülümsüyordum.

Kuzey: Akşam yemeğe çıkalım mı?

Ben: Sen mi teklif ediyorsun?

Kuzey: Hayır, telefonum kendi kendine yazdı.

Ben: Çok komiksin.

Kuzey: Saat yedide hazır ol.

Ben: Nereye gidiyoruz?

Kuzey: Sürpriz.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Son zamanlarda Kuzey'le konuşmak günümün en güzel kısmı olmuştu. Bunu kendime itiraf etmek biraz zor olsa da gerçek buydu.

Akşam buluştuğumuzda beni küçük, sakin bir kafeye götürdü.

"Burayı nereden buldun?" diye sordum.

"Bir arkadaşım önermişti."

Karşısına oturdum.

"Bugün çok düşüncelisin."

"İyi bir şey mi?"

"Şimdilik."

Gülümsedi.

Bir süre okuldan, Alina'dan ve günlük şeylerden konuştuk.

Sonra Kuzey ciddileşti.

"İrem, sana bir şey söyleyeceğim."

"Dinliyorum."

"Son zamanlarda Alina'nın yaşadıkları yüzünden hepimiz çok yorulduk. Ama sen de sürekli başkalarını düşünüyorsun."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Bu kötü bir şey mi?"

"Hayır. Sadece kendini de unutma istiyorum."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

"Teşekkür ederim."

Kuzey hafifçe gülümsedi.

"Bir de..."

"Bir de?"

"Seninle daha fazla vakit geçirmek istiyorum."

Yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.

"Ben de."

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Ertesi sabah Emir geldiğinde elimde kitap vardı.

"Ne okuyorsun?"

"Can sıkıntısından ne bulursam."

Yanıma oturdu.

"Bugün Selim'le görüşeceğim."

Kitabı kapattım.

"Ben de geliyorum."

"Alina..."

"Emir, daha önce konuştuk."

"Hâlâ hastanedesin. Doktorun izin vermeden dışarı çıkamazsın."

İtiraz etmek için ağzımı açtım ama haklıydı.

"Tamam. O zaman görüntülü ararsınız."

Emir gülümsedi.

"Anlaştık."

"Ve konuşulan hiçbir şeyi benden saklamayacaksın."

"Tamam."

Kapıdan çıkmadan önce bana döndü.

"Bu arada..."

"Ne?"

"Doğum günün için ne istiyorsun?"

Gözlerim parladı.

"Bir sürü şey!"

"Mesela?"

"Öncelikle büyük bir pasta. Sonra arkadaşlarım. Bir de..."

"Bir de?"

"Seninle güzel bir gün geçirmek."

Emir'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

"Onu hallederiz."

Kapıdan çıktıktan sonra telefonumu aldım ve takvimdeki günü işaretledim.

8 gün.

Sekiz gün sonra doğum günümdü.

Ve ben o günün gelmesini sabırsızlıkla bekliyordum.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Selim'in ofisine girdiğimizde Kuzey çoktan gelmişti.

Selim masanın üzerindeki dosyayı önümüze bıraktı.

"Barış Yalçın'ı araştırdığınızı duydum."

"Onu nereden tanıyorsunuz?" diye sordum.

Selim gözlüklerini çıkardı.

"Alina'nın babasıyla aynı projede çalışıyordu. Başlangıçta birbirlerine güveniyorlardı."

"Sonra?"

"Sonra bazı belgeler ortaya çıktı. Alina'nın babası, şirketin içinde yapılan usulsüzlükleri fark etmişti. Barış ise bu belgelerin başkalarının eline geçmesini istemiyordu."

Kuzey araya girdi.

"Geçen yıl o binada ne oldu?"

Selim başını eğdi.

"Alina'nın babası, belgelerin bir kısmını oraya getirmişti. Ancak buluşmaya yalnız gitmedi."

"Kim vardı yanında?"

Selim dosyadan eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta üç kişi vardı.

Alina'nın babası, Barış ve...

Mert.

Kuzey bana baktı.

"Mert de oradaymış."

Selim başını salladı.

"Evet. Mert, Alina'nın babasına yardım ediyordu."

"Öyleyse neden yıllardır gerçeği anlatmadı?"

Selim derin bir nefes aldı.

"Çünkü o gece yaşananlardan sonra herkes birbirinden şüphelenmeye başladı. Mert de ailesini korumaya çalıştı."

Dosyanın içinden bir kâğıt daha çıkardı.

"Fakat asıl önemli olan bu."

Kâğıdı önüme uzattı.

Üzerinde Alina'nın babasının el yazısıyla tek bir cümle vardı:

Belgeler bende değil. Onları en güvendiğim kişiye emanet ettim.

Kaşlarımı çattım.

"Kimmiş o kişi?"

Selim gözlerini kaldırdı.

"Alina'nın annesi."

Bir süre konuşamadım.

Alina'nın annesi...

Demek ki yıllardır aradığımız belgeler Aylin Arel'in elinden geçmişti.

"Belgeler nerede?" diye sordum.

Selim başını iki yana salladı.

"Bilmiyorum. Ama Aylin'in sakladığı bir şey daha vardı."

"Ne?"

Selim son kez dosyaya baktı.

"Alina'nın babası kaybolmadan önce bir mektup yazmıştı. Mektupta yalnızca bir isim vardı."

"Kim?"

Selim'in cevabı odadaki sessizliği böldü.

"Emir Karahan."

Olduğum yerde kaldım.

"Benim adım mı?"

"Evet."

Kuzey şaşkınlıkla bana baktı.

Selim devam etti:

"Alina'nın babası, sana ulaşmaya çalışmış."

Neden?

Beni nereden tanıyordu?

Ve Alina'nın ailesinin geçmişinde benim nasıl bir yerim vardı?

Telefonumu çıkardım.

Alina'yı aramam gerekiyordu.

Ama ona anlatacağım şeyin hayatımızı nasıl değiştireceğini henüz bilmiyordum.

Bölüm sonu. 🖤