KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

25. BÖLÜM – ARTIK SAKLANAMAYAN GERÇEKLER

MERT'İN GÖZÜNDEN

Fotoğrafı masanın üzerine bıraktım.

Yıllardır sakladığım o görüntüye bakmak bile istemiyordum. Ama artık kaçmanın bir anlamı yoktu.

Telefonumu yeniden elime aldım.

Bilinmeyen numaradan gelen son mesaj hâlâ ekrandaydı.

O zaman yıllar önce sakladığın gerçeği de anlat.

Derin bir nefes aldım ve Emir'in numarasını aradım.

İlk çalışta açtı.

"Ne oldu?"

"Seninle konuşmam gerekiyor."

"Yine mi bir şey saklıyorsun Mert?"

"Bu kez değil."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Yarın buluşalım."

"Yarın çok geç olabilir."

Emir'in sesi sertleşti.

"Neredesin?"

"Evde."

"Geliyorum."

Telefon kapandı.

Fotoğrafı yeniden elime aldım.

Arka tarafındaki yazıyı parmağımla takip ettim.

O gün orada yalnız değildik.

Bu cümleyi yazdığım günü hatırlıyordum.

Ve fotoğraftaki kişinin kim olduğunu da...

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Sabah uyandığımda hastane odasında yalnızdım.

Telefonumu elime aldım. Emir'den mesaj gelmişti.

Emir: Günaydın belam. Bugün nasıl hissediyorsun?

Ben: Günaydın. Sıkıldım.

Emir: Şaşırdım mı? Hayır.

Ben: Çok komiksin.

Emir: Birazdan yanındayım.

Gülümsedim.

Sonra komodinin üzerindeki takvime baktım.

Doğum günüme dokuz gün kalmıştı.

Dokuz!

Telefonumun notlar bölümünü açıp doğum günümde yapmak istediklerimi yazmaya başladım. Uzun zamandır böyle bir şey yapmamıştım.

Tam o sırada kapı çaldı.

"Gel!"

İrem içeri girdi.

"Hanımefendi, ziyaretçiniz geldi!"

"Sonunda!"

Yanıma oturdu.

"Ne yapıyorsun?"

"Doğum günü planı."

İrem telefonuma baktı.

"Şimdiden mi?"

"Dokuz gün kaldı İrem! Son ana mı bırakayım?"

Gülmeye başladı.

"Sen gerçekten değişmeyeceksin."

"Değişmemi mi istiyorsun?"

"Hayır. Böyle daha güzelsin."

Bir süre sohbet ettik. Ardından İrem'in telefonu titredi.

Ekrana baktı.

Yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Ne oldu?" diye sordum.

"Bir şey yok."

"İrem."

Telefonunu çevirdi.

Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.

Arkadaşlarınızın sakladığı her şeyi öğrenmeye hazır mısınız?

Kaşlarımı çattım.

"Yine mi?"

İrem başını salladı.

"Bu numaradan kurtulamayacağız galiba."

Telefonumu aldım.

"Emir'e söylememiz gerekiyor."

Tam o sırada kapı açıldı.

Emir içeri girdi.

"Ne oldu?"

Telefonu ona uzattım.

Mesajı okuduğunda çenesini sıktı.

"Bu numara yine ortaya çıktı."

"Emir, artık gerçekten yoruldum."

Yanıma oturdu.

"Biliyorum."

"Hayır, bilmiyorsun. Herkes bir şeyler biliyor. Herkes bir şeyler saklıyor. Ben de sürekli sonradan öğreniyorum."

Emir başını eğdi.

"Bu kez Mert konuşacak."

"Mert mi?"

"Evet. Bana ulaşmaya çalıştı."

İçimdeki merak yeniden arttı.

"Ne anlatacak?"

Emir elimi tuttu.

"Bu kez geçmişte ne yaşandığını öğrenebiliriz."

KUZEY'İN GÖZÜNDEN

Emir'le Mert'in buluşacağı yere geldiğimizde Mert çoktan oradaydı.

Önündeki masada eski bir fotoğraf duruyordu.

"Sonunda," dedi Emir.

Mert başını kaldırdı.

"Konuşmamız gerekiyor."

"Önce şunu söyle. Alina'yla ilgili bildiğin her şeyi anlatacak mısın?"

Mert başını salladı.

"Evet."

Masaya oturdum.

Mert fotoğrafı bize doğru çevirdi.

"Bu fotoğrafı daha önce gördünüz."

Emir başını salladı.

"Arda'nın babası da fotoğraftaydı."

"Evet. Ama size söylemediğim bir şey var."

Emir sabırsızlandı.

"Neymiş?"

Mert fotoğrafın sağ köşesini gösterdi.

"Şu kişi."

Fotoğrafa yaklaştım.

Daha önce fark etmediğim bir yüz vardı.

"Bu kim?"

Mert gözlerini fotoğraftan ayırmadan cevap verdi.

"Alina'nın annesini tanıyan biri."

Emir kaşlarını çattı.

"Adı?"

Mert derin bir nefes aldı.

"Barış."

"Kim bu Barış?"

"Arda'nın babasının ortağıydı. Ama asıl önemli olan, Alina'nın babasının belgeleri saklamasına yardım eden kişinin o olması."

Bir an sessizlik oldu.

Emir öne doğru eğildi.

"Yani belgelerin nerede olduğunu biliyor olabilir mi?"

"Evet."

"Peki neden şimdiye kadar söylemedin?"

Mert'in yüzü değişti.

"Çünkü Barış yıllar önce ortadan kayboldu."

Telefonumu çıkardım.

"Bu adamı bulmamız gerekiyor."

Mert başını salladı.

"Bir şey daha var."

Emir ona baktı.

"Ne?"

Mert cebinden küçük bir kâğıt çıkardı.

Üzerinde eski bir telefon numarası vardı.

"Bu numara, Barış'ın yıllar önce kullandığı numara. Geçen hafta yeniden aktif olmuş."

Emir kâğıdı aldı.

"Yani geri mi döndü?"

Mert cevap vermedi.

Ama yüzündeki ifade yeterince açıklayıcıydı.

İREM'İN GÖZÜNDEN

Hastaneden çıkmadan önce Alina'nın yanına yeniden uğradım.

"Ben birazdan gideceğim."

"Tamam. Kuzey'e selam söyle."

Gülümsedim.

"Kendin söyle."

"İrem!"

Kahkaha attım.

"Tamam, tamam. Görüşürüz."

Tam kapıdan çıkarken telefonum çaldı.

Kuzey arıyordu.

"Alo?"

"Ne yapıyorsun?"

"Alina'nın yanındaydım. Sen?"

"Ben de seni arıyordum."

"Özledin mi?"

Karşı taraftan kısa bir sessizlik geldi.

Sonra Kuzey konuştu.

"Evet."

Olduğum yerde kaldım.

"Ne?"

"Özledim dedim."

Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.

"Sen bugün biraz değişiksin."

"Belki de bazı şeyleri söylemek için doğru zamanı bekliyordum."

"Ne gibi?"

"Yüz yüze konuşalım. Akşam müsait misin?"

"Olabilirim."

"Tamam. Seni alırım."

Telefonu kapattığımda hâlâ gülümsüyordum.

Belki de herkesin hayatında güzel bir şeylerin başlamasına izin vermesi gerekiyordu.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Mert'ten ayrıldıktan sonra doğrudan hastaneye gittim.

Alina beni görür görmez gülümsedi.

"Ne öğrendiniz?"

Yanına oturdum.

"Bir isim daha çıktı."

"Kim?"

"Barış."

"Kim bu?"

"Arda'nın babasının ortağıymış. Babanın belgeleri saklamasına yardım etmiş."

Alina'nın yüzündeki ifade değişti.

"Demek hâlâ bulamadığımız insanlar var."

"Bu kez onları bulacağız."

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra elimi tuttu.

"Emir, sana bir şey sorabilir miyim?"

"Her şeyi sorabilirsin."

"Doğum günümde gerçekten yanımda olacak mısın?"

Gülümsedim.

"Olacağım."

"Kesin mi?"

"Kesin."

Başını omzuma yasladı.

"Bu yıl her şey güzel olsun istiyorum."

Saçlarını hafifçe düzelttim.

"Umarım öyle olur."

Telefonum cebimde titredi.

Ekrana baktım.

Selim'den mesaj gelmişti.

Barış hakkında bir şey öğrendim. Yarın seninle konuşmamız gerekiyor. Ama Alina'nın bunu şimdilik bilmemesi daha iyi.

Mesajı okuduktan sonra telefonu kapattım.

Alina başını kaldırdı.

"Kim yazdı?"

"Selim."

"Ne istiyormuş?"

"Yarın görüşmek istiyor."

Gözlerimin içine baktı.

"Emir..."

"Efendim?"

"Benden yine bir şey saklamıyorsun, değil mi?"

Bir an cevap veremedim.

Sonra elini tuttum.

"Artık saklamayacağım."

Ama içimden bir ses, bu sözümü tutmanın düşündüğüm kadar kolay olmayacağını söylüyordu.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Emir gittikten sonra telefonumu elime aldım.

Doğum günüme dokuz gün kalmıştı.

Takvimdeki sayıya baktım ve gülümsedim.

Bu kez gerçekten güzel bir doğum günü geçirmek istiyordum.

Telefonum yeniden titredi.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Mesajı açtım.

Barış'ı aramayın. Çünkü onun sakladığı şey, sizin sandığınızdan çok daha büyük.

Kaşlarımı çattım.

Mesajın altında bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafı açtığımda kalbim hızlandı.

Annem ve babam yan yana duruyordu.

Aralarında ise daha önce hiç görmediğim bir adam vardı.

Fotoğrafın arkasına yazılmış tarih, benim doğduğum yıldandı.

Ve adamın yüzünün üzerine kırmızı bir çizgi çekilmişti.

Telefonu elimden bırakmadan Emir'i aradım.

İlk çalışta açtı.

"Alina?"

"Emir, sana bir fotoğraf gönderdim."

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

"Bu fotoğrafı nereden buldun?"

"Bana mesaj attılar."

Emir'in sesi sertleşti.

"Kim gönderdi?"

"Bilmiyorum."

Bir süre sonra konuştu.

"Alina, o fotoğraftaki adamı tanıyorum."

Nefesimi tuttum.

"Kim?"

Emir cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.

"Arda'nın babası."

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.

Demek ki annemle babamın geçmişinde yalnızca belgeler yoktu.

Ve ben doğduğum günden beri bu hikâyenin içindeydim.

Bölüm sonu. 🖤