24. BÖLÜM – BABAMIN SON SIRRI
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Sabah uyandığımda ilk yaptığım şey telefonuma bakmak oldu.
Birkaç bildirim, İrem'den üç mesaj ve Emir'den bir mesaj vardı.
Emir: Günaydın belam. Nasıl hissediyorsun?
Gülümsedim.
Ben: Günaydın. İyiyim. Sen?
Emir: Seni görmeden iyi sayılmam.
Gözlerimi devirdim.
Ben: Çok klişesin.
Emir: Ama işe yarıyor.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Sonra komodinin üzerindeki takvime baktım. Doğum günüme on gün kalmıştı.
On gün!
Yaşadığım bütün kötü şeylere rağmen doğum günümün yaklaşması beni heyecanlandırıyordu. Bu yıl her şeyin güzel olmasını istiyordum. Uzun zamandır ilk defa gelecekle ilgili güzel hayaller kurabiliyordum.
Tam o sırada kapı açıldı.
"Hanımefendi, günaydın!"
İrem'in sesini duyar duymaz gülümsedim.
"Sonunda geldin!"
Elindeki poşeti kaldırdı.
"Sana kahvaltılık bir şeyler getirdim."
"İrem, hastanedeyim. Burada yemek veriyorlar."
"Onların yemekleriyle insanın iştahı kaçar. Ben sana daha güzel şeyler getirdim."
Poşeti yatağın yanına bıraktı.
"Bu arada..."
Gözlerimi kıstım.
"Bu arada ne?"
"Doğum gününe on gün kalmış!"
Heyecanla doğruldum.
"DEĞİL Mİİİ?"
İrem kahkaha attı.
"Senin kadar heyecanlanan başka biri var mı acaba?"
"Bu yıl gerçekten güzel geçecek. Hissediyorum."
İrem'in gülümsemesi biraz değişti.
"İnşallah."
Elini tuttum.
"Geçecek. Artık kötü şeyler yaşamak istemiyorum."
"Yaşamayacaksın."
Bunu söylerken kendisi bile ne kadar emin olduğunu bilmiyor gibiydi.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın mesajına cevap verdikten sonra telefonu cebime koydum.
Kuzey yanımda oturuyordu. Önümüzde dün gece bulduğumuz dosya açıktı.
"Bir şey fark ettin mi?" diye sordum.
"Ne?"
"Dosyanın içindeki belgelerde Arda'nın babasının imzası yok."
Kuzey başını kaldırdı.
"Nasıl yani?"
"Fotoğrafta orada. Ama belgelerde adı geçmiyor. Sanki özellikle bütün kayıtlardan çıkarılmış."
Kuzey dosyayı kendine çekti.
"Belki de belgeleri hazırlayan kişi oydu."
"Olabilir."
Bir süre sayfaları inceledik.
Sonra Kuzey bir belgeyi gösterdi.
"Şuna bak."
Kâğıdın altında küçük bir tarih vardı. Geçen yıl yaşanan olaylardan birkaç gün öncesine aitti.
Üzerinde şu yazıyordu:
Dosyanın bir kopyası güvenli yerde tutulacaktır. Asıl nüsha aileye teslim edilmelidir.
"Demek ki babası belgelerin bir kopyasını saklamış," dedi Kuzey.
"Ya da birine vermiş."
Kuzey arkasına yaslandı.
"Arda'yla konuşmamız gerekiyor."
Telefonumu çıkardım.
Tam Arda'yı arayacakken telefonum çaldı.
Arayan Mert'ti.
Açtım.
"Ne oldu?"
"Arda'nın babasıyla ilgili bir şey buldunuz mu?"
Kuzey'le göz göze geldim.
"Sen nereden biliyorsun?"
"Çünkü o adamın bu olaylarda nasıl bir yeri olduğunu biliyorum."
"Öyleyse anlat."
Mert sustu.
"Telefonla anlatamam. Yüz yüze konuşmamız gerekiyor."
"Ne zaman?"
"Bu akşam."
"Tamam."
Telefonu kapattım.
Kuzey bana baktı.
"Bir şey biliyor."
"Fazlasıyla."
İREM'İN GÖZÜNDEN
Alina uyuduktan sonra hastane koridoruna çıktım.
Telefonumu kontrol ettiğimde Kuzey'den mesaj geldiğini gördüm.
Kuzey: Nasılsınız?
Ben: İyiyiz. Alina uyuyor.
Kuzey: Sen nasılsın?
Bir an ekrana baktım.
Bu soruyu beklemiyordum.
Ben: Ben de iyiyim.
Kuzey: Emin misin?
İstemeden gülümsedim.
Ben: Evet, merak etme.
Kuzey: Merak ediyorum zaten.
Kalbimin biraz hızlandığını hissettim.
Tam cevap yazacaktım ki telefonuma başka bir bildirim geldi.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtım.
Arda'nın babasını araştırmayı bırakın. Bazı ailelerin sırları kendilerine kalmalı.
Gülümsemem kayboldu.
Mesajın ekran görüntüsünü aldım ve Emir'e gönderdim.
Ardından Kuzey'e yazdım.
Ben: Sana bir şey söylemem gerekiyor.
MERT'İN GÖZÜNDEN
Akşam buluşma yerine geldiğimde Emir ve Kuzey çoktan oradaydı.
Masaya oturdum.
Emir doğrudan konuya girdi.
"Arda'nın babası hakkında ne biliyorsun?"
Derin bir nefes aldım.
"Geçen yıl yaşanan olaydan önce Alina'nın babasıyla birkaç kez görüşmüş."
"Neden?"
"Bunu tam olarak bilmiyorum. Ama babası, Alina'nın ailesiyle ilgili bazı belgelerin ortaya çıkmasını istemiyordu."
Kuzey araya girdi.
"Sen de bu belgelerin toplanmasına yardım ettin."
Başımı salladım.
"Evet."
Emir'in yüzü gerildi.
"Neden daha önce söylemedin?"
"Çünkü korktum."
"Kimden?"
Cevap vermedim.
Emir masaya doğru eğildi.
"Mert, Alina o olay yüzünden neredeyse hayatını kaybediyordu. Artık korkularının arkasına saklanamazsın."
Başımı kaldırdım.
"Biliyorum."
Cebimden küçük bir fotoğraf çıkardım.
"Bu fotoğrafı daha önce gördünüz mü?"
Emir fotoğrafı aldı.
Bu kez fotoğrafta Alina'nın babası tek başınaydı. Elinde bir zarf vardı.
Arka tarafında bir not bulunuyordu:
Eğer bana bir şey olursa, bunu kızıma verin.
Emir'in yüzü değişti.
"Bu zarf nerede?"
"Onu bilmiyorum."
"Nasıl bilmiyorsun?"
"Çünkü babası ortadan kaybolmadan önce zarfı başka birine verdi."
Kuzey kaşlarını çattı.
"Kime?"
Mert gözlerini kapattı.
"Selim'e."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Emir odaya girdiğinde saatin kaç olduğunu fark etmemiştim.
Yüzündeki ifadeden bir şeyler bulduklarını anlamıştım.
"Ne oldu?"
Yanıma oturdu.
"Alina, babanla ilgili yeni bir şey öğrendik."
Yastığımdan doğruldum.
"Ne?"
Emir cebinden fotoğrafı çıkardı.
Fotoğrafı elime verdi.
Babam...
Onu görünce boğazım düğümlendi.
"Bu nerede çekilmiş?"
"Geçen yıl."
Fotoğrafın arkasındaki yazıyı okudum.
Eğer bana bir şey olursa, bunu kızıma verin.
Gözlerim doldu.
"Babam bunu neden yazmış?"
Emir elimi tuttu.
"Bilmiyorum."
"Zarf nerede?"
"Selim'de olduğunu düşünüyoruz."
Başımı kaldırdım.
"Öyleyse neden hâlâ bizde değil?"
"Çünkü Selim zarfın kendisinde olmadığını söylüyor."
"Yani yine biri bir şey saklıyor."
Emir cevap vermedi.
Fotoğrafı göğsüme yaklaştırdım.
Babamın yüzüne baktım.
Bana anlatmadığı ne vardı?
Neden bütün bunların ortasında ben vardım?
"Emir?"
"Efendim?"
"Babam beni korumak için mi sustu?"
Emir elimi biraz daha sıkı tuttu.
"Bunu öğrenmeden sana cevap vermek istemiyorum."
Başımı salladım.
Sonra telefonumu aldım.
Takvime baktım.
Doğum günüme dokuz gün kalmıştı.
Bir gün önce on gündü. Zaman gerçekten hızlı geçiyordu.
"Emir?"
"Buradayım."
"Doğum günümde yanımda olacaksın, değil mi?"
Bana baktı.
"Her zaman."
Gülümsedim.
"O zaman bu yıl doğum günümü unutulmaz yapacağız."
Emir de gülümsedi.
"Kesinlikle."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina uyuduktan sonra hastaneden çıktım.
Telefonumu açtığımda Selim'den mesaj vardı.
Zarfı buldum. Ama bunu Alina'ya vermeden önce bilmen gereken bir şey var.
Hemen aradım.
"Ne var?"
Selim'in sesi gergindi.
"Zarfın içinde yalnızca belgeler yok."
"Ne var?"
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra söylediği cümleyle olduğum yerde kaldım.
"Alina'nın annesinin yıllardır sakladığı bir mektup."
Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.
"Ne mektubu?"
"Alina doğmadan önce yazılmış."
Gözlerimi kapattım.
Demek ki bu hikâyenin başlangıcı, düşündüğümüzden çok daha eskiydi.
Ve Alina'nın bilmediği gerçekler yalnızca babasıyla ilgili değildi.
Bölüm sonu. 🖤