KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

23. BÖLÜM – GEÇMİŞİN ANAHTARI

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Emir'le konuşmamızın üzerinden yaklaşık yarım saat geçmişti.

İrem yanımda oturuyor, telefonuyla uğraşıyordu. Ben ise az önce gelen mesajı düşünüyordum.

Eksik belgeyi bulursanız her şey değişecek.

Her şey...

Ne kadar kolay söyleniyordu.

Peki ya benim hayatım? Zaten yeterince değişmemiş miydi?

"Alina?"

İrem'in sesiyle başımı çevirdim.

"Hı?"

"Yine daldın."

"Biraz düşünüyordum."

"Biraz mı? Beş dakikadır sana bir şey anlatıyorum."

Gülümsedim.

"Özür dilerim. Ne anlatıyordun?"

"Şu Kuzey var ya..."

Kaşlarımı kaldırdım.

"Ne olmuş Kuzey'e?"

"Hiç. Çok sinir bozucu."

"İrem, yüzün kızardı."

"Alina!"

Kahkaha attım.

"Tamam, tamam. Bir şey demedim."

Tam o sırada kapı açıldı.

Emir içeri girdi. Arkasında Kuzey vardı.

Kuzey bizi görünce ellerini iki yana açtı.

"Hayırdır? Burada gizli toplantı mı var?"

İrem gözlerini devirdi.

"Senin olmadığın bir ortamda huzur bulmaya çalışıyoruz."

"Ben de seni görmeye gelmiştim ama bu tavırdan sonra vazgeçebilirim."

"Kapı orada."

Kuzey gülerek Emir'e döndü.

"Ben bu kızla nasıl uğraşacağım?"

Emir omuz silkti.

"Ben Alina'yla uğraşıyorum, sana kolay gelsin."

"Senin durumun ayrı. Sen kendi isteğinle girdin bu belaya."

Emir bana baktı.

"Belam zaten."

Gözlerimi kaçırdım ama gülümsememe engel olamadım.

Bir süre sonra Emir'in yüzü ciddileşti.

"Alina, bir şey bulduk."

Gülümsemem kayboldu.

"Ne buldunuz?"

Kuzey elindeki küçük zarfı masaya bıraktı.

"Selim'in verdiği dosyanın içinden çıktı. Önceden fark etmemişiz."

Zarfı açtım.

İçinden eski bir anahtar ve küçük bir kâğıt çıktı.

Kâğıtta babamın el yazısına benzeyen bir yazı vardı.

Gerçek, en güvendiğin yerde saklıdır.

Cümleyi birkaç kez okudum.

"Bu babamın yazısı."

Emir yanıma yaklaştı.

"Emin misin?"

"Evet. Yazısını tanıyorum."

Anahtarı elime aldım.

"Bu neyin anahtarı?"

Kuzey başını salladı.

"Henüz bilmiyoruz."

Kâğıdın arkasını çevirdim. Orada küçük bir adres yazıyordu.

Adres bana yabancı değildi.

Çocukluğumun geçtiği eski evimizin adresiydi.

Bir an nefesim kesildi.

"Bu..."

Emir yüzüme baktı.

"Ne oldu?"

"Bu bizim eski evimizin adresi."

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Alina'nın yüzündeki değişimi fark ettim.

Eski eviyle ilgili bir şeylerin onu etkileyeceğini tahmin ediyordum ama bu kadarını değil.

"Oraya gitmek zorunda değilsin," dedim.

Bana döndü.

"Gitmek istiyorum."

"Alina, henüz iyileşmedin."

"Biliyorum. Ama bu benim ailemle ilgili. Artık sadece beklemek istemiyorum."

Haklıydı.

Ama onu yeniden tehlikenin içine çekmek istemiyordum.

"Önce biz gideceğiz. Seninle görüntülü konuşuruz. Ne bulursak sana gösteririz."

Bir süre düşündü.

"Tamam. Ama hiçbir şeyi benden saklamayacaksınız."

"Tamam."

Kuzey araya girdi.

"Ben de geliyorum. Hem Emir'in tek başına akıllıca kararlar verebildiğini düşünmüyorum."

"Çok komiksin."

"Teşekkür ederim."

İrem ayağa kalktı.

"Ben de sizinle geliyorum."

Kuzey hemen ona döndü.

"Sen burada kal."

"Affedersin?"

"Yani... Alina'nın yanında kal demek istedim."

İrem kollarını bağladı.

"Benim nerede kalacağıma sen karar veremezsin."

Kuzey bir süre sustu.

"Tamam, gel."

İrem zafer kazanmış gibi gülümsedi.

Alina'nın yüzüne baktım. Biraz önceki endişesinin yerini merak almıştı.

Belki de bu kez gerçekten bir şeyleri çözebilecektik.

MERT'İN GÖZÜNDEN

Telefonum masanın üzerinde titredi.

Ekranda tanımadığım numara belirdi.

Açtım.

"Ne istiyorsun?"

"Eski evin anahtarını bulmuşlar."

Bir an sustum.

"Nasıl öğrendin?"

"Her şeyi öğrenirim, Mert."

Çenemi sıktım.

"Onları rahat bırak."

Karşı taraftan kısa bir sessizlik geldi.

"Sen hâlâ neyi korumaya çalıştığını anlamadın."

"Alina'nın bu olaylarla hiçbir ilgisi yok."

"Yanılıyorsun."

"Ne demek istiyorsun?"

"Babası o belgeleri saklarken yalnız değildi."

Telefon kapandı.

Bir süre ekrana baktım.

Sonra eski fotoğrafı çekmeceden çıkardım.

Alina'nın babası...

Selim...

Ve ben.

Fotoğrafın arkasında yıllardır kimseye göstermediğim bir not vardı.

Bir gün Alina da öğrenecek.

Gözlerimi kapattım.

Artık geçmişin saklanacak yeri kalmamıştı.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Emir gitmeden önce yanıma yaklaştı.

"Bir şeye ihtiyacın var mı?"

"Var."

"Neye?"

"Her şeyi anlatmana."

Gözlerimin içine baktı.

"Anlatacağım."

"Bu kez söz mü?"

Elimi tuttu.

"Söz."

Bir süre birbirimize baktık.

Sonra telefonumun takvimini açtım.

Doğum günüme kalan günleri saydım.

İçimde tuhaf bir heyecan vardı. Bunca şey yaşadıktan sonra bile o günü düşününce yüzüm gülüyordu.

"Ne yapıyorsun?" diye sordu Emir.

"Doğum günümü hesaplıyorum."

Gülümsedi.

"Yine mi?"

"Tabii ki! Bu yıl çok güzel olacak."

Emir'in bakışları bir an değişti ama hemen toparlandı.

"Umarım."

"Umarım değil. Kesinlikle güzel olacak."

"Öyle olsun."

Bana doğru eğilip alnıma küçük bir öpücük bıraktı.

"Dinlen şimdi."

Kapıya yöneldiğinde arkasından seslendim.

"Emir!"

Döndü.

"Efendim?"

"Bu kez gerçekten her şeyi öğreneceğiz, değil mi?"

Yüzündeki ifade ciddileşti.

"Evet Alina. Bu kez hiçbir şey yarım kalmayacak."

Kapı kapandı.

Ben yeniden elimdeki anahtara baktım.

Babamın yıllar önce sakladığı bir şey vardı.

Ve belki de o şey, hayatım boyunca bildiğimi sandığım her şeyi değiştirecekti.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Eski evin önünde durduğumuzda hava kararmaya başlamıştı.

Kuzey arabadan indi.

"Şu eve bak. Yıllardır kimse uğramamış gibi."

Kapıya yaklaştım.

Anahtarı kilide yerleştirdim.

Döndü.

Kapı açıldı.

İçerisi toz içindeydi. Eşyaların çoğu kaldırılmıştı. Duvarlarda Alina'nın çocukluğundan kalan birkaç fotoğraf hâlâ duruyordu.

Kuzey fotoğraflardan birine baktı.

"Alina küçükken de aynıymış."

"Ne açıdan?"

"Bakışları aynı. Bir şey istedi mi vazgeçmeyecekmiş gibi."

Gülümsedim.

"Doğru."

Evin içinde ilerledik.

Anahtarın hangi kapıyı açtığını anlamaya çalışıyorduk. Sonunda koridorun sonundaki küçük odada eski bir dolap bulduk.

Dolabın alt çekmecesinde anahtarın girdiği küçük bir kilit vardı.

Açtım.

İçinden kahverengi bir dosya çıktı.

Üzerinde tek bir isim yazıyordu.

ALİNA AREL.

Kuzey yanıma geldi.

"Bu ne böyle?"

Dosyayı açtım.

İlk sayfada eski bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta Alina'nın babası, Selim ve Mert görünüyordu.

Fakat fotoğrafın köşesinde başka bir kişi daha vardı.

Bu kez yüzü bulanık değildi.

Kuzey fotoğrafa dikkatle baktı.

"Emir..."

"Ne?"

"Bu adamı tanıyorum."

Başımı kaldırdım.

"Kim?"

Kuzey yutkundu.

"Bu, Arda'nın babası."

Fotoğrafın altındaki notu okudum.

Eğer bu dosya Alina'nın eline geçerse artık gerçeği öğrenmeye hazır demektir.

Dosyayı kapattım.

Alina'nın ailesiyle ilgili sırlar sandığımızdan çok daha büyüktü.

Ve bu kez işin içinde yalnızca geçmişteki arkadaşlarımız yoktu.

Bölüm sonu.