KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

20. BÖLÜM – SAKLANAN BELGELER

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Hastane odasının penceresinden dışarıyı izliyordum.

Hava kapalıydı. Camın üzerinde biriken küçük yağmur damlaları birbirleriyle yarışır gibi aşağı süzülüyordu.

Son birkaç gündür hayatımın tamamı sorulardan ibaretti.

Selim kimdi?

Babamla ne işi vardı?

Arda neden yıllardır sakladığı şeyleri şimdi anlatmaya karar vermişti?

Ve en önemlisi...

Benim ailemden saklanan neydi?

Kapının açılmasıyla düşüncelerimden sıyrıldım.

Emir içeri girdi. Elinde iki kahve vardı. Birini komodinin üzerine bıraktı.

"Yine düşünüyorsun."

"Ne yapayım? Burada yapacak pek bir şey yok."

Yanıma oturdu.

"Bugün biraz daha iyi görünüyorsun."

"Her gün aynı şeyi söylüyorsun."

"Çünkü her gün biraz daha iyi görünüyorsun."

Gözlerimi devirdim.

"Emir, bana iltifat etmeyi bırakıp anlatman gereken şeyleri anlatabilirsin."

Yüzündeki hafif gülümseme kayboldu.

İşte yine o ifade...

Bir şey biliyordu.

"Selim'i bulduk," dedi sonunda.

Kalbim hızlandı.

"Ne?"

"Kuzey'le birlikte gittik. Arda'nın söylediği yerdeydi."

"Kim bu adam Emir?"

Bir süre sustu.

"Selim, babanla yıllar önce aynı projede çalışmış. Babanın bazı belgeleri toplamasına yardım etmiş."

"Ne belgeleri?"

"Şirketle ilgili usulsüzlükleri gösteren belgeler. Baban bazı şeylerin yolunda gitmediğini fark etmiş."

Kaşlarımı çattım.

"Babam neden bana hiç anlatmadı?"

"Bilmiyorum."

"Emir!"

"Alina, gerçekten bilmiyorum."

Başımı çevirdim. Babamın benden sakladığı bir şey olduğunu öğrenmek, tahmin ettiğimden daha fazla canımı sıkmıştı.

"Başka?"

Emir cebinden katlanmış bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafı bana uzattı.

Eski bir binanın önünde duran üç adam vardı. Fotoğrafın bir köşesi yıpranmıştı. Yüzlerden biri net değildi.

"Bu kim?" diye sordum.

"Selim."

Fotoğrafa biraz daha yaklaştım.

"Peki diğerleri?"

Emir cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.

"Birisi baban. Diğeri de Mert."

Başımı kaldırdım.

"Mert mi?"

"Evet."

"Benim babamla ne işi varmış?"

"Selim, Mert'in de o dönem belgelerin toplanmasına yardım ettiğini söyledi."

Bir süre konuşamadım.

Mert...

Bunca zamandır geçmişimin içinde dolaşan o isim, şimdi babamın geçmişinde de karşıma çıkıyordu.

"Demek herkes birbirini tanıyormuş," diye mırıldandım. "Bir tek ben hiçbir şey bilmiyormuşum."

Emir elimi tuttu.

"Alina..."

Elimi yavaşça geri çektim.

"Bu kez beni sakinleştirmeye çalışma. Sadece gerçeği öğrenmek istiyorum."

Emir başını salladı.

"Haklısın."

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Alina'nın yüzündeki hayal kırıklığını görmek, ona anlatacağım şeylerden daha ağır geliyordu.

Ama artık susamazdım.

Kuzey'den telefonuma bir mesaj geldi.

Selim'in verdiği dosyayı inceledim. İçinde bir isim daha var. Bunu görmen gerekiyor.

Ekranı kapattım.

Alina fark etmişti.

"Kim yazdı?"

"Kuzey."

"Ne bulmuş?"

"Bir dosya."

"Emir..."

"Bu kez senden saklamayacağım."

Ayağa kalktım.

"Birazdan geleceğim."

KUZEY'İN GÖZÜNDEN

Emir geldiğinde masanın üzerinde duran dosyayı gösterdim.

"Şuna bak."

Dosyanın içinde eski yazışmalar, birkaç fotoğraf ve şirket kayıtları vardı.

En üstteki sayfada Alina'nın babasının adı yazıyordu.

"Selim bunları nereden bulmuş?" diye sordu Emir.

"Bir kısmı kendisindeymiş. Bir kısmını da yıllar önce sakladığı yerden çıkarmış."

Dosyanın ortasındaki belgeyi önüne koydum.

"Şu isme dikkat et."

Emir kâğıda baktı.

MERT YILMAZ.

"Demek Mert gerçekten işin içindeymiş," dedi.

"Yalnızca bu değil."

Başka bir sayfayı çevirdim.

Alina'nın babasının imzası vardı. Altında ise kısa bir not:

Asıl belgeler güvende. Onlara ulaşmak için aileden birinin bilmesi gerekiyor.

Emir'in yüzü gerildi.

"Alina'nın ailesinden biri..."

"Muhtemelen."

"Bu belgeler neden Alina'yla ilgili?"

Omuz silktim.

"İşte onu henüz bilmiyoruz."

Tam o sırada telefonum titredi.

İrem'den mesaj gelmişti.

Alina nasıl? Birazdan hastaneye geleceğim.

Gülümsedim.

İyi. Ama sen gelirken kendine dikkat et.

Cevap hemen geldi.

Bana dikkat et demek yerine özlediğini söyleyebilirsin.

İstemeden gülümsedim.

"Ne oldu?" diye sordu Emir.

"Hiç."

Telefonumu cebime koydum.

Ama içimde kötü bir his vardı.

Çünkü dosyanın son sayfasında, daha önce hiç görmediğim bir isim yazıyordu.

AREL AİLESİ – ÖZEL ARŞİV

Ve altında tek bir cümle vardı:

Bu dosyanın tamamı henüz ortaya çıkmadı.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

İrem odaya girdiğinde yüzünde her zamanki gülümsemesi vardı.

"Hanımefendi, ziyaretçiniz geldi!"

"Sonunda! Seni beklemekten sıkıldım."

Yanıma oturdu.

"Emir nerede?"

"Bir işi çıktı."

İrem çantasından küçük bir kutu çıkardı.

"Bu ne?"

"Senin için."

Kutuyu açtığımda içinde küçük bir bileklik gördüm.

"İrem..."

"Beğendin mi?"

Gülümsedim.

"Çok güzel."

Bir süre sohbet ettik. Sonra İrem'in telefonu titredi.

Ekrana baktığında yüzündeki gülümseme silindi.

"Ne oldu?" diye sordum.

"Bir şey yok."

"İrem."

Telefonunu bana uzattı.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Selim'e güvenmeyin. Eksik olan belgeyi bulursanız her şey değişecek.

Mesajı birkaç kez okudum.

Sonra başımı kaldırdım.

"İrem, bu numara daha önce de yazdı mı?"

Gözlerini kaçırdı.

"Evet."

"Ne zaman?"

"Geçen gün."

İçimde bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim.

"Ve bana söylemedin?"

"Üzülmeni istemedim."

Derin bir nefes aldım.

"Artık kimsenin beni korumak için benden gerçekleri saklamasını istemiyorum."

İrem elimi tuttu.

"Haklısın. Özür dilerim."

Telefonumu elime aldım ve Emir'i aradım.

İlk çalışta açtı.

"Alina?"

"Emir, eksik belgeyi bulmamız gerekiyor."

Bir an sessizlik oldu.

"Nereden biliyorsun?"

"Çünkü bana da artık mesajlar gelmeye başladı."

Telefonun diğer ucunda derin bir nefes aldığını duydum.

"Alina, o belgeyi bulacağız."

Pencereye döndüm.

Yağmur hâlâ yağıyordu.

Ve ilk defa, geçmişimin kapısının aralandığını hissediyordum.

Ama kapının ardında ne olduğunu öğrenmekten korkmuyordum.

Artık korktuğum tek şey, gerçeğin yine benden saklanmasıydı.

Bölüm sonu. 🖤