EMİR'İN GÖZÜNDEN
Hastaneye döndüğümde koridor oldukça sessizdi.
Telefonumu cebime koyup Alina'nın odasına doğru ilerledim. Ona anlatmam gereken çok şey vardı. Selim'in adını, fotoğrafı, Arda'nın söylediklerini ve İrem'e gelen mesajı...
Bu kez hiçbir şeyi saklamayacaktım.
Kapıyı hafifçe tıklatıp içeri girdim.
Alina yatağında oturmuş, elindeki kitabın sayfalarını karıştırıyordu. Beni görünce kitabı kapattı.
"Hoş geldin."
"Hoş buldum. Nasıl hissediyorsun?"
"İyiyim. Biraz yoruldum sadece."
Yanındaki sandalyeye oturdum.
"Alina, sana anlatmam gereken bir şey var."
Kitabı komodinin üzerine bıraktı.
"Dinliyorum."
Derin bir nefes aldım.
"Arda ve Mert'le görüştüm. Geçen yılki olayla ilgili yeni bir şey öğrendik. Fotoğraftaki kişinin adı Selim."
Alina'nın yüzündeki ifade değişti.
"Selim mi?"
"Tanıyor musun?"
"İsmi tanıdık geliyor. Babamın eski iş arkadaşlarından birinin adı Selim'di. Ama aynı kişi mi bilmiyorum."
Başımı salladım.
"Arda da onun babanla birlikte çalıştığını söyledi. Geçen yıl o binada bulunmuş. Üstelik yanında bazı belgeler varmış."
Alina bir süre düşündü.
"Babamın belgeleriyle ne ilgisi var?"
"Bunu henüz bilmiyoruz."
Yüzündeki hayal kırıklığını fark ettim.
"Emir..."
"Efendim?"
"Yine bilmiyoruz diyorsun."
Bu kez haklı olduğunu biliyordum.
"Çünkü gerçekten bilmiyorum. Ama öğrenmek için uğraşacağım. Üstelik artık bunu senden saklamayacağım."
Alina gözlerini benden ayırmadı.
"Selim'i bulduğunda ben de onunla konuşmak istiyorum."
"Önce iyileşmen gerekiyor."
"Emir..."
"Tamam. Seninle konuşacağız. Ama doktor izin verdiğinde."
Başını hafifçe salladı.
"En azından bu kez benimle birlikte karar verdin."
İçimde küçük bir rahatlama hissettim.
Tam cevap verecektim ki kapı çalındı.
İçeri İrem girdi.
"Yine mi ciddi konuşmalar? Ben bu odaya biraz neşe getirmeye geldim."
Alina gülümsedi.
"Tam zamanında geldin."
İrem elindeki çantayı sandalyeye bıraktı.
"Bu arada Emir, Kuzey seni arıyordu. Bir şey bulmuş olabilir."
Kaşlarımı çattım.
"Ne bulmuş?"
"Bilmiyorum. Telefonda anlatmadı. Sadece seni beklediğini söyledi."
Alina bize baktı.
"Ne oldu?"
"Bir şey yok. Kuzey'le konuşacağım."
Alina gözlerini kıstı.
"Emir..."
"Bu kez döndüğümde anlatacağım."
Küçük bir gülümsemeyle başını salladı.
"Bekliyorum."
KUZEY'İN GÖZÜNDEN
Emir hastanenin girişine geldiğinde onu bekliyordum.
Yanıma oturur oturmaz konuşmaya başladım.
"İrem'in telefonuna gelen mesajı hatırlıyorsun, değil mi?"
"Evet."
"Mesajın geldiği numarayla ilgili küçük bir araştırma yaptım. Eski okuldan tanıdığımız birinin telefonuna daha önce de benzer mesajlar gelmiş."
Emir kaşlarını çattı.
"Kim?"
"Arda."
Bir süre sessiz kaldı.
"Arda'ya mı?"
"Evet. Ama mesajlar doğrudan ona gönderilmemiş. Mert üzerinden ulaşmış."
"Yani Mert de bu numarayla iletişim hâlinde."
"Öyle görünüyor."
Emir ayağa kalktı.
"Arda'yı tekrar arayacağım."
"Önce bir dakika."
Onu durdurdum.
"Bir de şunu buldum."
Telefonumdan bir fotoğraf açıp ona gösterdim.
Fotoğrafta eski okulun yakınındaki bir binanın girişinde duran bir adam vardı.
Emir ekrana dikkatle baktı.
"Bu Selim mi?"
"Arda'nın gösterdiği fotoğraftaki kişiye benziyor."
"Fotoğraf ne zaman çekilmiş?"
"Dün akşam."
Emir'in yüzü gerildi.
"Yani hâlâ buralarda."
"Evet. Ama bir şey daha var. Fotoğrafın çekildiği binanın eski kayıtlarında Alina'nın babasının çalıştığı şirketin adı geçiyor."
Emir bir süre ekrana baktı.
"Oraya gitmemiz gerekiyor."
"Önce Alina'nın durumunu düşün."
"Biliyorum."
"Emir, bu sefer düşünmeden hareket etme."
Bana döndü.
"Haklısın. Ama artık beklemek istemiyorum."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
İrem yanımda oturmuş telefonundan bir şeyler gösteriyordu.
"Bak, bunu gördün mü?"
Ekrana baktım.
Kuzey'in okulda çekilmiş komik bir fotoğrafıydı.
"Bu ne hâl?"
İrem kahkaha attı.
"Öğretmen derste uyurken yakalamış."
"Gerçekten mi?"
"Kesinlikle. Bir de kendisini savunmaya çalışıyor."
Gülümseyerek başımı salladım.
"Hiç değişmemiş."
İrem telefonu kapattı ve bana döndü.
"Alina, sana bir şey soracağım."
"Ne oldu?"
"Emir'e hâlâ kızgın mısın?"
Bir süre cevap vermedim.
"Kızgınım. Ama onu özlüyorum."
İrem başını salladı.
"Bence ikisi aynı anda olabilir."
"Ben de ne hissettiğimi tam olarak bilmiyorum. Ona güvenmek istiyorum ama her defasında yeni bir şey öğreniyorum."
"Belki de artık sana gerçekten her şeyi anlatır."
Pencereye baktım.
"Umarım."
Tam o sırada kapı açıldı. İçeri bir hemşire girdi.
"Alina Hanım, doktorunuz birazdan kontrol için gelecek. Bugün kendinizi nasıl hissediyorsunuz?"
"Biraz daha iyiyim."
"Çok güzel. Yine de kendinizi yormayın."
Hemşire çıktıktan sonra İrem elimi tuttu.
"Bak, yavaş yavaş iyileşiyorsun. Gerisini de halledeceğiz."
Gülümsedim.
"Sen yanımdayken biraz daha kolay."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Kuzey'le birlikte eski binanın önüne geldiğimizde hava kararmıştı.
Burası uzun zamandır kullanılmıyor gibiydi. Kapısının önünde birkaç eski kutu ve dağılmış kâğıtlar vardı.
"Burada ne arıyoruz?" diye sordum.
Kuzey telefonundaki fotoğrafı açtı.
"Selim'in dün görüldüğü yer burası. Arda da adresi doğruladı."
Binaya girdik.
İçerisi sessizdi. Duvarların bir kısmında eski ilanlar duruyordu. Birkaç adım ilerledikten sonra yerde küçük bir kâğıt parçası gördüm.
Eğilip aldım.
Üzerinde bir şirket adı ve tarih yazıyordu.
Kuzey yanıma geldi.
"Ne buldun?"
Kâğıdı ona gösterdim.
"Alina'nın babasının çalıştığı şirket."
Kâğıdın arkasını çevirdiğimde el yazısıyla yazılmış bir not gördüm.
"Dosya Selim'de değil."
Kaşlarımı çattım.
"Ne demek bu?"
Kuzey kâğıdı elimden aldı.
"Belki de belgeler başka birinde."
Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.
"Orada ne arıyorsunuz?"
İkimiz de hızla döndük.
Kapının yanında bir adam duruyordu.
Selim.
Fotoğraftaki yüzünü hemen tanımıştım.
"Selim?"
Adam gözlerini üzerimde gezdirdi.
"Emir Karahan..."
"Benimle konuşmanız gerekiyor."
Selim kısa bir süre sustu.
"Alina nasıl?"
Bu soruyu beklemiyordum.
"Onu tanıyor musunuz?"
Selim gözlerini yere indirdi.
"Tanıyorum. Hem de sandığından daha uzun zamandır."
Bir adım yaklaştım.
"Alina'nın kaçırılmasıyla sizin bir bağlantınız var mı?"
"Hayır."
"Size neden inanalım?"
Selim derin bir nefes aldı.
"Çünkü o kızın başına gelenleri öğrendiğimde ben de en az sizin kadar korktum."
Kuzey araya girdi.
"Öyleyse bildiklerinizi anlatın."
Selim etrafına baktı.
"Burada değil. Sizi götürmem gereken başka bir yer var."
"Yine mi başka bir yer?" dedim öfkeyle. "Herkes aynı şeyi söylüyor. Biriniz de açıkça konuşsun!"
Selim bana döndü.
"Geçen yıl kaybolan belgelerin bir kopyası bende. Ama onları size gösterirsem Alina'nın ailesiyle ilgili bilmediğiniz şeyleri de öğrenirsiniz."
Bir an duraksadım.
"Ne gibi?"
Selim'in yüzü ciddileşti.
"Alina'nın babası, yıllar önce birlikte çalıştığımız projede bazı usulsüzlükler fark etmişti. Bunları ortaya çıkarmak için belgeleri toplamaya başladı. Ancak belgeler kaybolduğunda herkes onun da bu işin içinde olduğunu düşündü."
"Alina'nın bundan haberi var mı?"
"Sanmıyorum."
"Öyleyse neden onu hedef aldılar?"
Selim cevap vermeden önce bir süre sustu.
"Çünkü o belgelerin asıl kopyasının hâlâ ailesinde olduğunu düşünüyorlar."
Kalbim hızlandı.
"Alina'nın elinde mi?"
"Hayır. Ama o belgelerin nerede olduğunu bilen tek kişi olabileceğine inanıyorlar."
Kuzey bana baktı.
"Bu yüzden mi onu kaçırdılar?"
Selim başını salladı.
"Bir yandan da sizi susturmak istiyorlardı. Çünkü siz geçen yıl yaşananları araştırmaya başladınız."
"Kim olduklarını biliyor musunuz?"
Selim gözlerini kaçırdı.
"Bir isim verebilirim. Ama önce size bir şey göstermeliyim."
Çantasından eski bir dosya çıkardı.
Dosyanın üzerinde Alina'nın soyadı yazıyordu.
AREL.
MERT'İN GÖZÜNDEN
Telefonum elimdeydi.
Selim'in Emir'le buluştuğunu öğrendiğimden beri yerimde duramıyordum.
Bunu yapmaması gerekiyordu.
Çünkü o dosyanın ortaya çıkması, yalnızca Alina'nın değil, hepimizin hayatını değiştirecekti.
Telefonum çaldı.
Bilinmeyen numara.
Açtım.
"Ne yaptın sen?" diye sordum.
Karşı taraftan sakin bir ses geldi.
"Ben bir şey yapmadım. Selim kendi kararını verdi."
"Dosyayı Emir'e gösterirse her şey ortaya çıkacak."
"Belki de artık çıkmasının zamanı gelmiştir."
"Alina'yı bu işin içine sokmamalıydınız."
Karşı taraf kısa bir süre sustu.
"Alina zaten bu hikâyenin içindeydi, Mert. Siz yalnızca bunu ondan sakladınız."
Telefon kapandı.
Elimdeki eski fotoğrafa baktım.
Üçümüzün olduğu fotoğrafa...
Emir, Arda ve ben.
Bir zamanlar birbirimize her şeyi anlatırdık.
Şimdi ise birbirimizden sakladığımız gerçekler yüzünden aynı masaya oturamaz hâle gelmiştik.
Çekmeceden başka bir fotoğraf çıkardım.
Bu kez fotoğrafta Alina vardı.
Arkasında yine aynı bina görünüyordu.
Fotoğrafın arkasındaki tarihi okudum.
Alina'nın o binaya ilk kez gittiği gün...
Ve o gün yanında olan kişi...
Benim de tanıdığım biriydi.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Akşam olmuştu.
İrem eve gitmiş, Kuzey de Emir'le birlikte dışarı çıkmıştı. Odada yalnız kalmıştım.
Telefonumun ekranını açıp Emir'e mesaj yazdım.
"Ne oldu? Bir şey öğrendin mi?"
Mesajı gönderdikten sonra beklemeye başladım.
Birkaç dakika sonra telefonum titredi.
Emir: Öğrendim. Yanına geliyorum.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Bir süre sonra kapı açıldı.
Emir içeri girdi. Yüzünden çok önemli bir şey öğrendiği belliydi.
"Alina..."
"Ne oldu?"
Yatağımın yanındaki sandalyeye oturdu.
"Selim'i bulduk."
Gözlerimi büyüttüm.
"Gerçekten mi?"
"Evet. Babanın eski iş arkadaşıymış."
Bir süre sessiz kaldım.
"Benim ailemle ilgili ne biliyor?"
Emir cebinden telefonunu çıkardı ve bana bir fotoğraf gösterdi.
Fotoğrafta eski bir dosya vardı.
Üzerinde soyadım yazıyordu.
AREL.
"Bu dosya ne?"
"Selim'de. İçinde babanın yıllar önce topladığı bazı belgeler varmış."
"Babam neden böyle belgeler toplasın ki?"
Emir başını hafifçe eğdi.
"Henüz bilmiyoruz."
Gözlerim doldu.
"Emir, benim ailemden ne saklanıyor?"
Elimi tuttu.
Bu kez geri çekmedim.
"Öğreneceğiz. Ama bu kez hiçbir şeyi senden saklamayacağım."
Bir süre yüzüne baktım.
"Gerçekten mi?"
"Evet."
Tam o sırada telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara.
Mesajı açtım.
"Selim'e güvenme. Çünkü dosyadaki en önemli belgeyi senden saklıyor."
Emir mesajı gördü.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Yine onlar mı?"
Telefonu ona uzattım.
Mesajı okuduğunda çenesini sıktı.
"Bu iş burada bitmeyecek."
Ekrana yeniden baktım.
Dosyanın içinde ne vardı?
Ve neden herkes benden bir şey saklıyordu?
Emir elimi biraz daha sıkı tuttu.
"Alina, sana bir şey söylemem gerekiyor."
Ona döndüm.
"Nedir?"
Bir süre sustu.
Sonra gözlerimin içine bakarak konuştu.
"Selim, babanın o belgeleri toplamasına yardım eden kişinin Mert olduğunu söyledi."
Nefesim kesilir gibi oldu.
"Mert mi?"
Emir başını salladı.
"Evet."
Gözlerimi kapattım.
Mert...
Emir...
Arda...
Selim...
Hepsi geçmişimin bir parçasıydı.
Ama artık tek bir şeyi öğrenmek istiyordum.
Benim bilmediğim bu geçmişte, benim suçum neydi?
O gece uyuyamadım.
Çünkü ilk kez, geçmişimin kapısının gerçekten açıldığını hissediyordum.
Ve arkasında beni bekleyen şeyin ne olduğunu artık öğrenmek zorundaydım.
BÖLÜM SONU