Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
20. Bölüm – Gözyaşlarını Kimse Görmesin
ALİNA
Hastane odasının penceresinden dışarı bakıyordum. Hava kapalıydı. Yağmur camlara küçük damlalar bırakırken elimdeki telefonun ekranına tekrar tekrar bakıyordum.
Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
“Geçmişini öğrenmek istiyorsan ailene sor. Ama duyacaklarına hazır olduğundan emin ol.”
Mesajı okuduğumdan beri içimde tuhaf bir his vardı.
Ailem…
Benim bilmediğim ne vardı?
Telefonu yatağın üzerine bıraktım. Tam o sırada annem aradı. Birkaç gündür benimle konuşurken sesi hep endişeliydi.
“Alo anne?”
“Alina, nasılsın kızım?”
“İyiyim. Merak etme.”
“Doktorun söylediklerini dinliyorsun değil mi?”
“Evet.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Anne, sana bir şey soracağım.”
“Tabii, canım.”
“Selim diye birini tanıyor musun?”
Telefonun diğer ucunda sessizlik oluştu.
“Anne?”
“Bu ismi nereden duydun?”
Sesindeki değişikliği fark etmemek mümkün değildi.
“Yani tanıyorsun?”
“Alina, şu an bunları konuşmanın sırası değil.”
İçimde bir şey koptu sanki.
“Ne demek sırası değil? Benim hakkımda bir şeyler dönüyor ve herkes benden saklıyor!”
“Bağırma kızım, lütfen. Senin sağlığına kavuşmanı istiyorum.”
“Ben de artık gerçeği öğrenmek istiyorum!”
Annem bir şey söyleyecek gibi oldu ama sonra telefonu kapattı.
Ekrana bakakaldım.
Gözlerim dolmuştu. Yanağımdan süzülen ilk yaşın ardından yüzümü hızla sildim.
Ağlamayacaktım.
En azından kimsenin yanında.
EMİR
Hastaneye geldiğimde Alina'nın odasının kapısı aralıktı.
İçeri girmeden önce onu gördüm. Yatağında oturmuş, telefonuna bakıyordu. Gözleri kızarmıştı.
“Belam?”
Hemen başını kaldırdı.
“Geldin mi?”
Yanına yaklaştım.
“Bir şey mi oldu?”
“Hayır.”
Bana bakmadı.
“Alina, gözlerin…”
“Bir şey yok dedim Emir.”
Sesini yükseltmemişti ama kırıldığını anlayabiliyordum.
Yatağın yanındaki sandalyeye oturdum.
“Peki. Anlatmak istemiyorsan zorlamam.”
Bir süre sessiz kaldık. Sonra telefonu eline aldı. Mesajı bana uzattı.
Okuduğumda çenem gerildi.
“Bu mesaj ne zaman geldi?”
“Az önce. Annemle de konuştum.”
“Ne söyledi?”
“Selim'i tanıyor.”
Başımı kaldırdım.
“Ne?”
“İsmini duyunca sesi değişti. Sonra da konuyu kapattı.”
Derin bir nefes aldım. Artık bu tesadüf olamazdı.
“Alina, annenle yeniden konuşacağız.”
“Hayır, Emir. Ben konuşacağım. Bu benim ailem.”
“Tamam. Yanında olurum.”
Bir anda gözlerinden yaşlar süzüldü. Başını öne eğdi, elleriyle yüzünü kapattı.
Ne yapacağımı şaşırdım.
“Güzelim…”
Cevap vermedi.
Sandalyemi biraz yaklaştırdım.
“Seni kim ağlattı güzelim?”
Başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum…”
“Nasıl yani?”
“Her şey çok yorucu, Emir. Herkes benden bir şey saklıyor. Kendi ailem bile…”
Sesi titredi.
“Ben ne yaptım? Neden bunların hepsini yaşamak zorundayım?”
Kalbim sıkıştı.
Elimi uzatıp yanağındaki yaşları başparmağımla sildim.
“Hiçbir şey yapmadın. Duyuyor musun beni? Bunların hiçbiri senin suçun değil.”
“Çok korkuyorum.”
Bu kez kendimi tutamadım. Kollarımı ona doğru açtım. Bana baktı, sonra yavaşça yaklaştı. Dikkatlice sarıldım. Yaralı olduğu için onu incitmemeye çalışıyordum.
“Güçlü olmak zorunda değilsin, Alinam. Benim yanımda ağlayabilirsin.”
Omzuma yaslandı.
“Ya bir gün sen de benden bir şey saklarsan?”
Gözlerimi kapattım.
“Bir daha sana yalan söylemeyeceğim. Sana söz veriyorum.”
Bir süre öyle kaldık.
O ağlarken ben saçlarını okşadım. Bazen insanın sevdiği kişiye verebileceği en güzel şey, hiçbir şey söylemeden yanında kalmaktı.
İREM
Hastanenin kantininden iki kahve alıp çıktım. Birini Kuzey'e uzattım.
“Al bakalım.”
“Şaşırdım. Bana kahve mi aldın?”
“İstersen geri verebilirim.”
Bardağı hemen kendine çekti.
“Yok, teşekkür ederim.”
Gözlerimi devirdim.
Tam o sırada telefonum çaldı. Bilinmeyen bir numaraydı.
Açtım.
“Alo?”
Karşıdan birkaç saniye ses gelmedi.
“İrem…”
Kaşlarımı çattım.
“Kimsiniz?”
“Arkadaşına söyle, geçmişi kurcalamayı bıraksın.”
Telefon kapandı.
Bir an elimdeki telefona baktım.
Kuzey'in yüzü ciddileşti.
“Kimdi?”
“Bilmiyorum. Alina'yla ilgili konuştu.”
“Ne dedi?”
Mesajı değil, aramayı anlatırken sesim titremeye başladı.
“Bizi izliyor olabilirler mi?”
Kuzey kahvesini kenara bıraktı.
“İrem, sakin ol.”
“Nasıl sakin olayım? Alina hastanede, Emir bir şeylerin peşinde, şimdi de beni arıyorlar!”
“Buradayım. Bir şey olmayacak.”
Tam o sırada kantinin çıkışındaki iki kişi dikkatimi çekti. Biri telefonuyla konuşuyor, diğeri doğrudan bize bakıyordu.
Kuzey de onları fark etti.
“Buradan çıkıyoruz.”
“Ya onlar—”
“İrem, şimdi tartışmayalım.”
Beni kolumdan hafifçe yönlendirerek koridora çıkardı. Hızlı adımlarla hastanenin güvenlik noktasına doğru ilerledik.
Arkamı döndüğümde o iki kişinin çoktan ortadan kaybolduğunu gördüm.
Kuzey telefonunu çıkardı.
“Emir'i arayacağım.”
“Önce güvenliğe haber verelim.”
Bana baktı ve başını salladı.
“İşte bu yüzden seninle tartışmak hiç kolay değil.”
“Çünkü ben haklıyım.”
“Her zaman öyle düşünüyorsun zaten.”
O an ikimiz de istemsizce gülümsedik. Ama içimdeki korku hâlâ geçmemişti.
EMİR
İrem'in aramasıyla Alina'nın yanından ayrılmak zorunda kaldım.
“Ne oldu?”
“Emir, biri beni aradı. Alina'nın geçmişini kurcalamayı bırakmamızı söyledi. Hastanede de bizi izleyen iki kişi vardı.”
Ayağa kalktım.
“Şu an neredesiniz?”
“Güvenliğin yanındayız. Kuzey de benimle.”
“Oradan ayrılmayın. Geliyorum.”
Telefonu kapattım.
Alina yüzüme baktı.
“Ne oldu?”
“İrem'le Kuzey'e bir telefon gelmiş. Birileri onları da rahatsız ediyor.”
Yüzü endişeyle değişti.
“Onlara bir şey olmasın.”
“Olmayacak. Merak etme.”
“Emir, lütfen dikkatli olun.”
Elini tuttum.
“Olacağım.”
O sırada kapı açıldı. Arda içeri girdi.
“Emir, konuşmamız gerekiyor.”
“Şimdi değil.”
“Bu kez gerçekten önemli.”
Alina doğruldu.
“Benimle ilgiliyse burada konuşabilirsiniz.”
Arda bir an sustu. Sonra bana baktı.
“Alina'nın annesinin Selim'i tanıdığını biliyor musun?”
Alina'nın gözleri büyüdü.
“Sen nereden biliyorsun?”
Arda derin bir nefes aldı.
“Çünkü Selim, geçen yıl bize senin ailenle ilgili bir dosya göstermişti.”
“Ne dosyası?”
“Bilmiyorum. Ama içinde senin adın vardı.”
Alina'nın yüzündeki ifade değişti.
“Benim adım neden o dosyada olsun?”
Arda cevap veremedi.
O an Alina'nın elini daha sıkı tuttum.
“Bunu öğreneceğiz.”
MERT
Telefonum çaldı.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
“Alo?”
“İrem'i de işin içine katmışsınız.”
Gözlerimi kapattım.
“Onlara dokunmayacaktınız.”
Karşımdaki kişi kısa bir kahkaha attı.
“Bunu sen mi söylüyorsun?”
“Ben Alina'nın zarar görmesini istemedim.”
“Artık çok geç.”
“Ne demek çok geç?”
Telefon kapandı.
Bir süre ekrana baktım.
Sonra çekmeceden eski fotoğrafı çıkardım. Üçümüzün olduğu fotoğrafın arkasındaki söz hâlâ duruyordu.
Ne olursa olsun birbirimizi yarı yolda bırakmayacağız.
Fotoğrafı avucumun içinde tuttum.
“Keşke o gün verdiğimiz sözleri tutabilseydik,” diye fısıldadım.
Çünkü artık yalnızca Emir'in değil, Alina'nın da bilmediği bir şey vardı.
Ve bunu öğrendiğinde kimin yanında kalacağını hiç bilmiyordum.
ALİNA
Emir yeniden odama geldiğinde gözlerim hâlâ biraz şişti.
Yanıma oturdu.
“İrem ve Kuzey güvende. Güvenlikle konuştular.”
“İyi olduklarına sevindim.”
Bir süre yüzüme baktı.
“Bir daha ağladığında saklamana gerek yok, tamam mı?”
Hafifçe gülümsedim.
“Her ağladığımda gelip böyle mi soracaksın?”
“Gerekirse her seferinde.”
“Peki ya sen ağlarsan?”
Gülümsemesi biraz değişti.
“Benim gözyaşlarımın sebebini sormana gerek kalmaz.”
“Niye?”
Elimi avuçlarının arasına aldı.
“Çünkü büyük ihtimalle yine seni üzmüş olacağım.”
Başımı omzuna yasladım.
İlk kez uzun zamandır içimdeki korkunun biraz azaldığını hissettim.
Ama o sırada telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
“Annen sana her şeyi anlatmadı. Selim'i ararsan, neden yıllardır senden uzak durduğunu öğrenebilirsin.”
Mesajı Emir'e gösterdim.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Bu işi bitireceğiz,” dedi.
Telefonu elimden aldı, sonra yeniden bana uzattı.
“Birlikte.”
Başımı salladım.
Artık kaçmak istemiyordum.
Korksam da öğrenecektim.
Çünkü bazı gerçekler ne kadar acıtırsa acıtsın, insanın kendi hayatına ait olanları bilmeye hakkı vardı.