İçeriğe geç

1.BÖLÜM; İLK GÜN

KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

1. Bölüm – Yeni Bir Başlangıç mı, Sonun Başlangıcı mı?

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Yeni bir okul, yeni insanlar, yeni bir hayat…

En azından herkes böyle olacağını söylüyordu.

Arabadan inip okulun büyük kapısına baktım. İçimde garip bir his vardı. Sanki buraya gelmemem gerekiyormuş gibi.

Derin bir nefes aldım ve çantamı omzuma takıp yürümeye başladım.

"Harika Alina, yeni okulunun ilk günü. Umarım bu sefer başını belaya sokmazsın."

Kendi kendime konuşurken birine çarptım. Elimdeki kitaplar yere saçıldı.

"Önüne baksana!"

Başımı kaldırdım. Karşımda siyah giyinmiş, yüzünde en ufak bir gülümseme olmayan bir çocuk duruyordu.

"Özür dilemek diye bir şey duydun mu?" dedim.

Çocuk alaycı bir şekilde güldü.

"Sen çarptın, bir de özür mü bekliyorsun?"

"Biraz insan olmayı deneyebilirsin."

Gözlerini üzerimde gezdirdi.

"Yeni misin?"

"Hayır, buranın müdürüyüm. Sence?"

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Çok konuşuyorsun."

"Sen de çok sinir bozucusun."

Yanımdan geçip giderken arkasından seslendim.

"Adını bile bilmiyorum!"

Durdu, başını hafifçe çevirerek bana baktı.

"Emir Karahan."

Sonra hiçbir şey olmamış gibi yürüyüp gitti.

"Alina Arel. Tanıştığımıza hiç memnun olmadım!" diye bağırdım.

Ama beni duyup duymadığını bile bilmiyordum.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

İşte gelmişti.

Alina Arel.

Onun buraya geleceğini biliyordum ama karşılaşmamızın bu kadar erken olacağını düşünmemiştim.

Bana çarptığında yüzündeki öfkeyi görünce istemsizce gülümsemiştim. Her zamanki gibi dik başlıydı.

Telefonumu çıkarıp bir mesaj yazdım.

"Yeni okuluna hoş geldin, Alina Arel. Umarım geçmişini burada da yanında getirmemişsindir."

Gönder tuşuna bastım.

Oyun başlamıştı.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Telefonuma gelen mesajı görünce kaşlarım çatıldı.

Bilinmeyen numara.

Mesajı tekrar okudum.

"Yeni okuluna hoş geldin, Alina Arel. Umarım geçmişini burada da yanında getirmemişsindir."

Kalbim hızlandı.

Geçmişimden kimseye bahsetmemiştim.

Peki, bu kişi kimdi?

Ve benim hakkımda ne biliyordu?

Başımı kaldırıp okulun kalabalığına baktım.

Emir Karahan, koridorun diğer ucunda duruyordu.

Bana bakıyordu.

O an anladım.

Bu okulda hiçbir şey göründüğü kadar basit olmayacaktı.