Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
19. Bölüm – Fotoğraftaki Yabancı
EMİR
Telefon ekranındaki mesajı tekrar okudum.
“Alina'nın hedef seçilmesinin sebebi yalnızca sen değilsin, Emir.”
Arda'nın bu cümleyi neden kurduğunu anlamaya çalışıyordum. Alina'nın geçmişiyle ne ilgisi vardı? Onun başına gelenlerin benimle bağlantılı olduğunu düşünüyordum. Çünkü onu koruyamamıştım. Çünkü bütün bunların ortasında yine ben vardım.
Ama ya yanılıyorsam?
Telefonumu cebime koyup hastanenin koridorunda yürümeye başladım. Sabah olmak üzereydi. Gözlerim uykusuzluktan yanıyordu ama eve gitmek aklımdan bile geçmiyordu.
Odaya girdiğimde Alina pencereye dönmüş, dışarıyı izliyordu. Yanındaki sehpanın üzerinde yarısı yenmiş çikolata duruyordu.
“Günaydın,” dedim.
Başını çevirdi.
“Günaydın.”
Sesindeki mesafe hâlâ oradaydı. Yatağın yanındaki sandalyeye oturdum.
“Nasıl hissediyorsun?”
“Daha iyiyim.”
“Doktor bugün yeniden kontrol edecekmiş.”
“Duydum.”
Kısa bir sessizlik oldu. Ona anlatmak istediğim çok şey vardı ama hangi cümleden başlayacağımı bilmiyordum.
“Alina…”
“Emir, lütfen.” Gözlerini benden kaçırdı. “Bana yine yarım bir şey anlatacaksan hiç başlama.”
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Bu kez saklamayacağım.”
Bana baktı. Yüzünde inanmak isteyen ama kendini durduran bir ifade vardı.
“Bunu daha önce de söyledin.”
“Biliyorum.”
“Peki neden hâlâ herkes benim hakkımda benden fazla şey biliyor?”
Bu soruya verecek kolay bir cevabım yoktu.
“Bugün Arda ve Mert'le görüşeceğim. Fotoğraftaki kişiyi de konuşacağız.”
Alina'nın kaşları hafifçe çatıldı.
“Fotoğraf mı?”
Bir an duraksadım. Ona söylememiştim. Yine aynı şeyi yapıyordum.
“Dün Arda bana eski bir fotoğraf gösterdi. Geçen yıl o binada bulunan başka biri daha varmış.”
“Kim?”
“Henüz emin değilim.”
“Emir.”
“Yüzünü tanıyorum, Alina. Ama orada olmasının imkânsız olduğunu düşünüyordum.”
Alina gözlerini benden ayırmadı.
“İşte tam olarak bunu söylüyorum. Herkes bir şey biliyor ama kimse bana anlatmıyor.”
Elini tutmak istedim fakat vazgeçtim. Bu kez karar ona ait olmalıydı.
“Görüşmeden sonra sana anlatacağım. Ne öğrenirsem öğreneyim.”
“Umarım bu kez sözünü tutarsın.”
Başımı salladım.
Kapıya yönelirken arkamdan seslendi.
“Emir?”
Döndüm.
“Beni korumak için benden gerçeği saklama. Çünkü bilmediğim şeyler yüzünden daha çok korkuyorum.”
Odanın kapısında birkaç saniye öylece kaldım.
“Anladım, Belam.”
Bu kez ona gülümsemeye çalıştım. O da çok hafif başını salladı.
Belki aramızdaki mesafe hemen kapanmayacaktı. Ama en azından artık nereden başlayacağımı biliyordum.
ALİNA
Emir çıktıktan sonra odada yine sessizlik kaldı.
Pencerenin önündeki ağaca baktım. Dallarında birkaç yaprak kalmıştı. Hastaneye geldiğimden beri günlerin birbirine karıştığını hissediyordum.
Kapı aniden açıldı.
“GÜNAYDIN HASTANEDEKİ EN İNATÇI HASTA!”
İrem'in sesini duyar duymaz istemsizce gülümsedim.
“Biraz daha bağırırsan doktorlar seni de yatıracak.”
“Ben zaten buraya moral vermeye geldim. Biraz ses getirmem gerekiyordu.”
Arkasından Kuzey göründü. Elinde küçük bir poşet vardı.
“Geçmiş olsun. İrem'in sesinden sonra bir daha geçmiş olsun dememe gerek kalmadı sanırım.”
İrem ona döndü.
“Sen de her fırsatta laf sokmasan olmaz mı?”
“Olmaz.”
“Harikasın gerçekten.”
Kuzey poşeti sehpaya bıraktı.
“Bunları sana getirdik. Doktorun izin verdiği şeyler var mı diye önce hemşireye sorduk.”
Poşete baktım. İçinde birkaç meyve ve küçük bir kitap vardı.
“Kitap mı?”
İrem gururla gülümsedi.
“Evet. Hastanede sıkılma diye. Ama sakın sonunu benden önce öğrenme, ben de okumadım.”
Kuzey başını iki yana salladı.
“Kitabı kendisi seçti, kapağını bile okumadı.”
“KUZEY!”
Gülmeye başladım. Birkaç gündür ilk kez içtenlikle gülüyordum.
İrem sandalyeyi çekip yanıma oturdu.
“Şimdi ciddi bir şey soracağım. Emir'le aranız nasıl?”
Gülümsemem yavaşça silindi.
“Bilmiyorum.”
“Konuşmadınız mı?”
“Konuşuyoruz ama… Bir şeyler eksik. Bana anlatmadığı çok şey var.”
Kuzey'in yüzündeki ifade değişti.
“Emir bugün Arda ve Mert'le buluşacak.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Emir söyledi. Ben de sizinle ilgili bir şey öğreniriz diye bekliyorum.”
İrem bana döndü.
“Alina, sen kendini suçlama. Başına gelenlerin hiçbirini hak etmedin.”
Gözlerimi indirdim.
“Bazen herkesin hayatında bir şeyler dönüyormuş da bir tek ben bilmiyormuşum gibi hissediyorum.”
İrem elimi tuttu.
“Artık tek başına değilsin. Ne olursa olsun yanındayız.”
Kuzey de başını salladı.
“Üstelik İrem'in başımın etini yemesi konusunda da oldukça tecrübeliyim. Seni de koruruz.”
İrem ona yastık fırlatacakmış gibi elini kaldırdı.
“Seninle sonra hesaplaşacağız.”
İçimden bir kahkaha daha yükseldi.
Belki her şey yolunda değildi ama yanımda hâlâ güvendiğim insanlar vardı.
EMİR
Buluşacağımız kafeye ilk ben geldim.
Birkaç dakika sonra Arda içeri girdi. Ardından Mert göründü.
Üçümüz aynı masaya oturduk.
Bir zamanlar bu masada saatlerce konuşurduk. Şimdi birbirimize söyleyemediğimiz şeylerin arasında oturuyorduk.
“Başlayın,” dedim. “Artık hiçbir şeyi uzatmak istemiyorum.”
Arda çantasından fotoğrafı çıkardı ve masaya bıraktı.
“Önce bunu tekrar incele.”
Fotoğrafı elime aldım.
Eski binanın önünde çekilmişti. Görüntü bulanıktı ama üçümüzü seçebiliyordum. Bir de arka tarafta duran o kişiyi…
“Bu kişi kim?” diye sordum.
Arda, Mert'e baktı.
Mert gözlerini fotoğraftan ayırmadan konuştu.
“Senin tanıdığını düşündüğümüz biri.”
“Bunu zaten biliyorum.”
“Alina'nın ailesinden biri.”
Elimdeki fotoğrafı biraz daha sıkı tuttum.
“Ne?”
Arda öne eğildi.
“Geçen yıl o binaya geldiğinde yanında bir dosya vardı. İçinde bazı eski belgeler bulunuyordu. O belgelerin bir kısmı Alina'nın ailesiyle ilgiliydi.”
“Alina'nın ailesiyle ne ilgisi var?”
“Bunu tam olarak bilmiyoruz.”
Mert ilk kez doğrudan gözlerime baktı.
“Bildiğimiz şey şu: O kişi, Alina'nın geçmişinde sandığımızdan daha büyük bir yere sahip.”
“Kim olduğunu söyleyin artık!”
Arda derin bir nefes aldı.
“Adı Selim.”
Bu isim zihnimde bir yere oturdu.
Selim…
Alina'nın babasının yıllar önce birlikte çalıştığı kişi.
Onu bir kez görmüştüm. Alina'nın ailesinin düzenlediği bir davette, uzaktan konuşmuşlardı. Sonra bir daha karşılaşmamıştık.
“Bu imkânsız,” diye mırıldandım.
Arda başını salladı.
“Sen de böyle diyeceksin diye tahmin etmiştim.”
“Selim'in bu olaylarla ne ilgisi var?”
“Bunu öğrenmek için onunla konuşmamız gerekiyor.”
Mert araya girdi.
“Ama önce başka bir şeyi anlamalısın. Geçen yıl o binaya yalnızca biz gitmedik. Selim de oradaydı. Ve o gün yaşananların ardından bazı belgeler kayboldu.”
“Belgeler ne belgesi?”
Arda cevap vermeden önce Mert'e baktı.
“Alina'nın ailesiyle ilgili belgeler.”
Masadaki sessizlik ağırlaştı.
“Peki neden şimdi?” dedim. “Neden bunca zaman sonra Alina'nın peşine düştüler?”
Mert'in yüzünde kısa bir tereddüt belirdi.
“Çünkü bazı şeylerin yeniden ortaya çıkmasından korkuyorlar.”
“Ne gibi?”
Arda bu kez daha alçak bir sesle konuştu.
“Alina'nın bilmediği bir geçmiş var, Emir. Ve o geçmişin içinde yalnızca ailesi değil, senin de tanıdığın insanlar bulunuyor.”
Başımı iki yana salladım.
“Yeter artık. Bana isim verin, kanıt verin. Tahminlerle Alina'yı daha fazla tehlikeye atamam.”
Arda çantasından küçük, katlanmış bir kâğıt çıkardı.
“Bunu da fotoğrafın arkasında buldum.”
Kâğıdı açtım.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
“Bazı gerçekler unutulursa, onları hatırlatmak gerekir.”
Yazıyı tanımıyordum.
Mert ayağa kalktı.
“Bence artık gitmeliyiz.”
“Daha konuşmamız bitmedi.”
“Şimdilik bu kadar, Emir.”
“Alina'nın başına gelenlerin hesabını sormadan hiçbir yere gitmiyorum.”
Mert bir an durdu.
“Bazen hesabını sormaya çalıştığın insanlar, gerçeği öğrendiğinde yanında duramayacağın kişiler olabilir.”
Bu sözün ardından kafeden çıktı.
Arda da kalkmadan önce bana döndü.
“Selim'i bul. Ama tek başına hareket etme.”
“Sen de benimle geleceksin.”
“Geleceğim.”
Arda çıktıktan sonra fotoğrafa bir kez daha baktım.
Selim'in yüzü hâlâ bulanıktı.
Ama artık bir şeyi biliyordum.
Alina'nın geçmişi, benim geçmişimden ayrı değildi.
İREM
Hastaneden ayrıldıktan sonra Kuzey'le koridorda yürüyorduk.
“Bence Emir bize her şeyi anlatmıyor,” dedim.
Kuzey ellerini cebine soktu.
“Emir zaten kimseye her şeyi anlatmaz.”
“Bu normal mi sence?”
“Hayır ama şaşırtıcı da değil.”
Ona döndüm.
“Sen neden hep bu kadar sakinsin?”
“Birimizin sakin olması gerekiyor.”
“Bence sen sakin değilsin, sadece sinir bozucusun.”
Kuzey güldü.
“Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.”
Tam cevap verecektim ki telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numaraydı.
Mesajı açtım.
“Alina'ya her şeyi anlatmayın. Henüz zamanı değil.”
Adımlarım durdu.
Kuzey yüzüme baktı.
“Ne oldu?”
Telefonu ona uzattım.
Mesajı okuduğunda gülümsemesi kayboldu.
“Bunu Emir'e göndermeliyiz.”
“Ya Alina'ya da gösterirsek?”
Kuzey bir süre düşündü.
“Bence saklamamalıyız. Ama önce Emir'e haber verelim. Bu kez kimsenin tek başına karar vermesine izin vermeyeceğiz.”
Başımı salladım.
Telefonumun ekranına tekrar baktım.
Bu mesajı gönderen kişi bizi nereden tanıyordu?
Ve en önemlisi…
Alina'nın öğrenmemesi gereken ne vardı?
EMİR
Telefonum çaldığında hâlâ kafedeydim.
İrem'den gelen mesajı açtım.
Bilinmeyen numaradan gelen mesajın ekran görüntüsünü gördüm.
“Alina'ya her şeyi anlatmayın. Henüz zamanı değil.”
Dişlerimi sıktım.
Artık bu yalnızca benim geçmişimle ilgili değildi. Alina'nın arkadaşları bile hedef hâline geliyordu.
Hemen İrem'i aradım.
“Bu mesajı ne zaman aldın?”
“Hastaneden çıkarken.”
“Kuzey yanında mı?”
“Evet.”
“İkiniz de dikkatli olun. Bu numarayı silmeyin, hiçbir şeye cevap vermeyin.”
“Emir, Alina'ya söyleyecek misin?”
Bir an sustum.
“Evet. Artık hiçbir şeyi ondan saklamayacağım.”
Telefonu kapattıktan sonra fotoğrafı cebime koydum.
Hastaneye geri dönmem gerekiyordu.
Çünkü Alina'ya anlatmam gereken yalnızca geçmiş değildi.
Onu bekleyen tehlike hâlâ devam ediyordu.
Ve bu kez, gerçeği öğrenmek için onun da yanımda olmasına izin verecektim.