Yazı
18. Bölüm – Geçmişin Kapısı
Emir'in gözünden
Hastaneden çıktığımda hava kararmaya başlamıştı.
Arda'nın gönderdiği adrese doğru ilerlerken aklımda yüzlerce soru vardı.
Neden şimdi ortaya çıkmıştı?
Alina'nın kaçırılmasıyla ne ilgisi vardı?
Ve en önemlisi, geçen yıl yaşananları neden hâlâ anlatmıyordu?
Arabayı eski bir kafenin önünde durdurdum. İçeri girdiğimde Arda'yı arka masalardan birinde otururken gördüm.
Beni fark edince ayağa kalktı.
"Emir."
"Konuşmamız gerekiyor."
"Ben de bunun için çağırdım."
Karşısına oturdum.
"Alina'nın başına gelenleri anlat."
Arda derin bir nefes aldı.
"Öncelikle onun bu işin içine girmesini istememiştim."
"Kimse istemediğini söylemesin. Kız hastanede yatıyor!"
"Bağırarak hiçbir şeyi değiştiremezsin."
Masaya doğru eğildim.
"Kim yaptı bunu?"
Arda etrafına baktı. Sonra sesini alçalttı.
"Geçen yıl o binada yaşananları hatırlıyorsun, değil mi?"
"Elbette."
"Oraya yalnızca biz gitmemiştik."
"Mert de oradaydı."
Arda başını salladı.
"Evet. Ama başka biri daha vardı."
"Kim?"
Arda gözlerimin içine baktı.
"Senin çok iyi tanıdığın biri."
Bir an sustum.
"Kim olduğunu söyle."
Arda cevap vermeden önce telefonunu masaya bıraktı.
"Önce sana bir şey göstereceğim."
Ekranda bir fotoğraf açtı.
Fotoğraftaki kişiyi görünce olduğum yerde kaldım.
Bu kişi...
"Bu imkânsız," diye mırıldandım.
Arda başını salladı.
"Keşke öyle olsaydı."
Alina'nın gözünden
Emir gideli neredeyse iki saat olmuştu.
İrem yanımdaydı. Birlikte televizyon izlemeye çalışıyorduk ama aklım sürekli Emir'deydi.
"Alina, yine düşüncelere daldın."
"Bir şey yok."
"Emir'i düşünüyorsun, değil mi?"
Cevap vermedim.
İrem gülümsedi.
"Merak etme, gelir."
"Onu merak etmiyorum."
İrem kaşlarını kaldırdı.
"Tabii, kesinlikle."
"İrem!"
Gülmeye başladı.
Tam o sırada kapı çalındı. Kuzey içeri girdi.
"Hanımlar, geldim!"
İrem gözlerini devirdi.
"Sen niye geldin?"
"Benim de hastanede bir arkadaşım var."
Alina gülümseyerek ona baktı.
"Hoş geldin Kuzey."
Kuzey elindeki poşeti masaya bıraktı.
"Geçmiş olsun hediyesi."
İrem poşete baktı.
"Bu ne?"
"Çikolata."
Alina'nın yüzü aydınlandı.
"Çikolata mı?"
Kuzey başını salladı.
"Emir de getirecekmiş ama ben daha önce davranayım dedim."
İrem hemen araya girdi.
"Senin başka işin yok mu?"
"Var. Ama sizinle uğraşmak daha eğlenceli."
Alina hafifçe güldü.
Bir süredir ilk kez kendimi biraz olsun normal hissediyordum.
Emir'in gözünden
Fotoğrafa bakmaya devam ediyordum.
"Bu fotoğraf nereden çıktı?" diye sordum.
"Geçen yıl Mert'in eşyalarının arasında buldum."
"Bu kişi neden bizimleydi?"
Arda sandalyesine yaslandı.
"Çünkü o gün yaşananları başından beri biliyordu."
"Sen neden daha önce söylemedin?"
"Çünkü korktum."
Bu cevap beni şaşırttı.
"Sen mi korktun?"
"Evet, Emir. Herkesin senden sakladığı şeyler var. Ben de sustum."
"Alina'nın kaçırılmasıyla bu kişinin ilgisi ne?"
Arda gözlerini kaçırdı.
"Bu kişiler seni susturmak istiyor."
"Neden?"
"Çünkü geçen yıl yaşananların gerçek yüzünü öğrenmeye başladın."
"Ben hiçbir şey bilmiyorum!"
Arda başını salladı.
"İşte sorun da bu. Sen her şeyi bildiğini sanıyorsun."
Ayağa kalktım.
"Artık yeter. Bana açık açık konuş."
Arda da ayağa kalktı.
"Şimdi anlatamam."
"Yine mi?"
"Yarın seninle tekrar görüşeceğim. Ama bu kez Mert de orada olacak."
"Onu da getireceksin."
Arda başını salladı.
"Getireceğim."
Kafeden çıktığımda telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Arda'ya güvenme. Sana anlatacaklarının yarısı bile gerçek değil.
Telefonu cebime koydum.
Artık kime güveneceğimi bilmiyordum.
İrem'in gözünden
Kuzey'le hastanenin koridorunda yürüyorduk.
"Emir nerede?" diye sordum.
"Arda'yla görüşmeye gitti."
"Tek başına mı?"
"Evet."
Başımı iki yana salladım.
"Bu çocuk gerçekten kendini hiç düşünmüyor."
Kuzey güldü.
"Sen de Alina için aynısını yapardın."
"Tabii ki yapardım."
Bir süre sessizce yürüdük.
Sonra Kuzey durdu.
"İrem."
"Efendim?"
"Sen de biraz dinlen. Günlerdir doğru düzgün uyumuyorsun."
"Sen de uyumuyorsun."
"Ben dayanıklıyım."
Gözlerimi devirdim.
"Ne kadar mütevazısın."
Kuzey güldü.
"Teşekkür ederim."
"Bu iltifat değildi!"
Onunla konuşurken zaman biraz daha hızlı geçiyordu.
Ama ikimiz de Alina'nın odasından gelecek bir haberi bekliyorduk.
Alina'nın gözünden
Emir sonunda geri geldi.
Kapıdan içeri girdiğinde elinde çikolata vardı.
"İstediğin şey."
Çikolatayı görünce gülümsedim.
"Unutmamışsın."
"Ben verdiğim sözleri unutmam."
Ona baktım.
"Her sözünü mü?"
Emir ne demek istediğimi anlamıştı.
Bir süre sessiz kaldı.
"Hayır. Bazen yanlış şeyleri sakladım. Ama bunu düzeltmek istiyorum."
Çikolatayı masaya bıraktım.
"Arda'yla konuştun mu?"
"Evet."
"Ne söyledi?"
Emir'in yüzü ciddileşti.
"Geçen yıl olanlarla ilgili bazı şeyler anlattı."
"Benimle paylaşacak mısın?"
"Şimdilik kesin olmayan şeyleri söylemek istemiyorum."
İçimdeki kırgınlık yeniden büyüdü.
"Yine aynı şey."
"Alina, bu kez gerçekten seni korumaya çalışıyorum."
"Ben de sana güvenmek istiyorum, Emir. Ama her seferinde bir şeyleri saklıyorsun."
Yanıma oturdu.
"Biraz zamana ihtiyacım var."
Başımı çevirdim.
"Benim de."
Mert'in gözünden
Telefonum çaldı.
Arda arıyordu.
"Alo?"
"Emir'le görüştüm."
"Ne anlattın?"
"Henüz her şeyi değil."
"Yarın hepimiz bir araya gelmeliyiz."
Arda bir süre sustu.
"Emir hazır mı sence?"
"Kimse hazır değil. Ama artık bu böyle devam edemez."
Telefonu kapattım.
Masamın çekmecesini açıp eski fotoğrafı çıkardım.
Üçümüzün olduğu fotoğrafın arkasında yıllar önce yazılmış bir cümle vardı:
"Ne olursa olsun birbirimizi yarı yolda bırakmayacağız."
Fotoğrafa baktım.
Sonra onu yavaşça çekmeceye koydum.
Çünkü artık o sözün hiçbir anlamı kalmamıştı.
Emir'in gözünden
Gece Alina uyumadan önce yanına oturdum.
"Yarın biraz işim olabilir," dedim.
"Arda'yla mı?"
"Evet."
"Yine gidecek misin?"
Başımı salladım.
"Sonra hemen geleceğim."
Alina bir süre yüzüme baktı.
"Emir?"
"Efendim?"
"Ben senden uzaklaşmak istemiyorum."
Bu cümleyi duyunca içimde bir umut belirdi.
"Ben de istemiyorum."
"Ama bana güvenmem için bir sebep vermen gerekiyor."
Elini tutmak istedim. Bu kez geri çekmedi ama parmaklarını da benimkilerin arasına geçirmedi.
"Vereceğim," dedim.
Alina gözlerini kapattı.
"İyi geceler."
"İyi geceler, Alinam."
O uykuya dalarken bir süre yanında kaldım.
Tam odadan çıkacakken telefonum titredi.
Arda'dan mesaj gelmişti.
Arda: Yarın Mert'le buluşacağız. Ama sana söylemem gereken son bir şey var.
Ardından ikinci mesaj geldi.
Arda: Alina'nın hedef seçilmesinin sebebi yalnızca sen değilsin, Emir.
Mesajı tekrar okudum.
Alina...
Bu işin içinde onun geçmişine dair de bir şey vardı.
Ve ben bunu öğrenmeden rahat edemeyecektim.