Yazı
15. Bölüm – Gözlerini Açmanı Beklerken
Emir'in gözünden
Hastane odasının sessizliği içimi daraltıyordu.
Saat sabahın altısıydı. Bütün gece gözlerimi doğru düzgün kapatmamıştım. Alina'nın elini tutmuş, ara sıra yüzüne bakmıştım.
Hâlâ uyuyordu.
Doktorlar durumunun dengede olduğunu söylemişti ama ne zaman uyanacağını bilmiyorlardı.
Saçlarının yüzüne düşen bir tutamını dikkatlice geriye çektim.
"Sabah oldu Belam," diye fısıldadım. "Herkes seni bekliyor."
Cevap yoktu.
"İrem dün seni çok merak etti. Kuzey de ona moral vermeye çalışıyordu. Hatta sen uyandığında ilk ona mı yoksa bana mı sarılacağını tartıştılar."
Kendi kendime hafifçe gülümsedim.
"Benimle başlayacaksın tabii. Buna itiraz kabul etmiyorum."
Elini biraz daha sıkı tuttum.
"Şaka yapıyorum. Yeter ki uyan."
Alina'nın gözünden
Sesler duyuyordum.
Bazen birbirine karışıyor, bazen de çok yakından geliyordu.
Birinin elimi tuttuğunu hissediyordum.
Sonra tanıdık bir ses...
"Belam..."
Emir.
Onun sesini hemen tanımıştım.
Yanında olmak istiyordum. Ona iyi olduğumu söylemek, elini tutmak istiyordum.
Ama gözlerimi açamıyordum.
Sanki karanlığın içinden çıkmaya çalışıyor ama her seferinde geri çekiliyordum.
Emir'in sesi yeniden duyuldu.
"Seni bekliyorum."
İçimden ona cevap verdim.
Ben de gelmeye çalışıyorum...
Emir'in gözünden
Kapı hafifçe çalındı.
İrem ve Kuzey içeri girdi.
İrem'in elinde küçük bir poşet vardı.
"Bir şeyler getirdim," dedi.
"Ne getirdin?"
"Senin için kahvaltılık. Dün de hiçbir şey yememiştin."
"İştahım yok."
İrem kaşlarını çattı.
"Emir, Alina uyandığında seni de hastaneye yatırmak zorunda kalmayalım."
Kuzey araya girdi.
"Ben de aynı şeyi söyledim ama beni dinlemedi."
"Sen sus Kuzey."
Kuzey ellerini havaya kaldırdı.
"Tamam, sustum."
İrem poşeti masaya bıraktı.
"Alina uyandığında seni böyle görmek istemezdi."
Bu kez itiraz etmedim.
Biraz yemek yedim. İrem de Alina'nın yatağının yanına oturdu.
"Alina, artık uyanır mısın?" dedi. "Sana anlatacağım o kadar çok şey var ki. Hem Kuzey yine beni sinir etti. Bunu seninle konuşmam gerekiyor."
Kuzey başını iki yana salladı.
"Ben ne yaptım yine?"
"Şu an konumuz sen değilsin."
İlk defa birkaç gündür yüzümde gerçek bir gülümseme oluştu.
Öğleden sonra
Doktor kontrol için odaya geldi.
Alina'nın değerlerini inceledi ve ardından bize döndü.
"Şu anki durumu önceki saatlere göre dengeli. Ancak yaşadığı ciddi olay nedeniyle gözlemimiz devam edecek."
"Ne zaman uyanabilir?" diye sordum.
"Bunu kesin olarak söylemek mümkün değil. Sabırlı olmamız gerekiyor."
Başımı salladım.
Sabır...
Son günlerde en çok ihtiyaç duyduğum şey buydu.
Doktor çıktıktan sonra telefonum titredi.
Yine bilinmeyen numara.
Bilinmeyen Numara: Alina'nın yanında beklemek seni geçmişten kurtarmayacak.
Mesajı okudum.
Ardından ikinci bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Arda'yı bulursan Alina'nın neden hedef seçildiğini de öğrenirsin.
Dişlerimi sıktım.
Kuzey mesajları gördü.
"Yine onlar mı?"
Telefonu ona uzattım.
"Bu işin arkasında kim varsa bulacağım."
"Önce Alina'nın iyileşmesi gerekiyor."
"Haklısın."
Ama artık bir şeyi daha biliyordum.
Arda'yı bulmalıydım.
İrem'in gözünden
Kafeteryada Kuzey'le oturuyorduk.
Emir'i biraz dinlenmesi için zorla odadan çıkarmıştık. Şimdi de kendisine kahve almış, karşımdaki sandalyeye oturmuştu.
"Sen de çok yoruldun," dedi.
"Alina benim en yakın arkadaşım. Nasıl yorulmayayım?"
"Yorulman onu daha az sevdiğin anlamına gelmiyor."
Kahvemi karıştırdım.
"Ya uyanmazsa Kuzey?"
Kuzey'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Uyanacak."
"Her şeyi bu kadar kolay söyleyebiliyorsun."
"Kolay değil. Sadece inanmak istiyorum."
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra Kuzey masanın üzerindeki elime baktı.
"Sen de kendine dikkat et, olur mu?"
Başımı kaldırdım.
"Sen de."
Kuzey hafifçe gülümsedi.
"Anlaştık."
Emir'in gözünden
Akşam olduğunda yeniden Alina'nın yanına döndüm.
Odasındaki sandalyeye oturdum. Günlerdir ilk defa telefonumu sessize almıştım.
Sadece onunla ilgilenmek istiyordum.
"Bugün İrem geldi," dedim. "Seni çok özlemiş. Kuzey'le de eskisinden daha iyi anlaşıyorlar. Gerçi hâlâ birbirlerine laf yetiştiriyorlar."
Bir süre yüzüne baktım.
"Ben de seni özledim."
Elini tuttum.
Tam o sırada parmaklarının hafifçe hareket ettiğini hissettim.
Önce yanlış gördüğümü sandım.
Sonra yeniden oldu.
"Alina?"
Hemen doğruldum.
"Belam, beni duyuyor musun?"
Kirpikleri hafifçe kıpırdadı.
Kalbim hızlandı.
"Doktor!"
Kapıya doğru seslendim.
"Doktor, lütfen!"
Birkaç saniye sonra hemşire ve doktor içeri girdi. Benden biraz uzaklaşmamı istediler.
Doktor Alina'yı kontrol etti.
"Bir tepki verdi. Bu olumlu bir gelişme ama henüz uyandığını söyleyemeyiz."
"Yani beni duyabiliyor mu?"
"Olabilir. Şimdilik onunla sakin bir şekilde konuşmaya devam edebilirsiniz."
Doktor çıktıktan sonra yeniden yanına oturdum.
Gözlerim dolmuştu.
"Buradayım Alina. Hiçbir yere gitmedim."
Gece
Hastaneden çıkmadan önce Kuzey'le kısa bir konuşma yaptım.
"Yarın Arda'yla iletişime geçeceğiz."
Kuzey başını salladı.
"Ben de seninle geleceğim."
"Bu kez ne olursa olsun gerçeği öğreneceğim."
Kuzey omzuma dokundu.
"Birlikte halledeceğiz."
Telefonum yeniden titredi.
Bu kez mesaj değil, bir fotoğraf gelmişti.
Fotoğrafta Arda vardı.
Altında tek bir cümle yazıyordu:
"Arda sandığın kadar uzakta değil."
Fotoğrafın çekildiği yere dikkatlice baktım.
Arka planda hastanenin karşısındaki sokak görünüyordu.
Başımı kaldırıp pencereye yöneldim.
Sokağa baktım.
Uzakta, bir arabanın yanında duran birini gördüm.
Yüzünü seçemiyordum.
Ama o kişi bana bakıyordu.
Telefonumu cebime koydum.
Alina'nın yanına döndüm ve elini tuttum.
"Önce sen iyileşeceksin," diye fısıldadım. "Sonra bütün bu soruların cevabını bulacağız."
O gece hastaneden ayrılmadım.
Çünkü artık yalnızca onu beklemiyordum.
Onu korumak için de elimden geleni yapacaktım.