Yazı
14. Bölüm – Kalbim Seninle Durdu
Emir'in gözünden
Hastanenin yoğun bakım koridorunda saatlerdir bekliyordum.
Gözlerim sürekli aynı kapıdaydı. İçeride Alina vardı. Benim Alinam...
Onu en son gördüğümde elini tutmuştum. Parmakları hafifçe kıpırdamıştı. Belki de yalnızca benim hayalimdi ama o küçücük hareket bile bana umut vermişti.
Telefonum çaldı. Kuzey arıyordu.
"Alo?"
"Emir, nasılsın?"
"Nasıl olayım Kuzey?"
Bir süre sessiz kaldı.
"Bir şey yedin mi?"
"İstemiyorum."
"Kaç saattir buradasın. Kendine dikkat etmen gerekiyor."
"Alina orada yatarken ben nasıl kendime dikkat edeyim?"
Kuzey daha fazla üstelemedi.
Telefonu kapattığımda İrem yanıma geldi. Gözleri hâlâ şişti.
"Emir, Alina iyi olacak değil mi?"
Ona cevap vermek istedim. Kesinlikle iyi olacağını söylemek istedim. Ama ağzımdan tek kelime çıkmadı.
Çünkü ben de bilmiyordum.
İrem başını eğdi.
"Onunla daha yapacağımız çok şey vardı..."
"Var," dedim hemen. "Daha yapacağımız çok şey var. Bu yüzden iyi olmak zorunda."
Alina'nın gözünden
Her yer karanlıktı.
Nerede olduğumu bilmiyordum. Sesler duyuyordum ama hiçbirini tam olarak anlayamıyordum.
Birisi adımı söylüyordu.
"Alina..."
Ses tanıdıktı.
Emir miydi?
Cevap vermek istedim. Gözlerimi açmaya çalıştım ama sanki üzerimde ağır bir yük vardı.
Bir kez daha sesini duydum.
"Belam, beni duyuyor musun?"
İçimden ona cevap verdim.
Buradayım Emir...
Sadece biraz yoruldum.
Emir'in gözünden
Yoğun bakımın kapısı açıldığında hemen ayağa kalktım.
Bir hemşire hızla içeriden çıktı. Yüzündeki ifade içime kötü bir korku düşürdü.
"Bir sorun mu var?"
Hemşire cevap vermeden yeniden içeri döndü.
Tam o sırada içeriden bir alarm sesi yükseldi.
Önce ne olduğunu anlayamadım.
Sonra kapının arkasından doktorların telaşlı sesleri gelmeye başladı.
"Monitörü kontrol edin!"
"Kalp ritmi yok!"
Olduğum yerde donup kaldım.
Kalp ritmi yok...
Hayır.
Hayır, olamazdı.
Kapıya doğru ilerledim ama bir görevli önümde durdu.
"Beyefendi, lütfen dışarıda bekleyin."
"Ne oluyor? Alina'ya ne oldu?"
"Lütfen sakin olun."
"Nasıl sakin olayım? İçeride sevdiğim insan var!"
Kapı kapandı.
O an dizlerimin bağı çözüldü. Duvara tutunarak ayakta kalmaya çalıştım.
İrem sesimi duyup yanıma koştu.
"Emir? Ne oldu?"
Cevap veremedim.
"Emir, lütfen konuş!"
Başımı kaldırdım. Gözlerim dolmuştu.
"İrem... Alina'nın kalbi..."
Cümlemi tamamlayamadım.
İrem'in yüzündeki ifade değişti. Bir eliyle ağzını kapattı.
"Hayır..."
Kuzey de yanımıza geldi. Önce bana, sonra kapıya baktı.
"Doktorlar müdahale ediyor. Biraz bekleyeceğiz."
Ama ben beklemek istemiyordum.
İçeri girmek, Alina'nın elini tutmak, ona burada olduğumu söylemek istiyordum.
Kapının önünde dizlerimin üzerine çöktüm.
"Ne olur..." diye fısıldadım.
"Ne olur onu benden alma."
Gözyaşlarımı tutamadım.
"Ben onsuz ne yapacağım?"
Yoğun bakım
Doktorlar Alina'ya müdahale ediyordu.
Monitördeki çizgiler yeniden kontrol ediliyor, ekip büyük bir dikkatle çalışıyordu.
"Devam edin."
Saniyeler geçiyordu.
Herkes aynı umutla monitöre bakıyordu.
Sonra...
Bir ses duyuldu.
Bip.
Bir kez daha.
Bip.
Doktor monitöre baktı.
"Ritim geri geliyor."
Odada kısa bir rahatlama yaşandı. Ancak doktorlar müdahaleyi sürdürdü. Alina'nın durumu hâlâ kritikti.
Bir süre sonra doktor derin bir nefes aldı.
"Şimdilik ritmi geri döndü. Yakın takipte kalacak."
Alina'nın kalbi yeniden atmaya başlamıştı.
Ama henüz tehlike tamamen geçmiş değildi.
Emir'in gözünden
Kapı açıldığında hemen ayağa kalktım.
Doktor dışarı çıktı.
"Alina nasıl?"
Doktor gözlüğünü düzeltti.
"Bir süre önce kalbi durdu. Ekibimiz hemen müdahale etti ve kalp ritmini yeniden sağladık."
Duyduklarıma inanmakta zorlandım.
"Yani... yaşıyor mu?"
"Evet. Ancak durumu hâlâ ciddi. Şimdilik uyutulmaya devam edilecek ve yoğun bakımda takip edilecek."
Başımı eğdim.
Yaşıyordu.
Alina yaşıyordu.
İçimde biriken nefes sonunda dışarı çıktı. Gözlerimden yaşlar süzüldü.
İrem ağlayarak yüzünü ellerinin arasına aldı.
"Çok şükür..."
Kuzey derin bir nefes verdi ve omzuma dokundu.
"Dayanıyor Emir. Alina dayanıyor."
Doktor kısa süreliğine onu görebileceğimi söylediğinde hiç beklemeden içeri girdim.
Yatağının yanına yaklaştım.
Elini tuttum.
"Sen var ya..." dedim titreyen sesimle. "Bana hayatımın en büyük korkusunu yaşattın."
Bir süre sustum.
"Kalbin durduğunda benimki de durmuş gibiydi, Alina."
Elini usulca öptüm.
"Bir daha böyle yapma. Ne olur."
Gözlerimi kapattım.
"Ben seni seviyorum. Belki bunu sana yeterince söyleyemedim ama seviyorum. Hem de sandığından çok daha fazla."
Alina cevap vermedi.
Gözleri kapalıydı.
Ama ben konuşmaya devam ettim.
"İstersen uyandığında bana kız. Hatta günlerce konuşma benimle. Ama yeter ki uyan."
Koridor
İrem, Emir'in yanına geldi.
"Alina uyandığında ilk beni görmeli," dedi gözlerini silerek.
Kuzey hafifçe gülümsedi.
"Önce Emir'i görsün. Sonra seninle kavga eder."
İrem ona dönüp baktı.
"Şimdi sırası mı Kuzey?"
"Biraz olsun gülmeni istedim."
İrem başını eğdi. Sonra Kuzey'in elini tuttu.
"Ya ona bir şey olsaydı?"
Kuzey bu kez şaka yapmadı.
"Olmayacak. Biz buradayız. Hepimiz."
İrem başını onun omzuna yasladı.
Koridorun diğer ucunda ise Emir hâlâ Alina'nın odasının kapısına bakıyordu.
Mert'in gözünden
Telefonumu masaya bıraktım.
Alina'nın kalbinin durduğunu öğrenmiştim.
Bir an nefesim kesildi.
"Öldü mü?" diye sordum telefondaki kişiye.
"Hayır. Kalbi yeniden çalıştırılmış."
Gözlerimi kapattım.
"Bu kadarı yeter. Bundan sonra ona dokunmayacaksınız."
Karşımdaki kişi güldü.
"Artık kararları sen vermiyorsun, Mert."
Telefon kapandı.
Elimi saçlarımın arasından geçirdim.
Emir'in Alina'yı kaybetme korkusuyla nasıl bir hâle geldiğini tahmin edebiliyordum.
Ama asıl korktuğum şey başka biriydi.
Arda.
Çünkü bütün bunların arkasındaki gerçek ortaya çıkarsa yalnızca Emir değil, hepimiz geçmişimizle yüzleşmek zorunda kalacaktık.
Emir'in gözünden
Gece ilerlemişti.
Alina'nın yanında biraz daha kalmama izin verdiler.
Sandalyeye oturdum ve elini tuttum.
"Yarın da burada olacağım," diye fısıldadım. "Ertesi gün de. Ne kadar sürerse sürsün."
Başımı yatağın kenarına yasladım.
"Sen yeter ki geri dön, Alinam."
Tam o sırada telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
"Alina'nın başına gelenler yalnızca bir uyarıydı. Arda'yı araştırmayı bırakırsan belki bir daha zarar görmez."
Mesaja uzun süre baktım.
Sonra telefonu kapattım.
Artık korkmuyordum.
Çünkü beni korkutabilecek tek şey Alina'yı kaybetmekti.
Ve bunu bana yaşatanları bulacaktım.
Ama önce...
Önce Alina gözlerini açacaktı.
Buna inanmak zorundaydım.