Yazı
13. Bölüm – Bir Damla Kan, Bin Korku
Alina'nın gözünden
Gözlerimi açtığımda hâlâ aynı karanlık odadaydım.
Bileklerimdeki bağlar canımı yakıyordu. Ne kadar zamandır burada olduğumu bilmiyordum. Telefonum yoktu. Dışarıdan gelen sesleri anlamaya çalışıyor, her ayak sesinde başımı kapıya çeviriyordum.
Emir...
Aklımdaki tek isim oydu.
Beni arıyor muydu? İrem ve Kuzey ne yapıyordu? Acaba başıma gelenleri öğrenmişler miydi?
Kapının kilidi döndü. İçeri iki kişi girdi. Yüzlerini hâlâ doğru düzgün seçemiyordum.
"Uyandın demek," dedi biri.
"Emir nerede?" diye sordum.
Adam kısa bir kahkaha attı.
"Burada Emir yok."
"Onunla ne derdiniz varsa benimle uğraşmayın. Bırakın beni!"
Diğeri yanıma yaklaştı.
"Senin yüzünden işler karıştı. Sana söylenenleri dinleseydin bunların hiçbiri yaşanmazdı."
"Ben kimseden korkmuyorum."
Aslında korkuyordum. Hem de çok. Ama bunu onlara göstermek istemiyordum.
Adam bileğimdeki bağı çözdü. Bir an serbest kaldığımı sanıp ayağa kalkmaya çalıştım. Kapıya doğru hamle yaptığım anda kolumdan yakalandım.
"Kıpırdama!"
Kurtulmaya çalıştım. Aramızda kısa bir boğuşma başladı. Diğer adam da yanımıza geldi. Bir anda keskin bir acı hissettim.
Aşağıya baktığımda gömleğimin üzerindeki kanı gördüm.
Nefesim kesildi.
Elim istemsizce yarama gitti. Parmaklarımın arasından sıcak kan süzülüyordu. Dizlerimin bağı çözüldü ve yere düştüm.
"Ne yaptın sen?!" diye bağırdı adamlardan biri.
Diğeri de en az onun kadar şaşkın görünüyordu.
"Ben... Ben bu kadarını istememiştim."
Sesleri giderek uzaklaşıyordu. Kapının kapandığını duydum ama artık başımı kaldıracak gücüm bile yoktu.
Gözlerim doldu.
Emir'i görmek istiyordum.
Sadece bir kez daha sesini duymak...
"Emir..." diye fısıldadım.
Sonra her şey kararmaya başladı.
Emir'in gözünden
Telefonumu elimden bırakamıyordum.
Alina'yı kaç kere aradığımı saymayı bırakmıştım. Her arayışımda aynı şey oluyordu.
Cevap yok.
"Emir, biraz otur," dedi Kuzey.
"Nasıl oturayım Kuzey? Kız nerede bilmiyoruz!"
İrem'in gözleri kıpkırmızıydı. Elindeki peçeteyi sıkıyor, bir yandan da Alina'nın telefonuna ulaşmaya çalışıyordu.
"Polisler haber bekliyor," dedi İrem titreyen sesiyle. "Lütfen onu bulalım."
Tam o sırada telefonuma bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Alina'yı bulmak istiyorsan eski deponun arka tarafına bak.
Mesajı Kuzey'e gösterdim.
"Bu bir tuzak olabilir," dedi.
"Umurumda değil."
"Emir, tek başına gitmeyeceksin."
Kuzey haklıydı. İrem'i de yanımıza alarak polislerle birlikte mesajdaki konuma doğru yola çıktık.
Yol boyunca tek bir şey düşündüm.
Alina'ya bir şey olmasın.
Lütfen...
Alina'nın gözünden
Bir ses duydum.
Önce uzaktan geliyordu. Sonra biraz daha yaklaştı.
"Burada biri var!"
Birisi yanıma eğildi.
"Genç kız! Beni duyabiliyor musun?"
Gözlerimi açmaya çalıştım ama başaramadım.
"Ambulans çağırın! Hemen!"
Bir süre sonra siren sesleri duydum. Biri üzerime bir şey örttü. Başka biri yarama müdahale ediyordu.
"Dayan kızım. Yardım geldi."
Konuşmak istedim ama dudaklarımdan yalnızca belli belirsiz bir ses çıktı.
"Emir..."
Emir'in gözünden
Depoya ulaştığımızda polisler çevreyi kontrol etmeye başladı.
"Şurada biri var!" diye bağırdı bir polis.
Koşarak o tarafa yöneldim.
Yerde kan izleri vardı.
Bir an olduğum yerde kaldım. Sonra biraz ileride duran bir ambulansı gördüm.
Kapıları açıktı.
"Alina!"
Sesimi duyurmak için bağırdım. Ambulansın yanına koştuğumda sağlık görevlileri sedyenin başındaydı.
Ve onu gördüm.
Alina...
Yüzü solgundu. Gözleri kapalıydı. Üzerindeki kıyafetlerin bir kısmı kana bulanmıştı.
"Alina!" diye seslendim.
Sağlık görevlilerinden biri önüme geçti.
"Genç adam, lütfen geri çekilin. Müdahale etmemiz gerekiyor."
"Ben onunla geliyorum!"
"Ambulansa binemezsiniz. Hastanede görüşebilirsiniz."
"Ne olur, iyi olduğunu söyleyin!"
Görevli kısa bir an yüzüme baktı.
"Elimizden geleni yapıyoruz."
Ambulansın kapıları kapandı.
Siren sesi gecenin sessizliğini parçalarken arkasından bakakaldım.
Kuzey omzuma dokundu.
"Emir..."
"Ya onu kaybedersem?"
İlk kez bu kadar çaresiz hissediyordum.
Hastane
Hastanenin koridorunda dakikalar geçmek bilmiyordu.
Alina ameliyata alınmıştı. Doktorlardan biri bize yarasının ciddi olduğunu, kan kaybettiğini ve müdahalenin sürdüğünü söylemişti.
İrem oturduğu yerde ağlıyordu.
"Sabah onunla konuşmuştum," dedi. "Bana yine her şeyi birlikte çözeceğimizi söylemişti. Nasıl oldu da..."
Kuzey yanına oturup elini tuttu.
"Alina güçlüdür. Bunu biliyorsun."
"Ya değilse?"
Kuzey cevap veremedi. Sadece İrem'in elini biraz daha sıkı tuttu.
Ben ise ameliyathane kapısının önünde ayakta duruyordum.
Aklımda Alina'nın gülüşü vardı. Bana kızdığı zaman yüzünü başka tarafa çevirmesi, sonra fark ettirmeden gülümsemesi...
Birlikte geçirdiğimiz küçücük anlar bile şimdi gözümde büyüyordu.
Kapı açıldı.
Hemen doktora doğru yürüdüm.
"Alina nasıl?"
Doktor sakin ama ciddi bir ifadeyle konuştu.
"Yaralanması nedeniyle ameliyata aldık. Kan kaybı yaşadı. Şu anda müdahalemiz sürüyor. Önümüzdeki saatler önemli. Ameliyat sonrasında da bir süre yoğun bakımda takip etmemiz gerekebilir."
"Yaşayacak mı?"
Doktor bir an duraksadı.
"Şu anda tüm gücümüzle müdahale ediyoruz. Size haber vereceğiz."
Doktor uzaklaşınca duvara yaslandım.
Gözlerimi kapattım.
"Ne olur..." diye fısıldadım. "Ne olur onu benden alma."
Birkaç saat sonra
Ameliyathane kapısı yeniden açıldı.
Doktor dışarı çıktı. Hepimiz aynı anda ayağa kalktık.
"Ameliyat tamamlandı," dedi. "Şimdilik durumu kontrol altında. Ancak kan kaybı nedeniyle yakından takip etmemiz gerekiyor. Bir süre yoğun bakımda kalacak."
İrem derin bir nefes aldı. Kuzey onu sakinleştirmeye çalıştı.
Benimse dizlerimin bağı çözülmüştü.
"Onu görebilir miyim?"
"Birazdan, kısa süreliğine görebilirsiniz."
Dakikalar sonra yoğun bakım odasının kapısında durdum.
Camın ardından onu gördüm.
Küçücük yatağında, etrafında çeşitli cihazlarla yatıyordu. Kolunda serum vardı. Yüzü hâlâ solgundu.
İçeri girdiğimde yanına yaklaştım.
Elini dikkatlice tuttum.
"Belam..."
Sesim titredi.
"Bana kız, bağır, ne istersen yap. Ama ne olur gözlerini aç."
Başımı eğip elini alnıma götürdüm.
"Ben sana daha söylemediğim o kadar çok şey var ki. Daha birlikte yaşayacağımız çok şey var. Beni böyle yarım bırakma."
Gözlerimden bir damla yaş elinin üzerine düştü.
Tam o sırada parmaklarının hafifçe kıpırdadığını hissettim.
Başımı hızla kaldırdım.
"Alina?"
Ama gözleri hâlâ kapalıydı.
Yine de elini bırakmadım.
Mert'in gözünden
Telefonum çaldığında ekranda tanımadığım bir numara gördüm.
Açtım.
"Ne oldu?"
"Alina hastanede."
Bir süre konuşamadım.
"Ne?"
"İşler kontrolden çıktı. Kız bıçaklandı."
"Size ona dokunmayın demiştim!"
Karşımdaki kişi soğuk bir sesle cevap verdi.
"Her şeyi senin istediğin gibi yapamayız."
"Emir bunu öğrenirse hepimiz için kötü olur."
"Belki de artık öğrenmesinin zamanı gelmiştir."
Telefon kapandı.
Bir süre elimdeki ekrana baktım.
Alina'nın başına gelenleri istememiştim. Ama bu olayın Emir'i durdurmayacağını biliyordum.
Aksine...
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Masamın üzerindeki fotoğrafı elime aldım.
Fotoğrafta Emir, ben ve Arda vardık.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:
"Geçmiş, eninde sonunda herkesi bulur."
Ve ben, geçmişin kapımızı çalmak üzere olduğunu biliyordum.