Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
12. BÖLÜM – SESSİZLİĞE GÖMÜLEN ÇIĞLIK
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Telefonumun ekranındaki mesajı tekrar okudum.
Bilinmeyen Numara: Arda'yı bulmaya çalışmanız büyük bir hata. Bazı kapılar açıldığında bir daha kapanmaz.
Emir de mesajı okuduğunda yüzündeki ifade değişmişti.
"Bu numarayı tanıyor musun?" diye sordum.
"Hayır."
"Arda'yla ilgili olabilir mi?"
Emir telefonumu bana geri verdi.
"Olabilir. Ama kim olduğunu öğrenmeden hiçbir şey yapmayacağız."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Hiçbir şey mi?"
"Alina, bu işin şakası yok."
"Ben de şaka yapmıyorum zaten."
Emir derin bir nefes aldı.
"Önce eve gitmelisin. Yarın Arda'yla tekrar konuşacağım."
"Ben de geleceğim."
"Alina..."
"Emir, bu benim de meselem. Sürekli beni dışarıda bırakamazsın."
Birkaç saniye yüzüme baktı.
Sonunda başını salladı.
"Peki. Ama tek başına hiçbir yere gitmek yok."
Gülümsedim.
"Tamam, baba."
Emir gözlerini devirdi.
"Çok komiksin."
"Teşekkür ederim."
Birlikte bulunduğumuz yerden ayrıldık.
İçimde hâlâ bir huzursuzluk vardı. Ama Emir yanımdayken kendimi biraz daha güvende hissediyordum.
Telefonum bir kez daha titredi.
Bu kez mesaj yoktu.
Sadece bilinmeyen numaradan cevapsız bir arama görünüyordu.
Emir'e göstermek istedim ama o sırada Kuzey aradı.
"Efendim?" dedi Emir.
Kuzey'in sesi telefondan duyuluyordu.
"Neredesiniz? İrem beni yine bir yerlere sürüklüyor."
Emir hafifçe güldü.
"Ne oldu bu kez?"
"Kitapçıya gidecekmişiz. Benim kitaplarla aramın iyi olmadığını bilmiyor."
Telefonu kapatınca Emir bana döndü.
"İrem ve Kuzey'le buluşacak mısın?"
"Birazdan İrem'le konuşacağım."
"Tamam. Eve vardığında bana yaz."
Başımı salladım.
Ondan ayrılırken içimde tuhaf bir his vardı.
Sanki bir şeyler yaklaşmaktaydı.
Ama ne olduğunu henüz bilmiyordum.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Alina yanıma geldiğinde telefonumla uğraşıyordum.
"Sonunda geldin!" dedim.
"Ne oldu?"
"Kuzey beni kitapçıya götürecekmiş."
Alina gülmeye başladı.
"Ne güzel işte."
"Alina, kitapçıya gitmek için bu kadar heyecanlanan bir insanla nasıl arkadaş olduğumu sorguluyorum."
Tam o sırada Kuzey arkamızdan geldi.
"Ben de seninle nasıl uğraştığımı sorguluyorum."
İrem ona döndü.
"Senin fikrini soran olmadı."
Kuzey gülerek ellerini kaldırdı.
"Tamam, sustum."
Alina ikimize bakıp başını iki yana salladı.
"Siz gerçekten hiç anlaşamayacaksınız."
"Ben anlaşıyorum," dedi Kuzey.
İrem hemen cevap verdi.
"Sen kendinle anlaşıyorsun."
Gülmeye başladık.
Bir süre sohbet ettikten sonra Alina telefonuna baktı. Yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
"Bir şey mi oldu?" diye sordum.
"Yok."
"Alina, seni tanıyorum."
Telefonunu bana uzattı.
Mesajı okuduğumda kaşlarım çatıldı.
"Bu kim?"
"Bilmiyorum. Emir de tanımıyor."
Kuzey de yanımıza yaklaştı.
"Ne mesajı?"
Telefonu ona gösterdim.
Kuzey'in yüzündeki ifade ciddileşti.
"Bence bunu Emir'e söylemelisin."
Alina başını salladı.
"Söyledim zaten."
İçime bir sıkıntı çökmüştü.
"Alina, dikkatli ol olur mu?"
Elimi tuttu.
"Merak etme. Bir şey olmayacak."
Keşke söyledikleri gerçek olsaydı.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Akşam eve gitmek için İrem ve Kuzey'den ayrıldım.
İrem birkaç kez daha dikkatli olmamı söyledi. Ona gülümseyerek el salladım.
Yol boyunca Emir'le mesajlaştık.
Emir: Eve gidiyor musun?
Ben: Evet, birazdan.
Emir: Haber ver.
Ben: Tamam, Karahan.
Telefonumu çantama koydum.
Sokağın başına geldiğimde arkamdan bir araç geçti. İlk başta önemsemedim.
Ancak birkaç saniye sonra aynı aracın yavaşlayarak tekrar yanıma geldiğini fark ettim.
Adımlarımı hızlandırdım.
Araç biraz ileride durdu.
Kapısı açıldı.
"Alina Arel?"
Olduğum yerde kaldım.
"Buyurun?"
İçeriden bir ses geldi.
"Seninle konuşmamız gerekiyor."
"Ben sizi tanımıyorum."
Arkamı dönüp yürümeye başladım.
Tam o sırada başka biri önümde belirdi.
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
"Çekilin önümden."
Kişi cevap vermedi.
Telefonumu çıkarmaya çalışırken çantam yere düştü. Eşyalarım kaldırıma dağıldı.
"Yardım edin!"
Sesimi duyurmak için bağırdım.
Ama beni tutan kişi kolumu bırakmadı.
Kurtulmaya çalıştım.
"Ne istiyorsunuz benden?"
Karşımdaki kişi yüzünü bana yaklaştırdı.
"Arda'yı neden aradığınızı öğrenmek istiyoruz."
Bir an donakaldım.
Sonra kendimi kurtarmak için yeniden çabaladım.
Ama birkaç saniye sonra aracın kapısı kapandı.
Gözlerim dolmuştu.
Telefonumun yerde kaldığını fark ettim.
Ekranında Emir'in adı görünüyordu.
Arıyordu.
Ama artık cevap veremiyordum.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'ya birkaç kez mesaj attım.
Cevap vermiyordu.
Önce meşgul olduğunu düşündüm. Sonra aradım.
Telefon çaldı ama açılmadı.
Bir kez daha aradım.
Yine cevap yoktu.
İçimde kötü bir his oluştu.
Kuzey'i aradım.
"Alina'yla konuştun mu?"
"Hayır. Neden?"
"Ulaşamıyorum."
"Belki eve gitmiştir."
"Gitseydi haber verirdi."
Kuzey birkaç saniye sustu.
"İrem'i arıyorum. En son nerede olduğunu öğrenelim."
Telefonu kapatıp tekrar Alina'yı aradım.
Bu kez telefon kapalıydı.
Montumu alıp dışarı çıktım.
İçimden sürekli aynı cümle geçiyordu.
Lütfen iyi ol, Belam.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Kuzey aradığında mutfaktaydım.
"İrem, Alina'ya ulaşabiliyor musun?"
"Hayır. Neden?"
"Emir ulaşamıyormuş."
Telefonu elime daha sıkı tuttum.
"Az önce ayrıldık. Eve gidiyordu."
"Tam olarak nerede ayrıldınız?"
Sokağın adını söyledim.
"Tamam. Oraya geliyoruz."
Montumu giyip evden çıktım.
Kuzey beni almaya geldiğinde yüzü çok ciddiydi.
"Ne oldu sence?"
"İnanmak istemiyorum ama..."
Cümlemi tamamlayamadım.
Kuzey elini omzuma koydu.
"Bulacağız onu."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın son görüldüğü sokağa geldiğimizde etrafı araştırmaya başladık.
Kuzey biraz ileride bir şey fark etti.
"Emir!"
Yanına koştum.
Yerde bir çanta vardı.
Alina'nın çantası.
Eğilip aldım. İçinde defterleri, kalemleri ve küçük anahtarlığı vardı.
Ama telefonu yoktu.
Çantayı sıkıca tuttum.
"Burada bir şey olmuş."
Kuzey etrafına baktı.
"Polise haber vermeliyiz."
Başımı salladım.
Tam o sırada telefonuma bilinmeyen numaradan mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Onu aramayı bırak. Şimdilik güvende.
Mesajı okuduğumda ellerim titremeye başladı.
Hemen numarayı aradım.
Telefon kapalıydı.
Ardından yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Arda'yı unut. Yoksa onu bir daha göremezsin.
Telefonu cebime koydum.
Kuzey yanıma geldi.
"Ne oldu?"
Telefonu ona gösterdim.
Yüzündeki ifade değişti.
"Emir, bunu polise göstermeliyiz."
"Alina'yı bulacağız."
"Bulacağız. Ama akıllıca hareket etmeliyiz."
O sırada İrem yanımıza geldi.
Alina'nın çantasını görünce gözleri doldu.
"Bu... Alina'nın mı?"
Başımı salladım.
İrem ağlamamak için kendini zor tutuyordu.
"Onu bulacağız, değil mi?"
Ona baktım.
"Bulacağız."
Bu sözü söylerken kendime de söz veriyordum.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Gözlerimi açtığımda nerede olduğumu bilmiyordum.
Karanlık bir odadaydım.
Başım ağrıyordu. Ellerim bağlıydı.
Bir süre bulunduğum yeri anlamaya çalıştım.
Kapının açıldığını duyunca irkildim.
İçeriye yüzünü tam seçemediğim biri girdi.
"Sonunda uyandın."
"Ben neredeyim?"
Kişi cevap vermedi.
"Ne istiyorsunuz benden?"
Karşımdaki kişi birkaç adım yaklaştı.
"Arda'yla neden ilgilendiğini öğrenmek istiyorum."
"Ben hiçbir şey bilmiyorum."
"Emir'le konuştuğunu biliyoruz."
Gözlerimi ondan ayırmadım.
"Emir'in bu işle ne ilgisi var?"
Kişi kısa bir kahkaha attı.
"Her şeyin."
Korkumu belli etmemeye çalıştım.
"Beni bırakın."
"Henüz değil."
"Emir beni bulacak."
Bu kez kişi sustu.
Sonra yavaşça bana yaklaşıp eğildi.
"İşte tam da bundan korkuyoruz."
Kapıya yöneldi.
Çıkmadan önce son bir cümle söyledi:
"Emir seni bulmadan önce ona söylemen gereken bir şey var, Alina."
"Ne?"
Kapı kapandı.
Yalnız kaldım.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
Emir'in yüzü gözümün önüne geldi.
İrem'i, Kuzey'i düşündüm.
Beni arıyor olmalıydılar.
İçimden tek bir dilek geçti.
Lütfen beni bulun.
MERT'İN GÖZÜNDEN
Telefonuma gelen mesajı okudum.
Bilinmeyen Numara: Alina elimizde.
Bir süre ekrana baktım.
Sonra cevap yazdım.
Mert: Ona zarar vermeyin.
Karşı taraf hemen cevap verdi.
Bilinmeyen Numara: Bunu sen belirlemiyorsun.
Telefonu masaya bıraktım.
Başımı ellerimin arasına aldım.
Bu işin böyle ilerlemesini istememiştim.
Ama artık geri dönüş yoktu.
Emir'in Alina'yı aradığını biliyordum.
Ve Emir gerçeği öğrenirse hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Telefonum yeniden titredi.
Bilinmeyen Numara: Emir yakında gerçeği öğrenecek.
Mesaja baktım.
Sonra kendi kendime fısıldadım:
"Keşke bu noktaya gelmeseydik."
BÖLÜM SONU.
Bir insanın hayatından kaybolması bazen birkaç saniye sürer. Ama onu bekleyenlerin kalbinde açtığı boşluk, yıllarca kapanmaz.