Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
11. BÖLÜM – FOTOĞRAFIN ARDINDAKİ SIR
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Mert'in uzattığı fotoğraf hâlâ elimdeydi.
Üç kişi...
Emir, Mert ve tanımadığım bir çocuk.
Fotoğrafın arkasındaki tarihe tekrar baktım. Geçen yıl çekilmişti. Ama neden bu kadar önemliydi?
"Bu fotoğraftaki üçüncü kişi kim?" diye sordum.
Mert bakışlarını fotoğrafa çevirdi.
"Onun adını şimdilik bilmesen daha iyi."
Kaşlarımı çattım.
"Benim neyi bilip bilmeyeceğime sen karar veremezsin."
Mert hafifçe gülümsedi.
"İşte bu yüzden seninle konuşmak istedim. Hâlâ aynı Alina'sın."
"Konuyu değiştirme."
"Değiştirmiyorum. Sadece bazı şeyleri anlamanı istiyorum."
"Öyleyse açık konuş."
Mert bir süre sustu.
"Geçen yıl Emir'le aramızda bir sorun yaşandı. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı."
"Nasıl bir sorun?"
Mert cevap vermek yerine fotoğrafı işaret etti.
"Bu fotoğraf çekildiğinde hepimiz birbirimize güveniyorduk."
"Sonra ne oldu?"
"Sonra birimiz yanlış bir karar verdi."
"Kim?"
Mert gözlerimin içine baktı.
"İşte bunu Emir'e sormalısın."
Sinirle nefes verdim.
"Sen beni buraya kadar bunun için mi çağırdın? Bir sürü soru sorup hiçbirine cevap vermemek için mi?"
Mert'in yüzündeki ifade biraz değişti.
"Alina, sana yardım etmeye çalışıyorum."
"Yardım etmek istiyorsan doğruyu anlat."
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra başını hafifçe salladı.
"Yakında her şeyi öğreneceksin."
Fotoğrafı çantama koydum.
"Umarım o zamana kadar çok geç olmaz."
Arkamı dönüp uzaklaştım.
Ama Mert'in son söylediği cümle aklımda kaldı.
Yakında her şeyi öğreneceksin.
Neden herkes aynı şekilde konuşuyordu?
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Okul bahçesinde Alina'yı bekliyordum.
Kuzey yanımdaydı ama sürekli konuşması bile dikkatimi dağıtamıyordu.
"Birazdan gelir," dedi.
"Bekliyorum zaten."
"Emir, bir rahatla."
Tam o sırada Alina'yı gördüm.
Bize doğru yürüyordu. Yüzünden konuşmanın iyi geçmediği belliydi.
Yanımıza geldiğinde Kuzey hemen araya girdi.
"Nasıl geçti?"
Alina kısa bir gülümsemeyle cevap verdi.
"Harika. Mert bana hiçbir şey anlatmadı."
Kuzey bana baktı.
Ben ise Alina'nın yüzünü inceliyordum.
"Konuşabilir miyiz?" dedim.
Alina başını salladı.
"Olur."
Kuzey arkamızdan seslendi.
"Ben burada bekliyorum. Ama çok uzatmayın, eve gitmem gerekiyor."
Alina gülerek ona döndü.
"Merak etme, seni özlemeyiz."
Kuzey elini kalbine götürdü.
"Çok kırıldım."
İkimiz de güldük.
Sonra Alina'yla okulun arka tarafındaki daha sakin bir yere yürüdük.
Bir süre konuşmadık.
Sonunda Alina çantasını açtı.
"Bir şey göstereceğim."
Elindeki fotoğrafı bana uzattı.
Fotoğrafı gördüğüm anda olduğum yerde kaldım.
Yüzümdeki bütün ifade değişmişti.
"Bu fotoğrafı nereden buldun?"
"Mert verdi."
Gözlerimi fotoğraftan ayırmadan sordum.
"Başka ne söyledi?"
"Geçen yıl aranızda bir sorun yaşandığını söyledi. Birinizin yanlış bir karar verdiğini de ekledi."
Fotoğrafı ona geri uzattım.
"Alina, bu konuyu Mert'le konuşmamalısın."
"Yine mi aynı şey?"
"Ne demek istiyorsun?"
"Bir şey sorduğumda cevap vermiyorsun. Mert'e soruyorum, o da yarım yamalak konuşuyor. Ben ne yapacağım peki? Herkesin susmasını mı bekleyeceğim?"
Başımı eğdim.
Haklıydı.
Ama fotoğraftaki geçmişi hatırlamak benim için kolay değildi.
"Ben sana her şeyi anlatacağım."
"Ne zaman?"
"Biraz zamana ihtiyacım var."
Alina gözlerini benden ayırmadı.
"Emir, ben sana güvenmek istiyorum. Ama bunu zorlaştırıyorsun."
Bu söz içime dokundu.
Ona yaklaşmak istedim ama geri çekildi.
"Şimdi derse dönelim."
Yanımdan geçip gitti.
Arkasından bakarken ilk defa ne söyleyeceğimi gerçekten bilemedim.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Alina sınıfa girdiğinde hemen yanına gittim.
"Ne oldu?"
"Hiç."
"Alina, bana hiç deme."
Çantasını sırasına bıraktı.
"Emir'le konuştum."
"Eee?"
"Fotoğrafı gördü."
Gözlerimi büyüttüm.
"Nasıl tepki verdi?"
"Hiç iyi değil."
Yanına oturdum.
"Belki de anlatamadığı bir şey vardır."
Alina bana döndü.
"İrem, ben artık tahmin yürütmek istemiyorum. Birileri bana bir şeyler anlatıyor ama kimse açık konuşmuyor."
Elini tuttum.
"Tamam. O zaman biraz kafanı dağıtalım."
"Nasıl?"
"Bugün okul çıkışı bir yerlere gidelim."
Alina hafifçe gülümsedi.
"Nereye?"
"Önce bir şeyler yeriz. Sonra gezeriz. Sonra da ben sana çok önemli bir şey anlatırım."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Neymiş o?"
"Henüz karar vermedim."
Gülmeye başladık.
Bazen İrem'in yanında olmak, bütün sorunları birkaç dakikalığına unutmak demekti.
KUZEY'İN GÖZÜNDEN
Teneffüste kantine indiğimde İrem ve Alina'yı masada otururken gördüm.
Yanlarına gittim.
"Burada yer var mı?"
İrem bana baktı.
"Maalesef dolu."
Masada iki boş sandalye vardı.
"Şu ikisi ne peki?"
"Onlar hayali arkadaşlarımız için."
Gülerek sandalyeyi çektim.
"Ne kadar komiksin."
İrem omuz silkti.
"Biliyorum."
Alina gülüyordu.
"Bu ikinizin kavgası hiç bitmeyecek mi?"
İrem hemen cevap verdi.
"Hayır."
Ben de aynı anda konuştum.
"Bitmeyecek."
Alina başını iki yana salladı.
"En azından bir konuda anlaşıyorsunuz."
Bir süre hep birlikte sohbet ettik.
Sonra telefonum çaldı. Ekrana baktığımda Emir'in aradığını gördüm.
"Bir dakika," diyerek masadan kalktım.
"Efendim?"
"Alina yanında mı?"
"Yanımda."
"Birazdan yanınıza geleceğim."
Sesindeki ciddiyeti fark ettim.
"Bir şey mi oldu?"
"Sonra anlatırım."
Telefonu kapattıktan sonra masaya döndüm.
İrem kaşlarını kaldırdı.
"Kimdi?"
"Emir."
"Ne istiyormuş?"
"Birazdan gelecekmiş."
İrem başını salladı.
"Tamam. Ben de kahvemi bitireyim."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Emir birkaç dakika sonra kantine geldi.
Doğrudan bizim masaya yöneldi.
"Alina, seninle konuşmam gerekiyor."
İçimden derin bir nefes aldım.
"Yine mi?"
Emir hafifçe gülümsedi.
"Bu kez gerçekten konuşacağım."
İrem ve Kuzey birbirlerine baktılar.
Kuzey ayağa kalktı.
"Biz biraz yürüyelim."
İrem de çantasını aldı.
"Sonra görüşürüz."
İkisi uzaklaşınca Emir karşıma oturdu.
"Fotoğraftaki kişi..."
Bekledim.
"Onun adı Arda."
"Kim peki?"
"Geçen yıl bizim arkadaş grubumuzdaydı."
"Şimdi nerede?"
Emir gözlerini masaya indirdi.
"Artık bizimle değil."
"Neden?"
Emir bir süre sustu.
"Çünkü geçen yıl yaşanan olaydan sonra her şey değişti."
"Emir, biraz daha açık konuşabilir misin?"
Başını kaldırdı.
"Alina, o olayda Mert'in de benim de hatalarımız vardı. Ama Arda'nın başına gelenlerden sonra birbirimize güvenemez hâle geldik."
"Arda'ya ne oldu?"
Emir cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
"Bir süre önce başka bir okula geçti. Ama gitmeden önce aramızda çözülmemiş şeyler kaldı."
"Ve şimdi Mert geri döndü."
"Evet."
"Arda'yla ilgisi var mı?"
Emir'in bakışları bir anlığına değişti.
"Olabilir."
Bu cevap beni daha da huzursuz etmişti.
"Ben neden bütün bunları sonradan öğreniyorum?"
Emir elini masanın üzerine koydu.
"Çünkü seni bu olayların içine çekmek istemedim."
"Artık çok geç, Emir."
Bir süre birbirimize baktık.
Sonunda Emir sessizce konuştu.
"Biliyorum."
MERT'İN GÖZÜNDEN
Okulun karşısındaki kaldırımda duruyordum.
Telefonumu çıkarıp numarayı aradım.
Birkaç kez çaldıktan sonra karşı taraf açtı.
"Ne oldu?"
"Fotoğrafı gösterdim."
"Emir gördü mü?"
"Alina gösterdi."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Emir ne dedi?"
"Her zamanki gibi susmayı tercih etti."
Karşı taraftan hafif bir iç çekiş duydum.
"Bu böyle devam edemez, Mert."
"Farkındayım."
"Arda'nın adını da duymuş."
Gözlerimi kapattım.
"İşler düşündüğümüzden hızlı ilerliyor."
"Planı değiştirme."
Telefon kapandı.
Bir süre okul binasına baktım.
Sonra cebimdeki eski fotoğrafı çıkardım.
Aynı fotoğrafın bir başka kopyasıydı.
Üçümüzün birlikte olduğu gün...
O gün her şeyin bu kadar karışacağını bilseydim, belki de hiçbirimiz o fotoğrafı çektirmezdik.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Okul çıkışında Emir'le birlikte kapıya yürüdük.
Bir süre konuşmadık.
Sonunda ona döndüm.
"Emir?"
"Efendim?"
"Bir gün her şeyi anlatacak mısın?"
Bana baktı.
"Anlatacağım."
"Bu kez gerçekten mi?"
"Gerçekten."
Başımı salladım.
"Tamam."
Birlikte birkaç adım daha yürüdük.
Sonra telefonum titredi.
Ekranda bilinmeyen bir numara vardı.
Mesajı açtım.
Bilinmeyen Numara: Fotoğrafın yalnızca bir başlangıç olduğunu unutma. Arda'yı bulmadan hiçbir şeyi anlayamayacaksın.
Nefesim kesildi.
Mesajı Emir'e göstermek için telefonumu ona uzattım.
Okuduğunda yüzü bembeyaz oldu.
"Bu numarayı tanıyor musun?" diye sordum.
Emir başını yavaşça iki yana salladı.
"Hayır."
"Arda'yı nereden bulabilirim?"
Emir bana baktı.
"Onu bulmak o kadar kolay değil."
"Yine de deneyeceğim."
Emir bir süre sustu.
Sonra kararlı bir sesle konuştu.
"O zaman birlikte bulacağız."
Telefonumu çantama koydum.
İlk defa Emir'in de bu sırrın peşine düşmeye hazır olduğunu hissediyordum.
Ama bilmediğim bir şey
vardı.
Arda'yı bulmak, geçmişte yaşananları öğrenmekten çok daha fazlasını değiştirecekti.
BÖLÜM SONU.
Bazen bir fotoğraf, unutulmuş bir günü hatırlatır. Bazen de hiç tanımadığın bir insanın hayatına açılan kapı olur. Ama her kapının ardında güzel şeyler beklemez.