Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
10. BÖLÜM – GERİDE KALAN SORULAR
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Otobüsün camından dışarı bakarken telefonumu elimde tutuyordum.
Kamp alanından ayrılalı neredeyse yarım saat olmuştu ama aklım hâlâ oradaydı.
Bulduğum kâğıt...
Mert'in anahtarlığı...
Emir'in anlatmaktan kaçındığı geçmiş...
Ve son aldığım mesaj.
Hepsi birbirine bağlıydı. Bundan emindim.
"Yine düşünüyorsun."
Başımı kaldırdığımda İrem'in bana baktığını gördüm.
"Ne yapayım? Düşünmeyeyim mi?"
"Biraz eğlenebilirsin mesela."
"Nasıl?"
İrem omuz silkti.
"Benimle konuşarak."
Gülümsedim.
"Sen zaten hiç susmuyorsun."
"İşte, konuşacak birini bulduğuma göre sorun yok."
İrem başını omzuma yasladı.
"Bu arada Emir'le aranızda bir şey mi oldu?"
"Hayır."
"Alina."
"İrem."
"Ben seni tanıyorum."
Derin bir nefes aldım.
"Yalnızca bazı şeyleri anlatmıyor."
İrem başını kaldırdı.
"Belki anlatmak için doğru zamanı bekliyordur."
"Ya da bana güvenmiyordur."
İrem hemen elimi tuttu.
"Öyle düşünme. Emir'in sana nasıl baktığını görmüyor musun?"
Gözlerimi devirdim.
"Yine başladın."
"Ben bir şey demedim."
"İrem!"
Kahkaha attı.
"Tamam, sustum."
İki saniye sonra yeniden konuştu.
"Bir şey daha diyeceğim."
"Hayır."
"Ama—"
"İrem!"
İkimiz de gülmeye başladık.
Belki de bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, yanında kendisini güldürebilen birinin olmasıydı.
KUZEY'İN GÖZÜNDEN
Emir'in yanındaki koltukta oturuyordum.
Yol boyunca neredeyse hiç konuşmamıştı.
Sonunda dayanamadım.
"Bir şey soracağım."
"Sor."
"Sen ne zaman normal bir insan gibi davranmaya başlayacaksın?"
Emir bana baktı.
"Ne alaka?"
"Yarım saattir camdan dışarı bakıyorsun. Sanki hayatının bütün sorunlarını orada çözmeye çalışıyorsun."
"Belki de çözmeye çalışıyorumdur."
Başımı iki yana salladım.
"Alina'yla konuşman gerekiyor."
Emir gözlerini yeniden yola çevirdi.
"Farkındayım."
"Ee?"
"Ne ee?"
"Konuş o zaman."
Emir hafifçe iç çekti.
"Her şeyi anlatamam, Kuzey."
"Her şeyi anlat demiyorum zaten. En azından ona neden sustuğunu söyle."
Bu kez bana döndü.
"Sen de İrem'e her şeyi anlatıyor musun?"
Bir an sustum.
Sonra gülümsedim.
"Konuyu değiştirmeye çalışma."
Emir başını iki yana salladı.
"Sen gerçekten çekilmezsin."
"Arkadaşınım diye katlanıyorsun."
"Maalesef."
İkimiz de güldük.
Ama söylediklerimi düşündüğünü biliyordum.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Otobüs sonunda okulun önünde durdu.
Çantamı alıp ayağa kalktım.
"Sonunda! Eve gidip uyumak istiyorum."
Kuzey arkamdan seslendi.
"Sen zaten yol boyunca uyudun."
Döndüm.
"Sen de bütün yol boyunca konuştun."
"Ben mi?"
"Evet, sen!"
Kuzey gülerek çantasını omzuna attı.
"Yarın okulda görüşürüz, konuşkan."
"Umarım görmem."
"Ben de seni görmek için can atmıyorum."
Alina yanıma geldi.
"İkiniz de bir gün birbirinizi özlediğinizi kabul edeceksiniz."
Kuzey ve ben aynı anda konuştuk.
"Asla!"
Birbirimize baktık.
Alina kahkaha attı.
"Tamam, tamam. Aynı fikirde olabildiğinizi de gördük."
Kuzey başını sallayıp uzaklaştı.
Ben de Alina'nın koluna girdim.
"Yarın okula birlikte gelelim."
"Olur."
"Bir de kantinde otururuz."
"Olur."
"Sonra—"
"İrem, eve gitmeden önce bir nefes al."
Gülerek ona sarıldım.
"İyi ki varsın."
"Sen de iyi ki varsın."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Eve geldiğimde çantamı odama bıraktım.
Annem salondan seslendi.
"Hoş geldin kızım! Gezi nasıldı?"
"Çok güzeldi anne."
"Yüzün biraz yorgun görünüyor."
"Biraz yoruldum."
Annem yanıma gelip saçlarımı düzeltti.
"Dinlen o zaman. Yemeği birazdan hazırlarım."
Başımı sallayıp odama çıktım.
Telefonumu şarja taktım ve yatağıma uzandım.
Birkaç dakika sonra ekran aydınlandı.
Emir: Eve vardın mı?
Alina: Evet.
Emir: İyi.
Alina: Sen?
Emir: Ben de vardım.
Bir süre mesaj yazmadı.
Tam telefonu bırakacakken yeni bir mesaj geldi.
Emir: Bugün konuşmamız yarım kaldı.
Alina: Farkındayım.
Emir: Yarın okulda konuşalım mı?
Bir süre ekrana baktım.
Alina: Konuşacaklarını gerçekten anlatacaksan olur.
Emir: Söz veremem ama deneyeceğim.
Telefonu yatağın yanına bıraktım.
Emir'e kızgındım.
Ama onunla konuşmayı da istiyordum.
Bazen insanın en çok uzak durması gereken kişi, yanında olmak istediği kişi olabiliyordu.
ERTESİ GÜN – ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Sabah okula geldiğimde İrem beni kapıda bekliyordu.
"Sonunda!"
"Beş dakika geç kaldım."
"Benim için beş dakika çok uzun."
Birlikte sınıfa çıktık.
Kuzey sırasına oturmuş telefonuyla uğraşıyordu.
İrem yanından geçerken çantasını hafifçe masasına çarptı.
"Çekil biraz."
Kuzey başını kaldırdı.
"Buradan geçmek zorunda mısın?"
"Evet."
"Başka yol yok mu?"
"Yok."
Kuzey gülerek ayağa kalktı.
"Buyurun hanımefendi."
İrem zafer kazanmış gibi gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Ben de gülümseyerek yerime geçtim.
Emir sınıfa girdiğinde göz göze geldik.
Yanıma gelip oturdu.
"Günaydın."
"Günaydın."
"Konuşabilir miyiz?"
Daha çantamı bile bırakmamıştım.
"Şimdi mi?"
"İstersen teneffüste."
Bir an düşündüm.
"Teneffüste."
Emir başını salladı.
Tam o sırada sınıfın kapısında Mert göründü.
Gözleri önce Emir'e, sonra bana çevrildi.
"Selam."
İrem bana doğru eğildi.
"Yine mi bu?"
Mert gülümseyerek yanımıza geldi.
"Gezi nasıl geçti?"
"İyiydi," dedim kısa bir cevapla.
"Öyle mi? Eğlenmişsinizdir."
Emir sandalyesinde doğruldu.
"Bir şey mi lazım, Mert?"
Mert ona baktı.
"Yalnızca selam vermek istedim."
Sonra yeniden bana döndü.
"Alina, seninle konuşmamız gerekiyor."
Emir hemen araya girdi.
"Şimdi değil."
Mert'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Ben sana sormadım."
Sınıfta kısa bir sessizlik oldu.
Ben ikisine de baktım.
"Benimle konuşmak istiyorsan kendin söylersin, Mert. Başkasının benim yerime karar vermesine gerek yok."
Mert başını hafifçe salladı.
"Haklısın. O zaman okul çıkışında görüşürüz."
Cevap vermeden arkasını dönüp gitti.
Emir'in yüzündeki ifade değişmişti.
Ona döndüm.
"Şimdi bana kızgın bakmanın sırası değil."
"Alina, onunla yalnız görüşmeni istemiyorum."
"Bu benim kararım."
Emir bir şey söyleyecekti ama öğretmen sınıfa girdi.
Konuşmamız yine yarım kalmıştı.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Mert'in Alina'yla konuşmak istemesi hiç hoşuma gitmemişti.
Kuzey yanıma eğildi.
"Biraz sakin ol."
"Sakinim."
"Yüzüne bakınca insan pek öyle düşünmüyor."
Gözlerimi tahtaya çevirdim.
Mert'in neden şimdi ortaya çıktığını anlamıyordum.
Üstelik Alina'nın onunla konuşmasına izin vermek istemiyordum.
Ama Alina haklıydı.
Onun yerine karar veremezdim.
Telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Bilinmeyen bir numara.
Bilinmeyen Numara: Alina'yı bu işin dışında tutabileceğini mi sanıyorsun?
Mesajı okuduktan sonra telefonumu kapattım.
Ardından ikinci mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Geçmiş, ikinizin de peşini bırakmayacak.
Başımı kaldırıp Alina'ya baktım.
O sırada İrem'le gülüyordu.
Gülüşünün hiç eksilmemesini istiyordum.
Ama geçmişin kapısı bir kez açılmıştı.
Ve ben onu kapatabileceğimden emin değildim.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Son dersin bitmesini sabırsızlıkla bekliyordum.
Mert'le konuşmak istiyordum.
Çünkü artık birilerinin bana doğruyu anlatması gerekiyordu.
Zil çaldığında çantamı aldım.
İrem yanıma geldi.
"Benimle geliyor musun?"
"Biraz işim var."
"Mert'le mi?"
Başımı salladım.
İrem'in yüzü ciddileşti.
"İstersen ben de geleyim."
Gülümsedim.
"Merak etme. Yalnızca konuşacağım."
"Yine de dikkatli ol."
"Olacağım."
Sınıftan çıktığımda Emir koridorda beni bekliyordu.
"Onunla görüşeceksin, değil mi?"
"Evet."
"Alina..."
"Emir, lütfen."
Bir süre sustu.
Sonra başını salladı.
"Peki. Ama bir şey olursa beni ara."
"Tamam."
Emir'in yanından geçip okul bahçesine çıktım.
Mert, bahçenin diğer ucunda bekliyordu.
Yanına doğru yürüdüm.
"Beni görmek istemişsin."
Mert başını salladı.
"Konuşmamız gereken şeyler var."
"Benim de sorularım var."
Bir süre yüzüme baktı.
"Emir sana bir şey anlattı mı?"
"Hayır. Zaten sorun da bu."
Mert derin bir nefes aldı.
"Geçen yıl olanları bilmeden Emir'i anlayamazsın."
"Öyleyse anlat."
Mert etrafına baktı.
"Şimdi değil. Ama sana bir şey söyleyeceğim."
Bekledim.
"Emir'in senden sakladığı şey yalnızca benimle ilgili değil."
Kaşlarımı çattım.
"Ne demek istiyorsun?"
Mert cevap vermek yerine çantasından küçük, katlanmış bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı bana uzattı.
Aldığımda gözlerim büyüdü.
Fotoğrafta Emir, Mert ve tanımadığım başka bir kişi vardı.
Üçü de bir binanın önünde duruyordu.
Fotoğrafın arkasını çevirdim.
Üzerinde bir tarih yazıyordu.
Geçen yılın tarihi.
Tam fotoğrafı yeniden inceleyecekken Mert konuştu.
"Bu fotoğrafı Emir'e gösterme."
Başımı kaldırdım.
"Neden?"
Mert gözlerimin içine baktı.
"Çünkü o gün yaşananları hatırlamak
istemeyecek."
Fotoğrafı elimde tutarken içimde yeni bir soru belirdi.
Emir benden ne saklıyordu?
Ve neden Mert, onun geçmişini benden önce anlatmaya başlamıştı?
BÖLÜM SONU.
Geçmiş bazen bir fotoğrafın arkasına saklanır. Ama bir kez ortaya çıktığında, hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.