Mert, dışarıdan bakıldığında normal bir çocuk gibi görünüyordu. Sabahları okuluna gidiyor, arkadaşlarıyla konuşuyor, bazen gülüyor, bazen de kimseyle konuşmadan saatlerce oturuyordu.
Ama kimsenin bilmediği bir şey vardı.
Mert, evini hiç sevmiyordu.
Çünkü onun için ev, huzur bulduğu bir yer değil, sürekli tartışmaların yaşandığı bir yerdi. Babasıyla neredeyse her konuda anlaşamıyordu. Annesi ise çoğu zaman arada kalıyor, ne yapacağını bilemiyordu.
Mert ne zaman bir şey anlatmaya çalışsa, ya sözü kesiliyor ya da söyledikleri önemsenmiyordu.
Zamanla konuşmayı bıraktı.
Önceden eve geldiğinde ailesine gününün nasıl geçtiğini anlatırdı. Artık odasına giriyor, kapısını kapatıyor ve saatlerce sessizce oturuyordu.
Bazen telefonuna bakıyor, bazen tavana dalıyordu.
Kendi kendine,
“Ben ne zaman böyle oldum?” diye soruyordu.
Aslında cevabını biliyordu.
Çok fazla kırılmıştı.
Ve insan bazı şeyleri bir kere değil, defalarca yaşayınca artık tepki vermeyi bile bırakıyordu.