İçeriğe geç

Bölüm 1 / 1, 2.410 kelime, tahmini 12 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

SESSİZ ÇIĞLIKLAR

“Ölüm hayata karşıt değildir; onun bir parçasıdır.” - Haruki Murakami, İmkânsızın Şarkısı


LİNA KORKMAZ


Ölüm… 

İnsanlar onu hep son sanır. Bir kapanış. Bir vedanın resmî hâli. Oysa ölüm bazen bir başlangıçtır. Bir gerçeğin yüze çarpılışı… Bir hayatın ikiye bölündüğü ince çizgi.


Ben ölümden korkmam sanırdım. Çünkü ölüm, hep başkalarının başına gelen bir şeydi. Haber kanallarında… Uzak şehirlerde… Başkasının hikâyesinde…


Ta ki bir gün ölümle aramdaki mesafe, bir kalp atışı kadar kısalana dek.


Bir ailem yoktu.


  Her an ensenize nefesini üfleyen ölüm, onları benden koparmıştı. Babamı ve annemi bir trafik kazasında, küçük kardeşimi ise anlamsız bir sokak kavgasında kaybetmiştim.


Hayatın gözyaşlarınıza aldırmadığını, daha küçücük bir çocukken öğrenmiştim. Şimdi ise yirmi sekiz yaşında bir Acil Tıp Uzmanıydım. Yıllar önce kardeşimin ölüm haberini veren doktorun yerinde, şimdi ben vardım.


Karşımda dizlerinin üzerine çökmüş bir kadın, çocuğunun canını kurtarmam için bana yalvarıyordu. Oysa ben… Ona ölüm haberini vermek için bekliyordum.


Hayat buydu işte. Bazı canlar daha yolun başındayken eksiliyordu. Bazı annelerin kolları, olması gerekenden daha erken boş kalıyordu ve dünya, hiçbir şey olmamış gibi dönmeye devam ediyordu.


Küçücük bir çocuğun kanının bulaştığı ellerimi usulca arkama sakladım. Beklemenin bir anlamı yoktu. Gerçek, er ya da geç onu esir alacaktı.


Boğazımı temizledim. “Biz elimizden gelen her şeyi yaptık. Kalbini defalarca geri döndürmeye çalıştık… Ama başaramadık.”


Kadının ağlaması bir anlığına kesildi. Bakışları donup kaldı.


“Hayır…” dedi, sesi çatlayarak. “Hayır… O daha çocuk. Ne olur…”


O daha çocuk.


Kelimeler zihnimde yankılanıp durdu. Benim kardeşim de çocuktu. Ama ölüm yaş sormazdı. Hak edip etmediğini tartmazdı. Sadece alırdı.


“Başınız sağ olsun.”


Kadının omuzları sarsılmaya başladı. Koridorun soğuk beyaz ışıkları altında bir annenin dünyası sessizce yıkılıyordu ve ben… Bir kez daha hayata yenilmiş gibi hissediyordum.


Kadının çığlıkları arkamda yankılanırken kırmızı alandan çıkıp uzman nöbet odasına doğru yürüdüm.


Odaya vardığımda derin bir nefes aldım ve kapıyı iterek içeri girdim. Kapı kapanır kapanmaz dışarıdaki sesler bıçak gibi kesildi. Kanla kirlenmiş lateks eldivenlerimi çıkarıp tıbbi atık kutusuna attım. Başımı kaldırdığımda koltukta oturan birini gördüm. Ayaklarını altına toplamış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Başını kaldırınca göz göze geldik.


Tuna.


Konuşamadım. Sadece gözlerine baktım. Kaşlarını hafifçe kaldırdı. “Ne oldu?” der gibiydi.


Yavaş adımlarla karşısındaki koltuğa oturdum. Artık yüzüne bile bakmıyordum. Dikkatimi çekmek ister gibi abartılı bir şekilde öksürdü.


“Lili’m?”


“Kahve içer misin?”


“Anlaşıldı… Konuşmak istemiyorsun. Bra… O zaman içelim bakalım kahvemizi.”


Üniversitenin bana kattığı en güzel şeylerden biri Tuna’ydı. İsveç’teki rahat hayatını bırakıp “Ben Larev’de okumak istiyorum.” diye ortalığı birbirine kattığı güne hâlâ şükrediyordum. Yoksa böylesine melek gibi bir arkadaşa sahip olamazdım ve en iyi  ihtimalle çoktan kafayı yerdim.


“Daha otuz olmama iki yıl var, Lili.”


Bir anda kurduğu bu cümleyle afalladım.


“Anlamadım, Tutu. Ne alaka şimdi?”


“Kızım, bana öyle bir bakıyorsun ki…” dedi. Ellerini  göğsünün önünde siper eder gibi kaldırıp gözlerini fal taşı gibi açtı. “Beni yiyecek gibisin! Aman Tanrım, sen büyüksün, beni koru.” 


Salak olduğu kısmını unutuyordum.


Gözlerimi devirip hafifçe öne eğildim. “Arkanı kolla, Tutu.” Sırıtarak yeniden koltuğa yaslandım.


“Tövbe… Git, bekâr kalırsak evlenelim diye söz veren dilimi arı soksun. Sapık kadın! Ben gidiyorum.”


“Aaa! Nereye? Daha kahve içecektik.”


Kalktığı yere geri oturdu.


“Neyse…” dedi omuz silkerek. “Birkaç dakika daha bana asılmana izin verebilirim.”


Ardından göz kırptı. Bu kez öne eğilen oydu. “Senin de giderin var şimdi. Hakkını yememek lazım.”


İşaret parmağımla omzundan hafifçe ittim.


“Ay! Omzumu deldin manyak kadın! İltifatta yaramıyor.”


“Sus, Tutu. Lütfen sus.”


“Sustursana, güzellik.”


“Lanet olsun, çık odadan.”


Kahkaha atarak ayağa kalktı ve yanıma gelip sımsıkı sarıldı. 


“Seni seviyorum, Lili’m.” dedi usulca. “Hep böyle gül. Yoksa diğer türlü çok çirkin oluyorsun.”


Tam ağzının payını verecektim ki kapı çalındı.


“Gel.”


Kapı aralandı ve içeri orta yaşlı, güler yüzlü bir kadın girdi.


Hamiyet Abla…


Hastanenin en güzel kalpli insanlarından biriydi. Annemin öldüğünü öğrendiğinden beri bana hep kendi evladı gibi davranmıştı.


Ben annesiz kalmıştım. O ise evlatsız…


Belki de bu yüzden birbirimizde eksik kalan parçaları tamamlıyorduk.


“Güzeller güzelim…” diye seslendi her zaman ki sıcaklığıyla.


“Sütlü kahvem…” dedim gülümseyerek. Esmer teniyle bembeyaz saçları birbirine öyle güzel yakışıyordu ki bu lakabı onu ilk gördüğüm gün takmıştım.


“Eee…” dedi Tuna hemen araya girerek. “Bana yok mu bir şey? Vallahi kıskanıyorum ama.”


Hamiyet Abla önce bana, sonra Tuna’ya baktı. Yüzündeki tebessüm biraz daha büyüdü.


Yavaşça Tuna’nın yanına gidip saçlarını okşadı. “Minik kanaryam benim.”


Ben kahkahaya boğulurken Tuna’nın yüz ifadesi görülmeye değerdi..


“Ablacığım…” dedi isyan ederek. “Tanrı aşkına kanarya ne? Aslan dururken kanarya ne? Galatasaraylı birine yapılır mı bu?”


“Küçük kanarya, küçük kanarya…” diye sözlerinde minik bir oynama yaparak şarkıyı mırıldandım. “Kanadın nerede?”


Bu, Tuna’nın çocukluğunda hep severek dinlediğini söylediği şarkıydı.


Hamiyet Abla da bana eşlik etti. “Kanadım yok, kanadım yok, koşarım sahada…” Kahkahalarımız odanın içinde yankılanırken Tuna iki eliyle saçlarını tutmuş, bize dehşet içinde bakıyordu.


“Ni onda människor… Jag hatar er alla.” 


“Duydun mu, Hamiyet Abla?” dedim. “Kesin bize küfür etti.”


“Duymaz mıyım, yavrum? Bu kulaklar daha neler duyacak, bu gözler daha neler görecek…”


“Hayır ya!” diye itiraz etti Tuna. “Gerçekten küfür etmedim.”


“Yok anam…” dedi Hamiyet Abla. “Gençlik bitmiş. İki şaka yapmaya da gelmiyor.”


“Doğru dedin, sütlü kahvem. Çok ayıp gerçekten.”


Tuna, “İkiniz de çok kötüsünüz.” der gibi baktı. Neredeyse ağlayacaktı.


Hamiyet Abla gülümseyerek elini Tuna’nın omzuna koydu. “Bak görürsün… Bir gün ‘Ah, Hamiyet Abla olsa da bana yine kanarya dese.’ diye beni arayacaksın.”


Tuna gözlerini devirdi. “O gün gelirse ben çoktan kafayı yemişimdir zaten.”


Kahkahalarımız tekrar yükselirken uzun zamandır bu kadar içten gülmediğimi fark ettim. 


Hamiyet Abla saate baktı. “Ben artık gideyim güzel yavrularım. Yolcu yolunda, işçi işinde gerek.”


Ayağa kalkıp yumuşacık yanağından öptüm. “Tamam, bitanem.” Gülümseyerek karşılık verdi ve odadan çıktı.


Tuna da saatine baktı.


“Bende kaçayım. Davete geç kalacağım.”


Elindeki kahvenin son yudumunu içti ve eğilip saçlarımdan öptü. “Kendine iyi bak, Lili.”


Arkasından sadece gülümsedim.


Kapı kapandığında oda yeniden sessizliğe büründü. Az önceki kahkahaların yerini ağır bir sessizlik aldı.


Sevdiklerimin bir kısmı toprağın altındaydı. Hayatta kalanlarsa… Ne kadar yanımda olurlarsa olsunlar, insan bazen yine de kendini yapayalnız  hissediyordu.


Üzerimdeki kan lekeli formayı hızla çıkarıp dolabımdaki yedek lacivert formayla değiştirdim. Aynanın karşısında saçlarımı sıkıca topladıktan sonra Yeşil Alan 2 numaralı muayene odasına geçtim.


Bilgisayardan sıradaki hastayı çağırdım.


Kapı hafifçe tıklandı. Aralanan kapının ardından minik bir yüz uzandı. “Gel bakalım, prenses.”


Küçük adımlarla içeri girdi. Hemen arkasından da annesi olduğunu düşündüğüm genç bir kadın odaya girdi.


“Hoş geldiniz. Şikâyetiniz nedir?”


Küçük kız kolunu bana doğru uzattı.


“Doktor ablası… Bizim kolumuz yandı.”


İçim istemsizce burkuldu. “Hemen bakalım.” dedim yumuşak bir sesle. “Nasıl oldu? Annesi, siz anlatabilir  misiniz?”


Dikkatlice küçük kızın kolunu incelerken kadın mahcup bir ifadeyle konuşmaya başladı.


“Hocam, ben de babası da gece gündüz çalışıyoruz. Mecburen bir bakıcı tuttuk. Bugün beni aradı. İşten eve nasıl geleceğimi şaşırdım. Söylemesine göre ocağa su koymuş, sonra da lavaboya gitmiş. Bizimki de nasıl yaptıysa üzerine dökmüş.”


“Sadece kolunda mı yanık var?”


“Bakıcı öyle söyledi hocam.”


Hayretle kadına baktım. “Bir dakika… Siz kontrol etmediniz mi hiç?”


Kadın utançla başını eğdi. Derin bir nefes alıp sakinleşmeye çalıştım.


Yeniden küçük kıza döndüm. “Senin adın ne bakalım, güzellik?”


Çekingen gözlerle bana baktı. “Erva…”


“Daha güzel bir isim olamazmış.” dedim gülümseyerek. “Canın çok yanıyor mu, Ervacığım?”


Sessizce başını salladı. Hiç vakit kaybetmeden masamdaki dahili telefona uzandım.


“Nöbetçi hemşire Mert?”


“Buyurun hocam.”


“Mert, yeşil alan 2’ye gelebilir misin? Yaklaşık on dört kilo, dört yaşında bir çocuk hastamız var. Ağrısı oldukça fazla. Kilosuna uygun parasetamol içeren analjezik hazırlayıp getirmeni istiyorum. Bir de yanık pansuman seti getir lütfen.”


“Tamam hocam, hemen geliyorum.”


Telefonu kapatıp yeniden Erva’nın yanına çömeldim. Serum fizyolojikle ıslattığım steril gazlı bezi, yanan dokuya zarar vermemeye özen göstererek nazikçe dokundurdum.


Erva sessizce ağlamaya başladı.


“Tamam… Tamam…” dedim sakinleştirici bir sesle. “Bak, Mert Abi şimdi sana ağrı kesici getirecek. Birazdan canın daha az yanacak, söz.”


Kapı hafifçe tıklandı. “Hocam?”


Mert elinde küçük bir ilaç tepsisi ve steril yanık pansuman setiyle içeri girdi.


“Parasetamol hazır hocam.”


“Teşekkür ederim, Mert.”


Mert önce Erva’nın kilosunu bir kez daha sistemden kontrol etti. Hazırladığı parasetamol şurubu ölçü enjektörüyle dikkatlice ölçerek küçük kıza uzattı.


“Hadi bakalım küçük hanım, bunu içince kolun biraz daha rahatlayacak.” Erva önce çekinse de annesinin teşvikiyle ilacı içti.


“Başka isteğiniz var mı, hocam?”


“Şimdilik yok, teşekkür ederim.”


Mert’in bıraktığı pansuman setine uzandım. İçinden yanık kremini alıp Erva’nın koluna nazikçe uygulamaya başladım. Kremin yanık yüzeyine tamamen yayıldığından emin olduktan sonra steril yanık örtüsünü dikkatlice yaranın üzerine yerleştirecektim ki elim havada kaldı.


Bir şey fark etmiştim.


Hayır… Bu iz, kaynar suyun bıraktığı bir iz değildi. Aksine fazla düzgündü. Sanki kızgın, yuvarlak bir cisim bilinçli bir şekilde derisine bastırılmış gibiydi. Oysa kaynar su yanıkları yukarıdan aşağıya doğru akış gösteren, düzensiz sınırlara sahip izler bırakırdı. Ama Erva’nın kolundaki yanık kesinlikle öyle değildi.


Üstelik gerçekten üzerine kaynar su dökülmüş olsaydı yalnızca kolunda değil, vücudunun başka bölgelerinde de sıçrama  şeklinde yanıklar olması gerekirdi.


Bir şeyler… Hiç ama hiç yolunda değildi. Sakin kalmaya çalışarak pansumana devam ettim.


Pansuman bittikten sonra elimi uzatıp Erva’nın yumuşacık saçlarını şefkatle okşadım. “Aferin sana, akıllı kız.” dedim  gülümseyerek.


“Uslu uslu durduğun için sana çok teşekkür ederim.”


Odaya girdiğinden beri ilk kez yüzünde bir tebessüm belirmişti. Öyle güzel gülümsüyordu ki… 


İnsana, unuttuğu huzuru yeniden hatırlatacak kadar sıcaktı o gülüş.


Yavaşça ayağa kalktım, ellerimdeki lateks eldivenleri çıkarıp tıbbi atık kutusuna attım. Ardından yüzümü annesine çevirdim. “Annesi…” dedim sesimi olabildiğince sakin tutarak. “Eğer ocağın üzerindeki su gerçekten kazayla döküldüyse, suyun geliş açısına bağlı olarak vücudunun başka bölgelerinde de yanıklar olması gerekirdi. Bu kadar sınırlı ve düzgün bir yanık… Pek normal görünmüyor.”


Kadın panikle ellerini ovuşturmaya başladı.


“Hocam vallahi bakıcı öyle söyledi. Biz gece gündüz çalışıyoruz. Ekmek parası…”


Şüphe, içimi yavaş yavaş kemiren bir kurt gibi  büyüyordu.


Bir de Erva’nın gözleri… O donuk, ürkek bakışları… Onları çok iyi tanıyordum. Susturulan çocukların gözleri böyle olurdu.


“Ervacığım… Sırtına veya başka bir yerine de su geldi mi acaba? Bir bakalım mı? Belki oraya da ilaç sürmemiz gerekir.”


Söylediğim şeyle bir anda irkildi. Koşarak annesinin arkasına saklandı. Annesine baktım. Kadın çaresizce başını salladı.


“Hadi kızım…” dedi titrek bir sesle. “Doktor abla sana sadece bakacak.”


Annesinin onayını alınca ağır ağır yanıma geldi. Tişörtünü büyük bir dikkatle yukarı doğru sıyırdım ve…


Nefesim boğazımda düğümlendi. Küçücük sırtında, kürek kemiklerinin üzerinde farklı renklerde morluklar vardı. Bazıları mora çalıyordu. Bazıları sararmaya başlamıştı. Bu da hepsinin aynı anda oluşmadığını gösteriyordu.


Üstelik izler… Parmak izi gibiydi. Birisi bu küçücük bedeni defalarca sertçe kavramış, sarsmış, canını acıtmıştı.


Bu bir kaza değildi. Bu… Apaçık bir çocuk istismarıydı.


Tişörtünü yavaşça indirirken yumruklarımı sıktım. Öfkeden bütün bedenim titriyordu. Ama bunu belli edemezdim. Erva’nın korkmasını istemiyordum.


Derin bir nefes alıp annenin tam karşısına geçtim.


“Bu morlukları daha önce hiç fark etmediniz mi?”


Sesim bir anda buz gibi çıkmıştı. Kadın kızının sırtını gördüğü an dehşete düştü.


“Görmedim…” dedi hıçkırarak. “Yemin ederim görmedim hocam… Sabah o daha uyurken çıkıyoruz. Gece geldiğimizde de ikimiz de tükenmiş oluyoruz. Hiç fark etmedim… Vallahi fark etmedim.”


Başımı yavaşça salladım.


“Bakın…” dedim sesimi alçaltarak. “Evde bir şeyler yolunda gitmiyor. Bu çocuk büyük ihtimalle şiddet görüyor.”


Bir an durup gözlerinin içine baktım.


“Size bir şey söyleyeceğim. Mümkünse eve gizli bir kamera yerleştirin.  O bakıcıyı takip edin.”


Kadın iki eliyle yüzünü kapatıp ağlamaya başladı.


“Hocam…” dedi gözyaşlarının arasından. “Hangi parayla? Bakıcının ücretini bile zar zor ödüyoruz. Kamera sistemi dediğiniz şey kaç para biliyor musunuz? Gerçekten çaresizim… Ne yapacağımı bilmiyorum.”


Sözleriyle birlikte yıllar öncesine gittim. Kardeşimin o anlamsız kavgada öldürüldüğü güne…


Korunamayan çocuklar… Savunmasız çocuklar…


Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Karşımda çaresizlikten çökmüş bir anne vardı. Arkamda ise sessizce acı çeken küçücük bir çocuk.


Bu benim görevim değildi. Hastane prosedürünü çoktan başlatacaktım. Polis gelecekti. Sosyal hizmet uzmanı gelecekti. Çocuk Koruma Birimi devreye girecekti.


Ama içimde susmayan bir ses vardı. “Bu yetmez.”


Kardeşim için de herkes görevini yapmıştı. Yine de ölmüştü. Ben bu kez yalnızca görevimi yapmakla kalmak istemiyordum.


“Tamam. Ağlamayın. Yalnız değilsiniz. Hastanenin Çocuk Koruma Birimi’ni, adli tıp sürecini ve gerekli işlemleri hemen başlatacağım. O kadın hak ettiği cezayı alacak.”


Bir an duraksadım.


“Kamera işini de ben halledeceğim.”


Kadın bana inanamaz gözlerle baktı.


“Yeter ki siz kızınızı yalnız bırakmayın.”


Derin bir nefes alıp bilgisayarın başına geçtim. Öfkemden parmaklarım klavyeye her bastığında tuşlar kırılacakmış gibi hissediyordum.


Erva’nın dosyasını açtım. Sistemdeki “Normal Giriş” sekmesini kapatıp dosyayı kırmızı renkli “Adli Vaka” statüsüne çevirdim. 


O andan itibaren Erva yalnızca benim hastam değildi. Devlet korumasına alınması gereken bir çocuktu.


Rapor bölümünü açtım. Parmaklarım duraksamadan yazmaya başladı.


“Hastanın sağ ön kolunda, sıcak nesne teması ile uyumlu ikinci derece yanık mevcuttur. Sırt bölgesinde farklı iyileşme evrelerinde, darp ile uyumlu çok sayıda ekimoz saptanmıştır. Hastadan ve yakından alınan öykü ile fizik muayene bulguları arasında uyumsuzluk bulunması nedeniyle çocuk istismarı açısından şüpheli adli vaka olarak değerlendirilmiştir.”


Onay tuşuna bastım. Ardından dahili telefonu elime aldım.


“Memur Bey, ben Yeşil Alan 2 numaralı muayene odasından Acil Tıp Uzmanı Lina Korkmaz. Çocuk istismarı şüphesi nedeniyle adli vaka kaydı oluşturdum. Müsaitseniz hemen odaya gelebilir misiniz?”


“Geliyorum hocam.”


Telefonu kapattım. Odanın içinde ağır bir sessizlik hâkimdi. Annesi, Erva’yı kucağına almış saçlarını öpüyor, durmadan özür diliyordu.


Birkaç dakika sonra kapı iki kez sertçe çalındı.


“Gel.”


İçeri hastane polisi girdi. Odaya şöyle bir göz gezdirmesi bile durumu anlamasına yetmişti.


Elindeki küçük not defterini açtı. “Hocam, nedir durum?”


“Çocuğun sırtında farklı zamanlarda oluşmuş, parmak iziyle uyumlu darp izleri var. Yanığın görünümü de anlatılan kazayla uyuşmuyor. Bakıcı şiddetinden şüpheleniyoruz. Anne durumu yeni öğrendi.”


Polis memuru başını salladı. Ardından anneye döndü.


“Hanımefendi, korkmanıza gerek yok. Şimdi ifadenizi alacağız. Savcılığın talimatıyla bakıcı hakkında gerekli işlemleri hemen başlatacağız.”


Kadın yeniden ağlamaya başladı. Erva ise korkuyla annesinin eteğine sarıldı.


İşte o an… İçimde yıllardır ördüğüm bütün sert duvarlar çatırdayarak yıkıldı.


Erva’nın yanına çömeldim. Gözlerindeki korkuyu iliklerime kadar hissedebiliyordum. Kardeşimi koruyamamıştım. Onu o karanlık sokakta tek başına bırakmıştım. Ama Erva’yı bırakmayacaktım.


Kapıyı aralayıp seslendim.


“Mert!”


Mert saniyeler içinde içeri girdi.


“Buyurun hocam.”


“Erva’nın adli sürecini başlattık. Hemen sosyal hizmet uzmanını çağır. Çocuk Cerrahisi’ne de konsültasyon istedim. Nöbetçi asistanı ara. Çocuk Koruma Birimi değerlendirmesini yapmadan hastayı taburcu etmiyoruz.”


“Anlaşıldı hocam.”


Hızlı adımlarla odadan çıktı. Ben de telefonumu elime aldım. Rehberimde arayabileceğim tek bir isim vardı.


Tuna.


Telefon ikinci çalışta açıldı. Arka plandaki müzikten davete çoktan vardığı belliydi.


“Lili’m?” dedi neşeyle. “Daha yeni ayrıldık. Şimdiden beni mi özledin?”


“Tuna…” dedim. “Davetten çıkıp hemen bir teknoloji mağazasına gidebilir misin?”


Sesimdeki ciddiyet, onun neşesini bir anda söndürdü.


“Lili… Sesin hiç iyi gelmiyor. Ne oldu?”


“Durumu kötü olan bir aile var. Bakıcıları çocuklarına iyi davranmıyor gibi. Eve kamera koyacak imkânları yok. Telefona bağlanabilen gizli bir kamera alıp hastaneye gelir  misin? Parasını en yakın zamanda ödeyeceğim.”


Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik hâkim oldu. Birkaç saniye içinde önce araba kapısı kapandı, ardından motorun çalıştığı  kulağıma  ulaştı.


“Paranı seveyim senin, şapşal kadın…” dedi gülerek. “Boş ver sen parayı falan. Davet batsın. Yarım saate kamera ve kahvelerle odandayım. Ben gelene kadar o ufaklığa iyi bak.”


Telefon kapandı. Yavaşça sandalyeme oturdum. İlk kez… Uzun zamandır ilk kez…


Bir şeyleri değiştirebileceğime dair küçücük de olsa bir umut hissettim.


Bu kez geç kalmayacaktım.


Bir çocuğun daha iki zalim el arasında sessizce yok olmasına izin vermeyecektim.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm geldiğinde haber vermemizi istersen yazarı takip edebilirsin.