Bir hikâyeye başlarken insan bazen nereye varacağını bilir.
Bazen de yalnızca ilk kapıyı açar.
İstanbul’un Altındaki Sır, benim için ikinci türden bir yolculuk oldu.
Hikâye ilerledikçe mesele yalnızca Yerebatan Sarnıcı’nın altındaki geçitler, kayıp elmaslar ya da çözülemeyen bir sır olmaktan çıktı.
Asıl soru başka bir yerdeydi:
İnsan, büyük bir gücü eline geçirdiğinde onunla ne yapar?
Servet kötü müdür?
Bilgi tehlikeli midir?
İyi bir amaç, yanlış bir yolu haklı çıkarabilir mi?
Bu soruların hiçbirine kolay cevap vermek istemedim.
Çünkü gerçek hayatta da cevaplar çoğu zaman siyah ya da beyaz değildir.
Tarek’in yolculuğu biraz da bu nedenle benim için önemliydi.
O, hikâyenin başında geçmişin sırlarını arayan bir bilim insanıyken zamanla kendi vicdanının içinde dolaşmaya başladı.
Ve sonunda anladı ki insanın sahip olduğu en büyük güç; bilgisi, parası ya da imkânları değil…
Onları ne için kullandığıdır.
Belki de bu romanın asıl hazinesi elmaslar değildi.
Bir köye ulaşan temiz su…
Okuyabilen bir öğrenci…
Tedavi görebilen bir hasta…
Ve karşılığında hiçbir isim beklemeyen bir iyilikti.
İstanbul ise bütün hikâye boyunca olduğu gibi yine sessiz kaldı.
Çünkü bazı şehirler yalnızca insanların yaşadığı yerler değildir.
Sırları da yaşatırlar.
Bu hikâyede benimle birlikte Ayasofya’nın gölgesinde yürüdüğünüz, Yerebatan’ın karanlığına indiğiniz ve Tarek’in vicdanındaki sorulara ortak olduğunuz için teşekkür ederim.
Belki hikâye burada bitti.
Ama İstanbul’un altında…
Kim bilir daha kaç sır bekliyor.
Bünyami Yalçın