Hayat ise evde sakince ders çalışmaya çalışıyordu ama pek beceremiyordu maalesef ki. İnanç yüzünden hayatında bin türlü sorun oluşmuştu. Derken çalan zille birlikte masadan kalkıp kapıya yöneldi. Gelen Gül'dü.
Hayat:
-Hoş geldin Gül, sana çok ihtiyacım vardı şuan.
Gül:
-Hoş buldum Hayat, ne oldu? Ben de sana soracaktım İnanç kaldırımda neden baygın?
Hayat büyük bir şokla:
-İnanç kaldırımda baygın mı?
Gül:
-Kavga mı ettiniz? Senin de çok moralin yok.
Hayat:
-Benden bir şeyler saklayan oydu ben birşey yapmadım. Dolayısıyla kaldırımda baygın olmasının sebebi ben değil ta kendisi. İnsan neden gerçekleri saklar ki?
Gül:
-Neyi sakladı tam olarak?
Hayat:
-Ajan olduğunu. Ben dedim ama dimi? Bu çocukta bir iş vardır dedim. Bütün mahalle onu savunuyordu bana.
Gül:
-Ne varmış ki sakladığı?
Hayat:
-Valla anlatsam inanmazsın. Bu çocuk amcası yüzünden benim hayatıma giren bir ezikten ibaret. Sürekli yanımda olması da bu yüzden amcası benim durumumu hâlâ 9 sene geçmesine rağmen takip ediyormuş. E tabi kendi karşıma çıkmaya cesaret gösteremiyor o da yeğenini yollamış. Ben de bunu duyunca fena kızdım haklı olarak İnanç'ı kovdum. Yarın polise şikayette bulunacağım. Bu bizim mahalleyi tehdit eden bir unsur çünkü.
Gül:
-Yalnız maceraya bakar mısın? Çok havalı ya. Filmlerdeki gibi bir aşk.
Hayat:
-Aman ne macera. Sorma ya? Ben böyle maceranın.............................
Gül:
-Valla kızım ben senin yerinde olsam İnanç'la bayağı uğraşırdım.
Hayat:
-Ben uğraşmam. Ya bu çocuktan ne kadar uzak dursam o kadar iyi.
Gül:
-Neyse kanka sen uğraşmaktan kaç tamam mı İnanç da Leyla'ya kalır yakında seni terk ettiğine göre. Hani ben uyarayım dedim.
Hayat:
-Umurumda değil.
Gül:
-Öyleyse geçmiş olsun kanka İnanç, Leyla'ya kaldı hadi hayırlısı. Bir çocuğa sahip çıkamıyorsun ya.
Hayat şok🤯.
Gül:
-Ben demiyorum konu komşu diyor.
Hayat:
-Ay ne boş yapıyor bu komşular da yaw. Birincisi konu komşuya ne yani? İkincisi benim özel hayatım kimseyi ilgilendirmez.
Gül:
-Hı hı belli belli. İnanç'ı ilgilendirdi baksana.
Hayat:
-Adını bir daha anma şunun.
Gül:
-Valla ben demiyorum konu komşu diyor.
Hayat:
-Evet nasıl mahallenin gündemine oturduk sayın arkadaşlar Gül şimdi bunun açıklamasını yapacak. Evet Gül seni dinliyoruz.
Gül:
-Teşekkür etmenize gerek yok benim için bir zevkti.
Hayat:
-İyice saçmalamadan git sen en iyisi.
Hayat, Gül'ü kapıya doğru sürüklerken:
-Ne yapıyorsun Hayat?
Hayat:
-Hadi güle güle.
Gül:
-Benden başka arkadaşın yok farkındasın dimi?
Hayat:
-Bu ihtimali göze aldım merak etme hadi güle güle.
Gül çaresizce evden çıkmak zorunda kalır.
Kaldırımdan geçerken İnanç ayağa kalkmıştır.
İnanç merakla sorar:
-Nasıl durumu? Kızgınlığı geçmiş mi?
Gül:
-Bu kızı bu hale getirmeye ne gerek vardı? Senin yüzünden en yakın arkadaşım beni evden kovdu.
İnanç:
-Şey..... Özür dilerim.
Gül:
-Benden değil, Hayat'tan dilemelisin.
İnanç:
-Benimle konuşmuyor ki?
Gül:
-Neyse gidiyorum ben. Sen de nasıl kırdıysan tamir et şu kızı çünkü bu gidiş iyiye gitmiyor.
Gül evine gider.
İnanç ne yapacağını tekrar bilemez. İnanç'ın iç sesi;"Şimdi çiçek alsam çiçekleri başıma çalar sinirden, sinemaya götürsem sinema dokunuyormuş. Acaba tiyatroya mı götürsem ama benimle değil Gül'le gidebilir. İki bilet bulmam lazım."
Soluğu Güven abinin yanında alır.
Güven:
-Naber İnanç?
İnanç:
-Abi Hayat bana küstü.
Güven:
-Anlamadım. Hayattan soğumana gerek yok gençsin daha.
İnanç:
-Abi ne diyorsun ya?
Güven:
-Hayat maceralarla doludur. Gençsin daha çok gün göreceksin. Hayattan kendini çekmene gerek yok.
İnanç:
-Abi sinirim bozuk zaten ne diyorsun anlamıyorum.
Güven:
-Ne oldu ki bu kadar üzülecek?
İnanç:
-Hayat, beni terk edip gitti. Bir daha bu mahallede görmeyeyim seni, dedi. Bir noktada da haklı kız, yani amcamı dinlemem gerekmiyordu.
Güven:
-Amcan ne alaka?
İnanç:
-Ayrılmamıza o sebep oldu. Yarın gidip konuşucağım.
Güven:
-Ne yaptı ki?
İnanç:
-İşte Hayat da bunu öğrenince kızdı bana ve şuan amcam yüzünden yapayalnızım.
Güven:
-Anlamadım ben.
İnanç:
-Ben de anlamadım uğraşıyorum işte. Yarın amcamı şikayette bulunup kurtulurum.