Merhaba herkese :) bu kurguyu kim görür, kim okur bilmiyorum. Belki de kimse görmeyecek bile. Ama ben yine de paylaşmak istedim. Ve başlamadan önce birkaç bir şeyden bahsetmek istiyorum.

Nasip olursa, ileride çok daha fazla okura ulaşmasını istediğim bir kurgu olacak. Şimdi önden birkaç bilgilendirme vereyim:

Askeri bir kurgu olacak. Bolca dram ve uzun soluklu kurgu sevenlere daha çok hitap edebilir.

Giriş bölümleri 2 kısımdan oluşacak. Birinci kısım aşağıda ;) ikinci kısım da en yakın zamanda gelecek. Arayı çok açmamaya çalışacagım.

Sizden bir ricam, beğenirseniz yorum yapmanız veya beğenme tuşuna basmanız. Okuyan birkaç kişinin olduğunu bilmek bile kıymetli benim için.

Şimdilik bu kadar << keyifli okumalar ♡

GİRİŞ 1: YARIM KALANLAR

İnsan insan derler idi, insan nedir? Şimdi bildim...

13 KASIM 1998/ ANKARA

Sımsıkı tutuyordu elini. Değer verdiği, hayatında olduğu hiçbir saniyesinden pişmanlık duymadığı, şimdi ise ona bir evlat vereceği kocasının elini… Hissettiği bir ilkti. Basit bir heyecandan çok daha farklıydı. Birçok duygunun birleşimi gibiydi. Korkmuyor değildi ama korkusu bile güzeldi. Gözlerini kırpıştırdı. Bir damla gözyaşı pamuk misali bembeyaz yanağından usulca süzüldü. Sadece birkaç saatin geçmesini bekleyecek, sonra oğlunu kucağına alacaktı. Yanağına dokunacak, kime daha çok benzeyeceği hakkında yorum yapacaktı.

“Şşş… Tamam…”

Furkan’ın eli dikkatlice eşinin yanağına yerleşti. Yeni gelecek gözyaşı damlasını parmağıyla sildi. Bakışları, katıksız sevdiği karısının yüzünde hayranlıkla dolaştı. O da heyecanlıydı. “13 Kasım,” diye geçiriyordu içinden. Bu tarihi asla unutmayacaktı. Unutamayacaktı.

“Korkulacak bir şey yok,” dedi Yasemin’e bakarken. “Her şey hızlıca olacak. Gözlerini açacaksın, oğlumuz kucağımızda olacak.”

Yasemin’in gözyaşları dinmiş değildi ama hayal etmesi bile güzeldi. Hafifçe gülerek elini kaldırıp kocasının eline yasladı.

“Oğlumuz, bebeğimiz dışında hitap etmenin zamanı gelmedi mi sence Furkan?”

Tuttuğu eli daha da sıktı, ondan güç almak ister gibiydi.

“Onun adı, Alaz. Bizim oğlumuz. Alaz.”

Güldü Furkan. Yasemin’in gözleri, kocasının yanağındaki gamzeye takıldı. Çok yakıştırıyordu ona. Oğlunda da babası gibi bu gamzeden olmasını istedi o an.

“Tabi ya,” dedi Furkan iyice yaklaşarak. İri avucuyla eşinin elini sardı. Yetmedi, diğer eliyle de sımsıkı tuttu. Yüzüne büyük bir adanmışlık ve sevgiyle bakıyordu. “Alaz TÜMER. Soy ismini unutmamak lazım. Çok yakıştı benim oğluma.”

Anında yüzü buruştu Yasemin’in.

“Benim de oğlum.”

Birkaç defa göz kırpıştırdı Furkan. Böyle bir tepki kesinlikle beklemiyordu. Ama sevimli geldi. Bir kez daha güldü.

“Ne?” diye çıkıştı Yasemin üslubunu koruyarak. “Niye gülüyorsun?”

“Hiiç. Karımın, doğmamış çocuğumu kıskanmasına gülüyorum. Bizzat babasından.”

“Saçmalama Furkan. Ne kıskanması?”

Yanakları kızarmıştı Yasemin’in. En ufak utancında saniyeler içinde al al olurdu yanakları. Küçüklüğünde, köyde çocukların kendisine “Kırmızı Yasemin” diye seslenmesine, annesinin “Al yanaklı kızım.” demesine, ağabeyinin “Çilek Surat” hitabına fazlasıyla alışkındı. Öğrenciliğinde ve iş hayatında da çokça lakapla karşı karşıya kaldığı oluyordu. Ama kendisi için en özeli kocasına ait olandı:

“Nar tanem.” derdi.

“Yasemin.”

“Efendim?”

Furkan derin bir nefes çekti ciğerlerine. Karısının elini daha da kararlı tuttu. Ağır ağır kaldırıp uzun bir öpücük kondurdu.

“Neden oğlumuzun ismine ‘Alaz’ı önerdim, biliyor musun?”

Şaşırmıştı Yasemin. Nedenini sorgulamamıştı. Furkan’ın ona, beğendiği ve hoşuna giden bir Türk ismi olarak önerdiğini düşünmüştü. Altında bir sebep aramaya gerek görmemişti.

“Neden?” diye sordu gerçek bir merakla kocasının gözlerine bakarak. Furkan bu bakışları da çok iyi tanıyordu. Huzurlu bir tebessümle alnını karısının elinin üzerine yasladı. Gözlerini kapattı. Dinleniyor gibiydi.

“Alaz, alev demek Yasemin,” diye başladı sözlerine. Sesi geceye uyum sağlamak ister gibi kısılmıştı. Sır veriyor gibiydi. “Ateş demek. Yakan demek. Ve ben istiyorum ki…”

Başını ağır ağır kaldırdı. Yemin dolu gözlerini karısına kilitledi.

“Oğlumuz hiçbir zaman yanmasın. Yanan taraf olmasın. Yanan, sönmeye mahkumdur. Yaksın. Zor ama yaksın. Büyüdüğünde, kendi ayakları yere basan bir adam olduğunda insanlar ona göre adım atsın. Sonucunu bile bile yanmaya razı olanlar karşısına çıksın. Hayat ona hep hayırlı insanlar çıkarsın.”

Gülümsedi Yasemin. Gözleri tekrar doluyordu. Başını hafifçe eğip aşkla baktı kocasına.

“En çok da…” deyip hafifçe güldü Furkan. Bir elini uzatıp Yasemin’in yanağından küçük bir makas aldı. “Utanınca yanakları al al olan annesinin mirasını taşısın.”

O an Yasemin'in zihnindeki tüm sesler kesilmişti sanki. “Bu duygu bana fazla,” diye geçirdi içinden. İçindeki kıpırtı dolu heyecana, devasa bir huzur da eklendi. Endişelerini sildi süpürdü. Şaşıran taraf olmaya alışkındı. Zira ilişkilerinde genelde şaşırtan Furkan oluyordu. Ama bu seferki de farklıydı. Az sonra gireceği ameliyattan dolayı mı böyle hissettiğini, yoksa gerçeklerin mi bu olduğunu ayırt edemedi bir an. Sevmek böyle bir şeydi. Tek seferde birçok duygu kaplıyordu içini. İçindeki kıpırtı büyüdü büyüdü ve dışarı küçük bir hıçkırık olarak yansıdı. Eşinin sevgi dolu bakışları ve hafif gülüşüyle birlikte yanakları daha da kızardı.

“Bunu düşündüğüne inanamıyorum,” diye çıkıştı sonunda. “Senin gibi odun bir adamdan beklenmeyecek incelikler…”

“Aşk olsun,” diye bir karşılık aldı anında. Yapmacık bir tavırla elini göğsüne bastırıp sözde kınayan bakışlarını kuşandı. “Hakkımı yiyorsun güzelim. Senin gözünde neyim acaba ben?”

Bu defa gülme sırası Yasemin'deydi. Bu huzurlu anın tek bir dakikasını bile yapmacık rollerle geçirmeye tahammülü yoktu.

“Çok güzel düşünmüşsün,” diye çevirdi aniden.

Elini uzatıp kocasının yanağına yasladı.

“Harika bir baba olacaksın. Oğlu için doğmadan bunları düşünen, doğduktan sonra kim bilir neler yapar…”

“Maça götüreceğim,” diye karşılık verdi Furkan anında. “Bebeklere göre Galatasaray forması var mıdır? Ya da şapkalar falan…”

Aldığı karşılıkla gözleri aralandı Yasemin'in. Böyle bir cevap beklemiyordu. Yüz ifadesinden devamının da geleceğini az çok sezdi.

“Furkan…"

“Kesinlikle dövüş de öğrenmeli. Şöyle dokuz, on yaşlarında siyah kuşak olsa…”

“Furkan.”

Aniden aklına gelen düşünceyle yüzü buruştu Furkan'ın.

“Ergenliği umarım sıkıntılı geçmez. Siyah kuşak bir ergenle aynı çatı altında olmak başlı başına bir risk-”

“Furkan!”

Eşinin gülerek yükselmesiyle susmak zorunda kaldı. Birkaç saniyelik duraksamanın ardından kendi düşüncelerini de saçma buldu. Fakat kendisine hâlâ hayranlıkla ve gülerek bakan eşi tüm düşüncelerini dağıttı. Heyecanını saklaya saklaya patlamıştı. Yüzünde saf bir “yakalandık” ifadesi oluştu.

“İnanamıyorum sana!”

“Ne var?”

Masum bir bakışla gelecek cümlelerden önce devam etti.

“Galatasaray forması fazla kaçmış olabilir belki.”

Yasemin dayanamayıp neşeli bir kahkaha attığında utanma sırası Furkan'daydı. Yasemin'inki kadar belli olmasa da utancı yüzüne yansıdı.

“İnanılmazsın… Söyleyecek başka kelimem yok. İnanılmazsın.”

Yasemin'in sözlerine tam gülerek cevap vereceği sıra hastane odasının kapısı çalındı. Sohbetleri yarıda kalmış oldu. Furkan buna bozulsa da belli etmemeye çalıştı. Elbette Yasemin'in gözlerinden kaçmadı. Doktor gelmeden bu haline de hafifçe kıkırdadı.

Kapı açıldığında ağır ağır ayağa kalktı.

Doktorlar ve hemşireler odaya girdiklerinde ikisinin de gözleri umutla onlara çevrildi.

Hâlâ karısının elini tutan halini görünce Doktor Samet'in yüzünden kısa süreli bir tebessüm geçti.

“Yasemin Hanım, Furkan Bey. Nasılsınız? Minik hastamızın durumu nasıl?”

Güldü Yasemin. Bakışları istemsizce kısa bir an karnına indi.

“Çok şükür… Sağolun Doktor Bey,” dedi Furkan minnetle bakarken.

“İkimiz de iyiyiz.”

Yasemin elini karnına koyup hafifçe okşadı.

“Hazırız.”

“Harika. O zaman sizi ameliyata alabiliriz.”

Hissettiği anlık duygu yoğunluğundan kurtulmak ister gibi derin bir nefes aldı. Furkan kısa sürecek demişti. O öyle dediyse öyle olurdu. Terleyen avuç içlerini yatağın çarşafına sürttü. İçindeki stres gittikçe artıyor, göğsüne koca bir yumrunun oturup kök salmasına neden oluyordu. Heyecandan mı oluyordu? Heyecan, can yakar mıydı? Oysa, her şey yolundaydı.

Hatırlamak istemediği gerçekler düştü aklına. Annesi yoktu, babası yoktu. Yanında bir tek o vardı. Varlığı güven veriyor, ruhunun üşümesini engelliyordu. Ama tüm boşlukların kapanmadığını da hissediyordu Yasemin. Az sonra çocuğu doğacaktı. Hayatında ilk defa yaşayacaktı bu anı. “Keşke olsalardı,” diye içinden geçirmeden edemedi. İlişkisini kesmişti hepsiyle. En azından yıllarca kendini bu şekilde kandırıyordu. Yaralarını gizlemek, kendinden bile saklamak istedi. Fakat o yaraların bir gün saklayamacak kadar gerçek olacağını, içini acıtacağını ve o günün de bugün olacağını tahmin edemezdi.

Hemşireler ve görevliler yatağın kilidini açıp koridora sürüklemeye başladıklarında eşinin elini çok daha sıkı kavradı. Güç almak istiyordu. İhtiyacı vardı.

“Yasemin.”

Duyduğu ılımlı sesle titrek bir nefes alıp bakışlarını hemen yanından gelen Furkan’a çevirdi.

“Korkmak yok, tamam mı? Dediğim gibi…” Elinin üstünü ağır ağır okşadı. “Her şey yolunda. Seni burada bekliyor olacağım, güzelim.”

Bir süreliğine etraftaki sesler sustu Yasemin için. Tek gerçek, kendisine tüm sevgisiyle ve her şeyiyle bakan kocasının yeşillerinden ibaretti. Göğsündeki yumrunun bir nebze olsun azalması içini rahatlattı.

“Furkan?”

“Nar Tanem?”

Gülümsedi Yasemin. Burnu sızlamaya başlıyordu. Bir damla gözyaşının gelmesi, tüm sınırları kaldırırdı. Biliyordu. O yüzden kendini tuttu.

“Gerçekten Galatasaray forması alacak mısın?”

Güldü Furkan. Onun da gözleri doluyordu.

“Şüphen mi var?”

“Peki, tekvandoya götürecek misin?”

“Kesinlikle.”

“Beraber sinemaya da gider miyiz?”

“İstersen gideriz.”

“Büyüdüğünde lunaparka?”

“Gideriz, tabi.”

“Furkan?”

“Efendim.”

“Söz mü?”

Duraksadı. Biliyordu, yapardı. Ama duymak istiyordu. Kulakları duymak, kalbi bir kez daha inanmak istiyordu.

Kendisine en büyük yeminle bakan yeşilleri ise rüyadan farksızdı. Büyü gibiydi.

Elinin daha da sıkı sarıldığını hissetti. Eş zamanlı olarak içindeki soğukluk azaldı. Kalbi ısındı.

“Söz, Yasemin.” dedi her şeyiyle. “Söz. Sen bana dön, hepsine söz.”

İşte bu, tutunacağı en kuvvetli daldı. Sımsıkı tutan bir el, canı pahasına verilmiş bir söz, kalbine bağlanan yemin ve içini ısıtan yeşiller. Sıkıntıları tek kalemde silmeye yetecek kadar kuvvetliydi bunlar.

Ameliyathane katına geldiklerinde duraksadılar son kez. Eşine sevgi dolu gözlerle bakıyordu Furkan. Yanında olmak istiyordu. Bir an bile yanından ayırmak istemiyordu. Ama bundan sonrası bekleyiş olacaktı. Oğlu Alaz'ı kucağına alacağı; sevdiği kadından, karısından olan evladını bağrına basacağı anı hayal etti. Farklı bir duyguydu. Eşi benzeri yok gibiydi.

Ameliyathanenin kapısı aralandığında son kez gülümsediler birbirlerine. Gözleri doluyordu her ikisinin de.

Bir başlangıç böyle oluyordu. Kitap kapağı bu an aralanıyor, sayfalardaki kelimeler yeni yeni diziliyordu. Yıllardan 1998, aylardan Kasım. Dışarıda hava soğuk. Gök karanlık. Yeni bir can doğuyor, tarih bir öyküye kapı aralıyordu.

Nasıl bir öyküydü bu? Henüz yaşayan kimsenin haberi yoktu. Vatan toprağına şanlı bir askerin doğduğu öyküydü. Göklerde dalgalanan bayrağın kırmızısından bir parça, beyazından bir umut taşıyordu.

Karanlık; acıları gizler, kısa bir süre için görünmez kılardı.Tükenen nefesleri, getirilen şehadetleri, verilen sözleri himayesine alır, onları bağrına basardı. Gizlerdi onları. Gecenin arkasına saklananları görmüş olanlar bilirdi ki, ay ışığı boşuna değildi. Sıradan bir yansıma değildi o. Bir davanın yansımasıydı. Nesillere teslim edilen kutsal emanetin yansımasıydı.

Hikayesi derindi al ile ak'ın. Al demişti geceye, gizle beni; ak demişti geceye, bir milletin göğsünde sonsuza dek yaşat beni.

________________________________________

(2. Kısım bu hafta içinde.)