İçeriğe geç

Bölüm 2 / 2, 698 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

İLK BÖLÜM

14 HAZİRAN 2000


Özlem'den


Ben bir hata yaptım. Bu hata ise geri dönüşü olmayan bir hata...


Sabah gün aydınlanırken korkunç bir sancı ile açtım gözlerimi. Ağrı öyle şiddetliydi ki, dayanılacak gibi değildi. Üstelik birde bebek beklerken...


O ağrımla birlikte yataktan kalkmayı denedim fakat olmadı. Ağrı hiç durmadan devam ediyor ve zaman ilerledikçe daha da şiddetleniyordu. Yatağımın yanında telefonum vardı ve eğer ona ulaşabilirsem birilerinden yardım isteyebilirdim. En azından bebeğimin babasını arayabilirdim. Eşim İbrahim, bebeğimin babası. Çok yoğun çalışıyordu ve son bir aydır eve geç geliyordu. Sabah olmasına rağmen hâla gelmemişti.


Üzerimdeki yorganı aniden yere attım ve asıl şokumu orada yaşadım. Kanamam vardı ve hem beyaz çarşafım hem de tozpembe geceliğim kan içindeydi! Bu panik yapmam için bile yeterliydi.


O an ki şokum ve paniğimin üzerine resmen hakırmıştım. Telefonuma ulaşmaya çalışırken ne olduğunu bilmeden kendimi yerde sırtüstü yatarken bulmuştum. Birde bu halimle yataktan düşmüştüm!


Daha devasa bir çığlık attım. Artık çığılıklarımın arasına inlemelerimde karışmıştı. Tam o sırada ise telefonumun alarmını duydum. Ses çok yakından geliyordu. Panikle etrafa göz gezdirirken telefonumun da masayla birlikte yanıma düştüğünü gördüm.


"Teşekkür ederim Allah'ım çok teşekkür ederim." Elime telefonumu aldığım gibi hemen Serhan’ı aradım. Her defasında meşgule atıyordu. Kahretsin! Yapacak başka bir şeyim yoktu hemen 112'yi aradım.


"Hadi, hadi açın artık şu telefonu!" Kendi kendime söylenirken aniden bir kadın telefonu açmıştı.


"112 acil çağrı merkezi, nasıl yardımcı olabilirim?"


"A-alo, ben hamileyim ve kanamam var!" Bunu söylerken bile inlemiştim ve çok zor konuşuyordum.


"Anladım. Lütfen panik yapmayın. Bana isminizi ve soyisminizi söyler misiniz?"


"Ö-Öz-" Öyle bir haykırmıştım ki bir an boğazım parçalandı sanmıştım.


"Hanımefendi iyi misiniz? Lütfen cevap verin."


Öyle bir acı içindeydim ki artık konuşacak halim yoktu. Kesik kesik inlemelerim telefonda gelen kadın seslerine karışmıştı. Öyle bir yorgunluk içindeydim ki gözümün önüne siyah bir perde iniyordu.


******


Gözlerimi açtığımda hemen geri kapatmamı sağlayan bir sarı ışık vardı tepemde. Karnım ağrıyordu. Kesik kesik iniltiler döküldü dudaklarımdan. Etrafıma bakınmaya çalıştım fakat yapamadım. Gözlerimi sıkıca kapattım ve derin derin nefesler almaya başladım.


Neredeydim ben? En son karnımın ağrıdığını ve kanamam olduğunu hatırlıyordum. Gözlerimi yeniden açtığımda ise o sarı ışığın etkisi azalmış gibiydi. Tam tepemde bir lamba yanıyordu, rengi sarıydı ve büyük ihtimalle bu yüzden gözlerimi açtığımda gözlerimi kamaştırmıştı.


Kapı açılma sesi duyunca bulunduğum odaya birisinin girdiğini anladım. Tepemde bana bakan kanlanmış kahve gözleriyle bakan Serhan’ı görünce bir şeyler olduğunu anladım.


"Serhan?" Sesim o kadar güçsüz çıkmıştı ki sesimin ona ulaşıp ulaşmadığından bile emin değildim.


Önce Serhan'ın derin bir nefes verişini duydum. Sonra ise ağzının içinde birşeyler mırıldandığını duydum.


"Serhan neler oluyor?" Elim karnıma gitti ve sıkıca tutmaya çalıştım. Onu hissetmeye çalıştım ama olmadı. Neredeydi benim bebeğim?


"Senin yüzünden." Kısık sesle söylemişti bunu. Neydi benim yüzümden olan?


"Ne demek bu İbrahim? Bebeğimiz ne-"


"Ne bebeği lan! Öldürdün sen onu! Sen karnındaki bir bebeğe bile sahip çıkamadın lan! " Bu sözleriyle gözlerim dolmaya başlamıştı. Etrafı bulanık görüyordum. O an öyle bir çığılık attım ki, sanki bütün dünya susmuş benim çığılık sesim kalmıştı.


"Bağırma lan! Yalandan ağlama birde!" Sinirlenmiş görünüyordu ve bir anda elini boğazıma sarması bile anlıktı. Daha sonra ise bazı bağırışlar duymamla birlikte en son kolumda şiddetli bir ağrı hissetmemle yere düşmekten son anda kurtulmuş ve başım geriye doğru düşerken birilerinin üzerime doğru geldiklerini hissediyordum.

Ve gözlerim kapanmıştı.


******


Şimdi ise uyanmış hastane odasından öylece dışarıyı izliyordum. Yere dökülen yaprakları, bir bankta birlikte oturmuş sohbet eden insanları, bahçeyi süpürüen bir görevli ve dökelmeye başlayan yağmur damlaları şiddetlenerek cama vurmaya başladığında hemen perdeyi kapattım ve yatağıma geçip öylece oturdum.


Son bir haftadır hastanede kalıyordum. Bebeğimi kaybetmiştim. Bir kez bile koklayamadığım, öpemediğim bebeğimi kaybetmiştim. Aynı gün ise İbrahim gelmiş ve doktorların dediklerine göre sinir krizi geçirmiş ve kolumda duran serumu ani bir hızla çekip çıkardığı için enfeksiyona yol açmıştı. O günden sonrada hiç görmemiştim zaten.


Sen öldürdün lan onu! Günlerdir zihnimde sadece Serhan’ın söylediği bu cümle dönüyordu. Öyle kalp kıran ve içimi burkan bir cümleydi ki...


Ben hiç göremediğim, kokusunu içime doya doya çekemediğim, bir kez olsun emziremediğim, sadece sekiz ay on altı gün karnımda taşıdığım kızımın yasını tutuyordum. Meğer benim bir kızım varmış ama öldürmüşüm ben onu.


Bu, bu çok dayanılmaz ve tarifi olmayan bir acıydı.


Bir an önce evime gitmek istiyordum ve sadece uzun uzun haykırarak ağlamak istiyordum.


Benim için dönmüyordu artık dünya. Bundan daha acısı var mıydı?

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.