İçeriğe geç

Bölüm 10 / 10, 824 kelime, tahmini 4 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Yirmi iki gün

9. BÖLÜM

Leyla, yirmi iki gün boyunca tek bir güne hazırlanarak yaşadı.

Uyuduğunda bile zihninde aynı görüntü vardı.

Portalın açılması.

Furkan’ın diğer tarafa geçmesi.

İnsan biçimli varlığın ortaya çıkması.

Ve kapının kapanması.

İlk günlerde yalnızca kayıtları inceledi.

Sonra hazırlık yapmaya başladı.

Daha hassas sensörler buldu.

Yeni kameralar temin etti.

Enerji kesintisine karşı bağımsız sistemler kurdu.

Bu kez yalnız görüntü almak istemiyordu.

Kapının nasıl açıldığını anlamak istiyordu.

Ama en önemlisi...

Furkan geri döndüğünde hiçbir şeyi şansa bırakmayacaktı.

Günler ilerledikçe başka bir sorun büyüdü.

Furkan’ın yokluğu.

Üniversitede sorular soruluyordu.

Ailesi endişeliydi.

Telefonuna gelen mesajların sayısı artıyordu.

Leyla her seferinde biraz daha zorlanıyordu.

Sonunda Furkan’ın ailesini aradı.

Sesi titremesin diye uzun süre bekledi.

“Furkan saha çalışmasında.”

Bu tamamen yalan değildi.

Ama gerçeğin yanında çok küçük kalıyordu.

“Neden aramıyor?”

Leyla gözlerini kapattı.

“İletişim çok sınırlı. Döner dönmez sizi arayacak.”

Telefon kapandığında kendini kötü hissetti.

Ama başka ne söyleyebilirdi?

Oğlunuz on iki bin yıllık taşların arasında açılan boyutlar arası bir kapıdan geçti mi?

Yirmi ikinci gün yaklaştıkça Leyla’nın endişesi arttı.

Çünkü hesap doğru olmayabilirdi.

Kapı hiç açılmayabilirdi.

Ya da açılıp Furkan gelmeyebilirdi.

Daha kötü bir ihtimali düşünmek istemiyordu.

Yirmi birinci gün akşamı otel odasında bütün kayıtları son kez kontrol etti.

Furkan’ın son görüntüsünü açtı.

Portalın diğer tarafında ona baktığı anı durdurdu.

Ekrana yaklaşarak fısıldadı:

“Yarın orada ol.”

***

Aynı saatlerde Furkan başka bir dünyanın gökyüzüne bakıyordu.

Geçen zamanın ne kadarını gerçekten hissettiğini bilmiyordu.

Burada günler Dünya’daki gibi değildi.

Işık uzun süre değişmiyor, ardından gökyüzü hızla kararıyordu.

Kendisine rehberlik eden varlığa zihninde bir isim vermişti.

Arin.

Bu ismi varlık söylememişti.

Furkan yalnızca ona bir şekilde hitap etmek istemişti.

Arin karşı çıkmamıştı.

Furkan yedi katmanlı haritanın önünde duruyordu.

Dünya’yı temsil eden küre yeniden yanıp sönüyordu.

“Kapı yarın açılacak.”

Arin’in cevabı zihninde oluştu.

“Evet.”

“Döneceğim.”

Bu kez cevap gelmedi.

Furkan ona baktı.

“Bir sorun mu var?”

Arin platformdaki kırmızı işareti büyüttü.

Yedi katmandan biri diğerlerinden farklı görünüyordu.

Kırmızı çizgiler onun çevresinde yoğunlaşıyordu.

“Bu nedir?”

Cevap geldi:

“Kapalı bölge.”

“Niye kapalı?”

“Tehlike.”

Furkan istemsizce gülümsedi.

“Burada her şeyin cevabı tehlike gibi.”

Arin tepki vermedi.

Furkan ciddileşti.

“Ne var orada?”

Görüntü değişti.

Karanlık bir yüzey.

Ardından bozulmuş yapılar.

Terk edilmiş geçitler.

Ve çok kısa süre görünen hareketli siluetler.

Furkan görüntüye yaklaştı.

“Canlı mı?”

“Evet.”

“Akıllı mı?”

Uzun bir sessizlik.

“Bir zamanlar.”

Furkan bu cevabı anlamadı.

“Ne demek bir zamanlar?”

Arin’in zihinsel sesi daha ağır geldi.

“Kapıları ele geçirmeye çalıştılar.”

Görüntüler devam etti.

Birbiri ardına açılan geçitler.

Kaçışan varlıklar.

Sonra ışıkların birer birer kapanması.

“Kurucular mı durdurdu?”

“Evet.”

“Onları oraya mı hapsetti?”

“Kapılar kapatıldı.”

Furkan kırmızı katmana baktı.

“Peki bunun bizim kapıyla ilgisi ne?”

Arin, Dünya ile kırmızı katman arasındaki ince çizgiyi gösterdi.

Çizgi çok zayıftı.

Ama vardı.

Furkan’ın yüzü değişti.

“Göbeklitepe oraya da açılabiliyor.”

“Evet.”

“Yarınki açılış hangi katmana olacak?”

Arin cevap vermedi.

Furkan soruyu tekrar etti.

“Hangisine?”

Platformda Dünya’yı temsil eden küre büyüdü.

Yanında iki ayrı çizgi oluştu.

Biri Furkan’ın bulunduğu katmana.

Diğeri kırmızı bölgeye.

Furkan birkaç saniye konuşamadı.

“İki kapı aynı anda mı?”

Arin’in cevabı geldi:

“Geçiş kararsız.”

“Leyla bunu bilmiyor.”

“Hayır.”

Furkan geri çekildi.

Aklında yalnızca tek düşünce vardı.

Leyla yarın portalın önünde olacaktı.

Ve karşısına yalnız Furkan çıkmayabilirdi.

“Onu uyarmamız gerekiyor.”

Arin başını hafifçe çevirdi.

“İletişim yok.”

“Bir yol olmalı.”

“Kapı açılmadan yok.”

Furkan yumruğunu sıktı.

“Kapı açıldığında çok geç olabilir.”

Arin uzun süre ona baktı.

Sonra platformda küçük bir sembol belirdi.

Furkan daha önce görmemişti.

“Bu ne?”

“İşaret.”

“Ne işe yarıyor?”

“Kapı açıldığında karşı tarafa kısa bilgi gönderebilir.”

Furkan’ın gözleri büyüdü.

“Mesaj mı?”

“Çok kısa.”

“Ne kadar?”

Arin elini kaldırdı.

Platformda üç ışık noktası belirdi.

Üç kelime.

Furkan hemen düşünmeye başladı.

Leyla’ya üç kelimeyle ne söyleyebilirdi?

Kapıya yaklaşma.

Yalnız gelme.

Tehlike var.

Hiçbiri yeterli değildi.

Sonra karar verdi.

Arin’e baktı.

“Şunu gönder.”

Platforma üç kelime yazıldı:

KAPIYA YAKLAŞMA. BEKLE.

Arin ona baktı.

“Üç değil.”

Furkan sinirle gülümsedi.

“Tamam.”

Bir an düşündü.

Sonra söyledi:

“YAKLAŞMA. BENİ BEKLE.”

Arin başını eğdi.

Mesaj kaydedildi.

***

Yirmi ikinci günün akşamı Leyla yeniden Göbeklitepe’ye çıktı.

Bu kez hava daha soğuktu.

Cihazları tek başına yerleştirdi.

Her bağlantıyı iki kez kontrol etti.

Saat 01.48.

Hesaplanan ana yirmi dokuz dakika vardı.

Leyla merkezdeki boşluğa baktı.

“Gel Furkan.”

01.59.

Sensörlerde küçük değişiklikler başladı.

02.08.

Manyetik alan yükseldi.

Leyla’nın kalbi hızlandı.

02.14.

Zemin titreşimi başladı.

Aynı ritim.

Bir.

Sessizlik.

Bir.

Sessizlik.

02.16.

Merkezdeki hava dalgalandı.

Leyla ayağa kalktı.

“Furkan?”

Işık çizgisi belirmeden hemen önce bilgisayar ekranı karardı.

Sonra tek bir yazı çıktı.

Leyla dondu.

Ekranda iki kelime vardı:

YAKLAŞMA.

BENİ BEKLE.

Leyla’nın gözleri doldu.

“Yaşıyor…”

Furkan yaşıyordu.

Ama sevinci yalnızca birkaç saniye sürdü.

Çünkü merkezdeki ışık açılmaya başladığında bu kez farklı bir şey oldu.

Tek bir görüntü oluşmadı.

Portalın yüzeyi iki ayrı görüntü arasında gidip geliyordu.

Bir tarafta Furkan’ın bulunduğu açık renkli dünya.

Diğer tarafta ise karanlık, harabeye dönmüş başka bir yer.

Leyla ekrana baktı.

Sonra portalın içine.

Karanlık tarafta bir şey hareket etti.

Önce tek bir siluet.

Ardından ikincisi.

Sonra üçüncüsü.

Leyla istemsizce geri çekildi.

Furkan’ın mesajını yeniden okudu.

YAKLAŞMA.

BENİ BEKLE.

Portalın karanlık tarafındaki siluetlerden biri başını kaldırdı.

Sanki Leyla’yı görmüştü.

Ve yavaşça kapıya doğru yürümeye başladı.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.