Öğlen on iki gibi İstanbul'daydım.
Bu şehri sevdiğim söylenemez. Fazla kaos, fazla kalabalık... Bana çok benziyor. Anlaşamıyoruz.
Havaalanından çıkar çıkmaz kuzenime geldim. Zaten durduk yere İstanbul'a gelmek yetmezmiş gibi, düğün için yaptığım alışverişlerle de gereksiz bir sürü masrafa girmiştim. Bir de otele para veremezdim.
Neyse ki canım kuzenim vardı.
İstanbul maceramda şimdilik kurtarıcım oydu.
Düğün akşam sekizdeydi. O zamana kadar dinlenmek ve hazırlanmak için fazlasıyla vaktim vardı.
Saatler ilerledikçe vazgeçerim sananlar için kötü haber:
Hâlâ düğüne gidiyordum.
Simay'ı İstanbul manzarası eşliğinde görüntülü aramazsam hatırım kalırdı.
Telefonuma sarıldım.
— Gitmedim de!
Simay'ın yüzündeki ifadeyi görmem birkaç saniye sürdü.
— Elçin...
— Arkamdaki manzarayı görüyorsan “gitmedim” demem pek bir şeyi değiştirmeyecek ama.
— Sana inanamıyorum. Vazgeçersin sanıyordum.
— Simayikomm, ne zaman kafama koyduğum bir şeyi yapmaktan vazgeçtim? Hele böyle beni sinirlendiren bir konuda...
Simay gözlerini devirdi.
— Ah, Elçin. Başına sakın bela alma oralarda.
— Merak etmee. Azıcık haddini bildirip geri döneceğim.
— Elçin...
— Akşam fotoğraf atarım. Özle beni. Öptümmm.
Telefonu kapattım.
Kuzenim evde yoktu. Ben de hızlıca duş alıp kendime yiyecek bir şeyler hazırladım.
Düğün salonu karşı yakadaydı. O yüzden çok geç olmadan hazırlanmaya başlayıp yola koyulmam gerekiyordu.
***
Aynada kendime bir ıslık çaldım.
— Yürü be Elçin! Bu boy pos, endam... Bir altmış boy, elli kilo. Kimde var be kızım?
Biraz daha yaklaştım aynaya.
— Şu kaşa göze, şu saça başa... Tütütütü! Götünü kaşı, nazar değmesin.
Beni düğüne davet etmek de ne bileyim... Biraz akılsızlık gibi.
Ama konu Metin olunca şaşırmıyordum tabii.
Kendime yaptığım tezahüratları bitirip son rötuşlarımı da yaptım ve evden çıktım.
Simay, attığım fotoğrafa yaklaşık bir milyon emojiyle cevap vermişti.
Bana kızdığını biliyordum.
Ama o hep bana kızardı zaten.
Aramızda sadece bir yaş vardı ama çocukluğumuzdan beri ben onun yaramaz küçük kız kardeşi gibiydim. Döndüğümde gönlünü alırdım.
Hem kızsa da içten içe bunu yaptığım için eğlendiğini biliyordum.
Çünkü bu tam olarak bir Elçin hareketiydi.
Benden başka bir şey beklenemezdi.
***
Düğün mekânına gelene kadar yol o kadar uzun sürdü ki bir ara bizimkilerden birinin şoförle anlaşıp çaktırmadan beni İzmir'e geri götürdüğünü düşündüm.
Yapsalar şaşırmazdım.
Ama hayır.
Hâlâ İstanbul'daydım.
Hatta düğün mekânının önündeydim.
Tamam...
Birazcık.
Mini minnacık.
“Ben ne yapıyorum?” demiş olabilirim.
Ama buradan dönüş yok dostlar.
Umarım gecenin sonunda düğün salonundan çıkabilirim.
Aman yani. Sizin damadınız şuursuzsa bu benim suçum mu?
Kim eski sevgilisine düğün davetiyesi gönderir?
Biz arkadaş bile değiliz.
Kapının önünde kendi kendime yaptığım bu kısa konuşmayı da bitirip içeri girdim.
Mekân gerçekten çok şıktı.
Denize karşı büyük bir avlusu, sade ama zarif hazırlanmış masaları vardı. Her şey beyaz ve abartısızdı. Hatta yağmur ihtimaline karşı kapalı alan bile aynı şekilde hazırlanmıştı.
Çok kalabalık değildi.
Düğünleri pek sevmesem de manzarayı sevdim.
Bu da bütün organizasyonun gelinden çıktığını anlamama yetti. Çünkü hatırladığım kadarıyla damat beyimizin böyle sofistike zevkleri yoktu.
Henüz gelinle damadı görememiştim.
Ben de mümkün olduğunca göze batmamaya çalışıyordum. Misafirlerin arasında beni tanıyan birkaç kişinin çıkacağından emindim.
Masamı bulmak için etrafa bakındım.
Bulamadım.
Daha doğrusu...
İsmimi bulamadım.
Tam o sırada bir görevli yanıma geldi.
— Hoş geldiniz hanımefendi. İsminizi söylerseniz masanız konusunda yardımcı olabilirim.
— Merhaba, hoş bulduk. Elçin Sayar.
Adam tabletinden listeyi açtı.
Parmağı ekranda birkaç kez aşağı yukarı hareket etti.
Sonra yüzüme baktı.
— Üzgünüm Elçin Hanım ama listede adınızı göremiyorum. Davetiyeniz var mıydı acaba?
— Evet, tabii ki var.
Telefonumu çıkarıp maili açtım.
Davetiyeyi gösterdim.
Adam önce ekrana, sonra tabletine baktı.
Yüzündeki ifade değişti.
— Sizi biraz bekletebilir miyim?
Telefonundan birini aradı.
Birkaç saniye sonra kapattı.
Tam o sırada bize doğru gelen kişiyi gördüm.
Burak.
Metin'in en yakın arkadaşı.
Ve yüzündeki ifadeden, burada benim bilmediğim bir şeyler olduğunu anlamam uzun sürmedi.
— Elçin? Senin burada ne işin var?
Kaşlarımı kaldırdım.
— Arkadaşına sor. Bana davetiye gönderen o. Ben de davet edildiğim yerlere giderim. Eski sevgilimin düğünü olsa bile.
Burak bana birkaç saniye boş boş baktı.
— Metin seni neden düğününe davet etsin?
— Bilmem. Sen söyle. O senin arkadaşın.
Davetiyeyi ona uzattım.
Burak'ın yüzündeki renk bir anda çekildi.
— Bir dakika.
Kolumdan tutup beni kalabalıktan uzaklaştırdı.
— Burak, beni bırakır mısın? Neler oluyor?
Bir an yüzüme baktı.
— Elçin... O davetiyeyi ben gönderdim.
— Ne?
— Metin'in bundan haberi bile yok.
Birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedim.
— Neden?
Burak ellerini saçlarının arasından geçirdi.
— Metin davetiyelerle ilgilenmemi istedi. Herkese tek tek göndermek çok uzun sürüyordu. Ben de mail listesini kontrol etmeden gönderdim. “En fazla ne olabilir ki?” diye düşündüm. Gelmek isteyen gelir dedim. Senin o listede olabileceğin aklıma bile gelmedi.
Gözlerimi kırpıştırdım.
— Ne yani...
Yutkundum.
— Ben aslında hiç davet edilmedim mi?
— Hayır.
Bir saniye sustu.
Sonra sanki son darbeyi de vurması gerekiyormuş gibi ekledi:
— Gerçi davet edilseydin bile insan eski sevgilisinin düğününe gelir mi, Elçin?
— O beni davet edebiliyorsa ben de o düğüne gelebilirim diye düşündüm.
Burak gözlerini kapattı.
— Off, Elçin... Hiç değişmemişsin.
Sonra etrafa baktı.
— Şimdi lütfen kimseye görünmeden gider misin? İkimiz de rezil oluruz. Metin bunu öğrenirse beni öldürür.
— Aman. Ben çok meraklıyım sanki.
Kollarımı göğsümde birleştirdim.
— Asıl rezil olan benim. Eski sevgilisine meraklı gibi görüneceğim.
— Ben gidiyorum. Misafirlerle ilgilenmem gerekiyor. Sen de hemen çık, lütfen.
Burak yanımdan uzaklaştı.
Ben ise olduğum yerde kaldım.
Harika.
Eski sevgilimin düğününe gelmiştim.
Üstelik davetli değildim.
Üstelik adamın bundan haberi bile yoktu.
Ve ben...
Bunu gerçekten yapmıştım.
Hemen buradan çıkmalıyım.
Tek yapmam gereken kimseye görünmeden dışarı çıkmak.
Kolaydı.
Değil mi?
Arka taraftaki çıkışa doğru ilerlemeye başladım. Bir yandan da mümkün olduğunca kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyordum.
Tam o sırada servis yapan birine çarptım.
Tepsi havaya kalktı.
Bardaklar yere saçıldı.
Şangırt!
Herkes dönüp baktı.
Başımı yavaşça kaldırdım.
— Aferin Elçin.
Kendi kendime fısıldadım.
— Bu kadar gizli hareket etmeyi nasıl başardın? Adeta bir ajansın.
Tam o sırada bana doğru yaklaşan kişiyi gördüm.
Hayır.
Lütfen o olmasın.
Lütfen.
— Elçin? Sen de mi buradasın?
Tabi ki eski sevgilimin annesine yakalanacağım, başka ne olabilirdi ki!
— Merhaba Zuhal Hanım.
— Sen burada ne yapıyorsun peki? Davetli miydin? Metin hiç bahsetmedi seni davet ettiğinden.
— Şey...
— Gelinimizi tanıyor muydun?
— Görüştüğünüzü bilmiyordum.
— Yoksa davetsiz mi geldin Elçin?
Kadın soruları arka arkaya sıralıyordu.
Ben ise cümle kurmayı unutmuştum.
— Yok. Davetsiz değil.
— Davetiyen var yani?
— Yok, davetiyem yok da...
Kadının yüzündeki ifade değişti.
— Elçin, yoksa...
Panik.
— Ben erkek arkadaşımla geldim Zuhal Hanım!
Cümle ağzımdan çıkar çıkmaz içimden kendime küfrettim.
Ama artık geri dönüş yoktu.
— Düğünün kimin olduğunu bilmiyordum. İçeri girdim, bir baktım... Aa, Metin! Ay dedim, ne tesadüf.
Kendi kendime başımı salladım.
Elçin, sus.
Ama beynim susmuyordu.
İnsan erkek arkadaşına, “Damat benim eski sevgilim,” diyemiyor sonuçta.
Tahmin edersiniz.
Panikten o kadar saçmalıyordum ki Zuhal Hanım'ın yüzündeki şüphe giderek büyüyordu.
— Demek erkek arkadaşınla geldin?
— Evet... şey...
Etrafa bakındım.
Ve gördüğüm ilk yalnız erkeği işaret ettim.
Elçin, ne yapıyorsun? Delirdin mi?
— Heh! Bakın, orada.
Adam tek başına oturuyordu.
— Çok yalnız kalmış. Ben de yanına gideyim. Sizi gördüğüme çok sevindim. Şimdiden Metin'e mutluluklar dilerim.
Kadının tekrar konuşmasına izin vermeden uzaklaştım.
Arkamı dönüp bakmadım.
Ama hâlâ beni izlediğini biliyordum.
Ve hiç tanımadığım bu adamın yanına gidip ona sarıldım.
O an gerçekten yalnız olmasını diledim.
Çünkü eski sevgilimin düğününde, uyduruk sevgilimin gerçek kız arkadaşından dayak yemek istemiyordum.