Bölüm Beş (5/13)
Fırtına
Aager Fogstep, kudurmuş bir şekilde inleyen fırtınada neredeyse bir mil kadar koştu. Takımın da peşinden koşmaya devam etmesi için onları kırbaçlıyormuş gibi, kısa ama bir o kadar da haşin hırıltılarla azarladı. Zira siyahlar içindeki adam, çorak ruhunun derinliklerinde, etrafında uğuldayan fırtınada uğursuz bir büyünün varlığını hissetmişti.
Şerif Standorin dahil olmak üzere kimsenin bilmediği, Aager Fogstep gerçekte büyüden anlayan biriydi. Hiç şüphesiz bir büyücü ya da efsuncu olacak kadar değil ama Drashan’dayken karşılaştığı sayısız kesiciyi alt etmesini sağlayacak kadar bilgisi ve kendisine has, az da olsa bu alanda ufak bazı becerileri de vardı.
Aager bir delikanlıyken kendisini, gündüzleri bir simyacı ve mistik sanatlarla da uğraşan, geceleri ise kıvrak bir dansöz olan Primrose adındaki fevkalade güzel, ‘her hâliyle tatlı’ ve bir o kadar da ‘dişi cazibesi’ olan genç bir kadının yanına çırak olarak yamamıştı. Yumuşak teni, baş döndüren gülümseyişi, ‘ölümcül’ gamzeleri, ‘eriten’ gözleri, ‘alt eden’ göğüsleri ve sayısız kolyeleri, bilezikleri, göbek zincirleri ve halhalları olan genç bir kadın... Bu genç ve güzel kadın, Drashan’daki ‘isimsiz’ bir çocuğun o zamanlar kalbini çelebilmiş belki de tek kadındı aynı zamanda.
Güzel Primrose’un gerçekte kim olduğunu kimse bilmiyordu. Bir gün Drashan’da peyda olmuş ve kuytu bir sokakta kendi simyacı dükkânını açmıştı. O günden sonra da bir simyacı, bir iksirci ve bazen de bir zehir ve panzehirci olarak hizmet vermeye başlamıştı. En azından gündüzleri, görünürde yaptığı iş buydu. Geceleri ise ‘ihtimal dışı’ olmakla beraber hırsızlardan, çapulculardan, katillerden, onursuz paralı askerlerden, zamparalardan, orospulardan ve korsanlardan, özetle bilinen dünyanın sunabileceğinin en kötü ve meşum insanlarından oluşan Drashan’ın, daha klas han ve salonlarında bir dansöz olarak hizmet vermeye başlamıştı.
Drashan’ın sefil ve kokuşmuş sokaklarında yetişmiş isimsiz, genç bir delikanlının, Primrose adındaki ‘kıvrımlı’ bir güzel ile nasıl tanıştığı ise bir başka hikâyenin konusu olacaktı. Ne var ki içinde bulundukları vahşi fırtınayı ilgilendiren kısmı ise, kız, daha on beşlerindeki delikanlıya simya, iksir sanatı ve zehir karışımlarının yanı sıra din, felsefe, tarih, politika, matematik, mantık ve bir çimdik de büyü öğretmişti.
O zamanlar daha bir delikanlı olan Aager’in hayatını defalarca kurtaran, hiç şüphesiz onun hasımlarına olan duygusuz ve ruhsuz yaklaşımı, yıldırım gibi çevikliği ve ölümcül becerilerinin yanı sıra, kızın ona öğrettikleri olmuştu. Tıpkı aynı eğitim ve öğretilerin, Drashan çatılarında kesicilere karşı verdiği amansız mücadelelerde yine ayakta kalmasını sağladığı gibi. Hiç şüphesiz, muhteşem denebilecek kadar alımlı bir cazibesi olan Primrose’un, çırağı olarak eğittiği delikanlıya verdiği derslerin, isimsiz çocuk tarafından ‘gerçek hayatta’ nasıl değerlendirildiğinden haberi yoktu. Ama aynı eğitim şu anda onları avuçlarının içine almış ve boğmaya çalışan fırtınanın kati bir şekilde normal ya da doğal bir fenomen olmadığını ona söylüyordu.
“Bu taraftan. Çabuk olun.” diye hırladı siyahlar içindeki adam ve ağaçların yoğun olduğu bir yere, ancak fark edilir, bel hizasına bile ulaşamayan, dallardan ve sarmâşıklardan ‘örülmüş’ küçük, kümes gibi bir şeye yönlendirdi.
Karanlık adamın hemen arkasından koşan Lady Moira, küçük ‘kümese’ kuşkuyla baktı.
“Hemen içeride bir çukur göreceksiniz. Çukurun dibinde dar bir tünel var. Takip edildiğinde ise tünel yer altındaki küçük bir mahzene açılıyor.” dedi Aager.
“Bu nedir?” diye sordu Lady Magella, yüzünden akan iri damlaları silerek.
“Bilmiyorum. Fırtınanın geçmesini beklemek için bir sığınak ararken buldum ve sanıyorum işimizi görecektir.” diye hırıldadı adam ve “Gir içeri artık!” diyormuş gibi tekrar paladin kızın girmesi için işaret etti.
Moira tartışmadı, lafı uzatmadı ve daha fazla sorularla vakit harcamadı. Büyük bir gürültü ile dizlerinin üstüne çöktü ve çamurda sürünerek kümesin daracık girişinden içeri girdi ve gözden kayboldu. Seçeneksiz bırakılan Lady Magella ise hoşnut olmadığını belirten bir şeyler homurdandı, sırt çantasını, çuvallarını ve kap kacaklarını sırtından indirdi, delikten içeri girdi ve eşyalarını ardından sürükleyerek içeri çekti...
“İzci Morel’in nesi var?” diye hırıldadı Aager Laila’ya, kucağında taşıyarak getirdiği kuzeninin kendinden geçmiş hâline bakarak.
“Bilmiyorum. Bir çeşit şokta. Denedim ama kendine gelemiyor bir türlü.” diye cevap verdi Laila, yorgun bir şekilde ve derin nefesler alarak.
“Neden genç Udoorin taşımıyor onu?” diye sordu siyahlar içindeki adam. “Bu takıma, ‘ağır yükleri’ taşıması için katıldığını sanıyordum.”
Laila ona en iyi ‘pis’ bakışlarından birisini sergiledi!
“Bremorel ağır değil, tamam mı? Ve kimsenin kuzenime dokunmasını da istemiyorum... Efendim!” diye hararetli bir şekilde cevap verdi ama karşılığını beklemeden kuzeniyle beraber sürünerek kümesin içinde kayboldu.
Gnine onlara yetiştiğinde hiçbir şey demeden kümesin içine daldı, ne var ki yüzündeki ifadeye bakılırsa bir şeye fena hâlde bozulduğu açıkça görülmekteydi.
Küçük gnome’u Udoorin takip etti ve o da hiçbir şey söylemedi. Kümesin küçüklüğü ile ilgili herhangi bir yorum da yapmadı. Nihayetinde son dört yıldır kendisini Aager eğitmişti ve yumurta kapıya dayandığında siyahlar içindeki adamı sorgulamaması gerektiğini çok iyi biliyordu. Muhtemelen adam “Sıçra!” diye bağırsa genç Udoorin sadece, “Ne kadar yükseğe?” diye sorardı!
Udoorin, küçük delikten geçiremeyeceğini tahmin ettiği iri çantasını dışarıda bıraktı. Baltalarından sadece bir tanesini aldı ve onu da göğsüne yakın, yüzünden ise temkinli bir uzaklıkta tutarak çamura yattı ve o da sürünerek delikten içeri kayboldu.
Aager fırtına dolayısıyla ancak görebildiği ormanı son bir defa ‘arayan’ gözlerle süzdü ve işte tam o sırada, birkaç gün önce duyduğunu sandığı şeyi tekrar işitti...
Vahşi bir hayvanın kükreyişi.