Aradan yıllar geçmişti.
Alev, Su, Toprak ve Havva artık on iki yaşındaydı.
Çocukluklarında birbirlerine verdikleri söz hâlâ geçerliydi.
Kimse güçlerini bilmiyordu.
Aileleri bile...
Dört kız, güçlerini gizlice kullanmaya devam ediyor ve her geçen gün onları biraz daha iyi kontrol etmeyi öğreniyordu.
Fakat o yaz her şey değişecekti.
Dört aile birlikte tatile gitmeye karar vermişti. Şehrin dışında, ormanın hemen yanında bulunan büyük bir eve yerleştiler.
Kızlar için burası mükemmel bir yerdi.
Kimse onları göremezdi.
İlk birkaç gün her şey normal geçti.
Ta ki bir geceye kadar...
Dört kız ormanda yürürken Alev bir anda durdu.
“Bir dakika...”
Diğerleri ona döndü.
Alev'in nefesi hızlanmıştı.
“Bir şey hissediyorum.”
“Ne?” diye sordu Su.
Alev cevap veremeden gözleri değişmeye başladı.
Normalde koyu renk olan gözleri yavaş yavaş kıpkırmızı oldu.
Saçlarının rengi de değişti.
Koyu saçları, gözlerinin önünde parlak bir kırmızıya dönüştü.
Dört kız donup kaldı.
Alev ellerine baktı.
“Ben... ne oldum?”
Tam o anda avuçlarının arasında büyük bir alev yükseldi.
Su geri çekildi.
“Gücün değişti!”
Alev korkuyla ellerini kapattı.
Alevler söndü.
Fakat bu kez Su'nun gözleri değişmeye başladı.
Gözleri maviye döndü.
Saçları da aynı renge büründü.
Toprak ve Havva şaşkınlıkla ona baktı.
Su elini kaldırdığında ormandaki küçük dere bir anda kabardı.
“Ben de değişiyorum!”
Toprak'ın saçları kahverengiye döndü.
Gözleri de aynı rengi aldı.
Ayağını yere bastığında toprak dalga gibi hareket etti.
Son olarak Havva'nın saçları griye, gözleri ise gümüşe yakın bir griye dönüştü.
Etraflarında güçlü bir rüzgâr oluştu.
Dört kız birbirlerine baktı.
Artık güçleri yalnızca ellerinden çıkan küçük hareketlerden ibaret değildi.
Bedenleri de güçleriyle birlikte değişiyordu.
Alev sessizce konuştu.
“Bunu daha önce hiç yaşamamıştık.”
Toprak başını salladı.
“Demek ki güçlerimizin başka bir seviyesi var.”
Havva etrafına baktı.
“Peki neden şimdi?”
Kimse cevap veremedi.
Tam o sırada ormanın derinliklerinden bir ses geldi.
“Çünkü artık hazırsınız.”
Dört kız bir anda sustu.
Alev'in elinde alev yeniden yükseldi.
Su suyu havaya kaldırdı.
Toprak yerden taşları yükseltti.
Havva'nın etrafında sert bir rüzgâr oluştu.
“Kim var orada?” diye bağırdı Alev.
Ses gelmedi.
Dört kız birbirlerine yaklaştı.
Sonra ağaçların arasından bir gölge geçti.
Ama kimseyi göremediler.
Havva fısıldadı:
“Bizi biri izliyor.”
Alev gözlerini kıstı.
“Kim olduğunu bulacağız.”
O gece dört kız ilk kez aynı şeyi düşündü.
Belki de güçleri bir tesadüf değildi.
Belki doğdukları gün başlayan gizem, sandıklarından çok daha büyüktü.
Ve artık biri onların sırrını öğrenmişti.