Dört kız ormanda sessizce duruyordu.
Az önce ellerinde parlayan taşın ışığı tamamen kaybolmuştu.
Alev taşı çevirdi.
— Ne oldu şimdi?
Su bileğindeki sembole baktı.
— Güçlerimiz de gitti.
Toprak başını kaldırdı.
— Hayır. Gitmedi.
Havva ona baktı.
— Nereden biliyorsun?
Toprak gözlerini kapattı.
— Hâlâ hissediyorum. Sadece... sanki bir şey onları bastırıyor.
Tam o sırada uzaktan bir uğultu duyuldu.
Havva başını çevirdi.
— Kapı.
Alev kaşlarını çattı.
— Açılan kapıyı mı diyorsun?
Havva başını salladı.
— Orada bir şey var.
Dört kız birbirlerine baktı.
Sonunda Alev konuştu:
— Gidiyoruz.
Ormanın derinliklerine doğru ilerlemeye başladılar.
Ağaçlar sıklaştıkça hava ağırlaşıyordu. Bir süre sonra karşılarına, daha önce hiç fark etmedikleri büyük taş duvar çıktı.
Duvarın ortasında devasa bir kapı vardı.
Kapının üzerinde dört sembol bulunuyordu.
🔥 Ateş.
💧 Su.
🌱 Toprak.
🌪️ Hava.
Fakat kapının tam ortasında beşinci bir sembol vardı.
Kızlar birkaç saniye boyunca ona baktı.
Su fısıldadı:
— Bu sembolü daha önce gördük.
Toprak başını salladı.
— Evet. Taşın üzerindeydi.
Alev kapıya yaklaştı.
— Deneyelim.
Önce elini ateş sembolüne koydu.
Hiçbir şey olmadı.
Su elini su sembolüne koydu.
Yine hiçbir şey olmadı.
Toprak ve Havva da kendi sembollerine dokundu.
Kapı hâlâ kapalıydı.
Havva şaşkınlıkla:
— Neden açılmıyor?
Toprak ortadaki sembole baktı.
— Çünkü beşinci sembol eksik.
Alev kaşlarını çattı.
— Ama o sembol neyi temsil ediyor?
Bir anda kapının içinden derin bir ses geldi.
— Birleşmeyi...
Dört kız irkildi.
Ses tekrar duyuldu.
— Dört güç tek bir iradeyle birleşmeden kapı açılmaz.
Alev elini uzattı.
— Dördümüz zaten birlikteyiz.
Ses cevap verdi:
— Birlikte olmak yetmez. Birbirinize tamamen güvenmelisiniz.
Kızlar birbirlerine baktı.
Su, Alev'in elini tuttu.
Toprak diğer elini uzattı.
Havva da ellerini onların ellerinin üzerine koydu.
Dört kız aynı anda konuştu:
— Birbirimize güveniyoruz.
Kapı titremeye başladı.
Dört sembol aynı anda parladı.
Ortadaki beşinci sembol de yavaşça ışıkla doldu.
GÜMMM!
Taş kapı ağır ağır açıldı.
İçeriden soğuk bir hava yayıldı.
Karanlık koridorun sonunda ise tek bir şey görünüyordu:
Eski bir taht.
Ve tahtın üzerinde, dört elementin sembollerinin bulunduğu bir taç duruyordu.
Havva fısıldadı:
— Burada kim yaşamış?
Tam o anda karanlığın içinden bir kadın sesi yükseldi:
— Burası sizin için yapıldı.
Dört kız donup kaldı.
Çünkü bu ses...
annelerinden birinin sesiydi.