Odadaki sessizlik uzun süre bozulmadı.
Alev, annesinin karşısında durmuş, gözlerini ondan ayırmıyordu.
— Bana artık her şeyi anlat.
Annesi cevap vermeden önce kızına baktı.
— Keşke anlatabilsem...
— Ama anlatmıyorsun.
Su, Toprak ve Havva da sessizce onları izliyordu.
Tam o sırada kapının dışından ayak sesleri duyuldu.
Dört baba içeri girdi.
Alev'in babası, diğer babalara baktı.
Sanki yıllardır sakladıkları bir sırın artık gizli kalamayacağını anlamıştı.
— Artık zamanı geldi.
Dört anne şaşkınlıkla eşlerine döndü.
— Neyin zamanı?
Babalar birbirlerine baktılar.
Sonunda Alev'in babası konuştu.
— Kızlarımızın bilmesi gereken bir şey var.
Alev hemen sordu:
— Ne?
Babası derin bir nefes aldı.
— Biz... sizi doğduğunuzdan beri izliyoruz.
Havva şaşkınlıkla güldü.
— Zaten babamızsınız. Bizi izlemeniz normal değil mi?
Kimse gülmedi.
Havva'nın yüzündeki ifade değişti.
— Ne demek istiyorsun?
Alev'in babası ellerini masanın üzerine koydu.
Avuçlarının arasında küçük bir alev belirdi.
Dört kız bir anda dondu.
Alev'in gözleri büyüdü.
— Baba...
Alev'in annesi şaşkınlıkla eşine baktı.
— Senin...
Adam başını eğdi.
— Evet.
Diğer üç baba da ellerini kaldırdı.
Birinin avucunda su oluştu.
Diğerinin etrafındaki taşlar hareket etti.
Sonuncusunun çevresinde güçlü bir rüzgâr döndü.
Dört anne oldukları yerde kaldı.
Su'nun annesi fısıldadı:
— Siz... bunu nasıl yapabiliyorsunuz?
Su'nun babası cevap verdi.
— Çünkü biz de bir zamanlar güç taşıyıcısıydık.
Dört kız birbirine baktı.
Alev'in sesi titredi.
— Bir zamanlar mı?
Babası başını salladı.
— Yıllar önce.
Toprak öne çıktı.
— Peki neden bize hiç söylemediniz?
Bu kez babalardan hiçbiri cevap veremedi.
Sonunda Havva'nın babası konuştu.
— Çünkü güçlerimiz artık eskisi gibi değil.
Havva şaşkınlıkla sordu:
— Ne oldu?
— Yıllar önce büyük bir savaş yaşandı.
Odadaki hava bir anda değişti.
Su'nun babası devam etti:
— Dört elementin taşıyıcıları o savaşta karşı karşıya geldi.
Toprak'ın babası:
— Savaş bittiğinde güçlerimiz tamamen kaybolmadı.
Alev'in babası:
— Ama çok zayıfladı.
Havva'nın babası kızına baktı.
— Biz de normal bir hayat yaşamaya başladık.
Dört anne hâlâ şaşkındı.
Alev'in annesi eşine döndü.
— Bunca yıl benimle yaşadın ve bunu benden sakladın.
Adam gözlerini kaçırdı.
— Seni ve kızımızı korumak istedim.
Alev öfkeyle konuştu.
— Beni korumak için gerçeği sakladın!
Babası sessiz kaldı.
Su babasına yaklaştı.
— Peki bizim güçlerimiz ortaya çıkınca ne oldu?
Su'nun babası kızının gözlerine baktı.
— Kendi güçlerimizi sizde gördük.
Toprak şaşkınlıkla sordu:
— Yani bizim güçlerimiz...
Babası başını salladı.
— Bizimkilerin devamı.
Havva bir adım geri çekildi.
— O zaman bütün bunları başından beri biliyordunuz.
Dört baba aynı anda başlarını eğdi.
— Evet.
Alev'in ellerinde küçük alevler oluşmaya başladı.
— Peki savaşta ne oldu?
Bu soru karşısında babaların yüzü değişti.
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda Alev'in babası konuştu.
— O savaşı sadece biz dört kişi yaşamadık.
Su'nun babası ekledi:
— Başka biri de vardı.
Toprak'ın babası:
— Ve o kişi...
Havva'nın babası cümleyi tamamladı:
— Güçlerimizi zayıflatan kişiydi.
Tam o anda odadaki dört sembol aynı anda parladı.
Ateş
**Su
Toprak **
Hava
Dört baba sembollere baktı.
Yüzlerindeki korku artık gizlenemiyordu.
Alev bunu fark etti.
— Siz o kişiyi tanıyorsunuz.
Babası cevap vermedi.
Alev bir adım daha attı.
— Kimdi o?
Babası gözlerini kapattı.
— Onu yıllardır öldü sanıyorduk.
Bir anda odanın ışıkları söndü.
Karanlığın içinden tanıdık bir ses yükseldi:
— Yanılmışsınız.
Dört baba aynı anda başlarını kaldırdı.
Çünkü o ses...
Yıllar önce savaştıkları kişiye aitti.