DÜŞMAN AŞK
Yıl 3143
Merhaba ben Devin size gelecekten sesleniyorum...
Biraz size kendimden bahsedeyim ve zorlu aşkımdan...
Ben 23 yaşındayım iki düşman komşu şehirden birinde yaşıyorum Şehrimizin adı KITA ve babam şehrimizin yöneticisi onun koyduğu kurallar sayesinde şehrimizde huzurla yaşıyabiliyoruz ama bunu anlamam biraz zamanımı aldı..
Ben bundan 16 yıl önce henüz daha 7 yaşındayken birine aşık oldum ama bilmiyordum ki onu bir daha göremeyeceğimi nasıl mı , anlatayım.
Bir gün şahsi robotum ASET 'le birlikte yürüyüşe çıkmıştım, ailem her zaman köprüden asla geçmememi tehbihlerdi çünkü köprüden geçenler artık ebedi düşmanımız olan ARZA ların sınırları içine adım atmış olurdu ve yakalanırsak yeni bir savaşın doğması demekti ama ben o yaşlarda bunu anlayamacak kadar küçüktüm..
Ve tabi ki ASET beni ne kadar durdurmaya çalışsa da benim yanımdan ayrılmamak ve beni korumak asıl görevi olduğu için benimle gelmek zorundaydı, etrafı dikkatlice kontrol ettikten sonra köprüye gizlice adım atmıştık ilerledikten sonra robot askerlerin şehri korumak için her yerde nöbet tuttuğunu fark ettik o an ne yapacağımı bilemedim korkmuştum , ASET robottu ama onun bile korktuğunu görebiliyordum yakalanırsak ne olacaktı bize ne yapacaklardı bütün ihtimaller aklımdan geçiyordu o sırada karşı da robotuyla oynayan bir çocuğu fark ettim robotuda benim robotumun manyetik alanını hissetmiş olucak ki robot hemen çocuğa bizi gösterdi çocuk şaşırmıştı ama asla korkmamıştı bize doğru yaklaşıyorlardı kaçamadım korktum benim yüzümden bir savaş çıkma ihtimali beni çok korkutmuştu kalıp çocuğu ikna edersem belki kimse fark etmeden şehrime dönebilirdim en iyi fikir çocuğu ikna etmekti diye düşündüm.. yanımıza geldiler.. Çocuk bana,
- burada ne yapıyorsunuz seni daha önce burada görmedim hangi amaçla buraya geldiniz nereden geldiniz..
diye bir sürü soru soruyordu, bense yaptığından çok pişman bir ses tonuyla
- merakıma yenik düştüm sizin şehrinizi görmek için kuralları çiğnedim özür dilerim lütfen kimseye söyleme... dedim
Onun ailesinin düşman şehrin yöneticisi olduğu çok açıktı sadece yönetici üyelerinin ve ailesinin şahsi robotu vardı aynı benim ve ailemin olduğu gibi...
Neyse ki beni ailesine söylemeyecekti ,bunun sözünü ondan almıştım ama bana yaptığı bu iyilik benim kalbimde onun için koca bir yer açmıştı biliyordum onu aklımdan çıkaramayacaktım ne onu nede bu aksiyonlu günü..
Ona bu iyiliği için teşekkür etmiş bir şekilde kimseye görünmeden kendi şehrime dönmeye hazırlanıyorken bana seslendi bana adımı sordu
-Daha senin adını bile bilmiyorum kaçak .dedi gülümseyerek..
Benim adım Devin dedim ya senin adın nedir diye sordum ona
oda bana -benim adım Alaz dedi
bu ismi asla unutmayacaktım gitmeden dedi ki
-senin gibi yaşıtım arkadaşım hiç yok bu şehirde olanlarda beni yöneticinin oğlu olduğum için arkadaş olarak görmüyorlar, dedive ekledi
-eğer sende kabul edersen robotlarımız aracılığıyla iletişim kurabiliriz ,dedi
bunu demesini hiç beklemiyordum ama çok mutlu olmuştum onu tekrar görebilme ihtimali beni çok mutlu etmişti ve hemen kabul ettim
robotlarımıza onay verip birbirlerine adapte etmiştik artık kimse etrafımızda olmadığında birbirimizi arayıp konuşabilecektik..
Vedalaşıp, artık şehrime dönmüştüm.