Her şeyin bittiği günün üzerinden bir hafta geçti. Şaka gibi, değil mi hayat? Her şey yolunda gidiyor derken, “Bu sefer iyiyiz,” derken bitiyor her şey. Özlüyorum, ağlıyorum; her gece senin için biraz daha tükeniyorum.
Ben bazı şeyleri önceden anlamıştım, ama bana inanmamıştın. Yıldızımın öldüğünü söylediğimde, o gitmişti ve geri gelmiyordu. Sen ise bana, “İşi çıkmıştır, elbet bir gün gelecektir yıldızın,” demiştin. İnandım. Her zaman inanacaktım. O güne kadar…
Öldürdün beni. Yıldızımızı öldürdün. Bulutlarımız bizim için toplandı, gözyaşlarını akıttı. Hissetmedin bile. Sana ulaşamadım. Sanki yabancıydın. İşte ölmüştü her şey; bitmişti ve artık yoktu.
Gözlerimin önünde, ellerimin arasından kayıp gittin sevgilim. Tutamadım, kaybolmana izin verdim. Emin ol, kabullenmiyorum. Kabullenemiyorum. Sen bu değildin. Beni sevmiştin.
Sen o kız için ağlarken ben senin için ağladım. Seni kurtarmak istedim çünkü yaralıydın; bana ihtiyacın vardı sanmıştım. İyileştiğinde artık bana ihtiyacın kalmadı. Dünyaya açılmanı sağladım, seni karadeliğinden kurtardım. Teşekkürünü değil, yalnızca sevgini istedim.
Yoksun şimdi. Neden biliyor musun? Çünkü seni istedim. Sen yalnızca bir istektin. Peki, istek nedir, bilir misin? Yokluğun ta kendisidir.
Hiçbir şey yerini dolduramıyor. Lanet olsun ki, içimde kocaman bir boşluk bırakarak beni arkanda bıraktın. Üzüntüm yavaş yavaş nefrete dönüşmeye başlıyor. Neden ben değil de o? Ben yetemedim mi sana? Hiç mi değerim yoktu gözünde? Sevgini hak edemeyecek kadar mı görünmezdim senin için?
Peki, o sözler kime aitti? Sana mı, yoksa iyileşmek için yalvaran duygularına mı?
Gerçekten her şeyi zihnimden, hiç yaşanmamış gibi silip atmak istiyorum. Unutabiliyor muyum peki? Hayır, olmuyor. Her zaman, her yerde kalbimin ve aklımın ilk sırasında sen varsın. Senin yüzünden gözlerimin sürekli dolmasına o kadar çok sinirleniyorum ki anlatamam. Senin hakkında bu kadar olumsuz şeyler yazacağım aklımın ucundan bile geçmezdi.
Altı ay, birini tanımak için az mı? Evet, azmış. Senin sayende anladım. Her şeyiyle tanıdığımı sandığım o adam, aslında bana herkesten daha yabancıymış.
Hani aramızda bir söz vardı ya: “Özlemek de sevdaya dâhil,” diye. Özlüyorum… Hem de o kadar çok özlüyorum ki, sevgilim. Sözümde duruyorum. Umuyorum, kalbinin bir yerlerinde sen de sözünü tutuyorsundur.
Kendine iyi bak. Seni seviyorum.