İçeriğe geç
Bölüm 2/2

Bölüm 2 / 2, 1.072 kelime, tahmini 5 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

BÖLÜM 1

Uzun uzadıya çalan telefonun sesi beynimi kemirirken gözlerimi açmamakta ısrarcıydım. Ben ne kadar ısrarcı isem arayan kişi de o kadar ısrarcı olmalı ki sonunda dayanamayıp gözlerimi açmadan el yordamıyla telefonu buldum ve aramayı yanıtlayarak kulağıma yaklaştırdım.


Duymayı beklediğim ses usulca konuştu. "Kızım, Amber?" Cevap vermek için kendimde mecal ararken endişeli ses tekrar doldu kulaklarıma. "Yavrum, ben birinizi kaybettim. Sen neden beni bırakıp gidiyorsun? Neden içime daha fazla ateş düşürüyorsun?" Göğsüme taş gibi oturan cümleler ile çoktan dolan gözlerimi araladım. Sesim fısıltı gibi çıktı. "Anne..." Endişeli ses devam etmeme izin vermedi. "Yapma böyle, dön evine, burası yangın yeri, dön ki bir damla su düşsün bu yangına." İçimde harlanan öfke gözlerimi daha çok yaktı. "O yangın benim kalbimin içinde. Arayıp durmasın beni kimse. Bu yangın dinmeden Antep toprakları haram bana!" Karşıdan duyduğum iç çekişleri yok sayarak telefonu kapattım.


Gözlerimi küçük evin içinde hissizce gezdirdim. İşlerim bitene kadar burada kalacaktım. Ayağa kalkarak camı açtım. Soğuk hava ciğerlerime dolarken aynı cümleyi belki bininci kez kurdum. "Kardeşimin kanının döküldüğü bu şehir bana gerçekleri vermediği sürece ben yanacağım. Ben yandıkça bu şehir de yanacak."


Hızlıca bir duş aldım ve bakmaktan çekindiğim aynanın karşısına geçtim. Son bir hafta benden çok şey almıştı. Başta kız kardeşimi, insan yanımı, karanlık ruhumun ışık kaynağını... Gözlerim solgun yüzümdeki morarmış göz altlarımı buldu, sonra kemirmekten yara olmuş dudaklarımı, kalın gür kaşlarımı, üç gün öncesine kadar belime gelen siyah düz saçlarımı, artık omzuma geliyorlardı. Nihayet iri kahve gözlerimi buldum aynada, belki de kendimi ilk kez inceliyordum böylesine, kendimde kaybettiğim parçamı arıyordum çünkü, görenlerin ikiz olduğumuzu düşünecek kadar benziyorduk birbirimize, o artık yoktu, benim varlığımın da bir anlamı yoktu.


Gözlerim elmacık kemiğimin biraz altında kalan bende dolaştı, yüzümde sevdiğim tek nokta. Kardeşimle tek farkımız onun kumral olmasıydı, saçlarını boyayarak sürekli karıştırılmamıza sebep olduğu günleri hatırlayınca burnumun direği sızladı, bizi ayıran tek şey buydu. Kendimi izlemek beni rahatsız etmeye başladığında giyinmeye odaklandım. Saçlarımı kurutmadan toplayıp başıma bir şapka geçirerek apar topar evden çıktım. Sığamıyordum, ne bu eve ne bu şehre.


Kapıdan çıkar çıkmaz önümde beliren adamı tersledim, "Sen gelme, birkaç işim var, halledip döneceğim." Dönüp yürümeye başladım, söylediklerimi hiç duymamış gibi ardımdan geliyordu büyük adımlar, arkamı dönmeden bağırdım, "Sana gelme dedim, asabımı bozma benim!" "Sizi bir saniye bile gözümün önünden ayırmamam konusunda net bir emir aldım Amber hanım, üzgünüm." Sinirle arkamı döndüm bu kez. "Şimdi ben emrediyorum, rahat bırak beni." Alayla gülümsedi karşımdaki tanıdık yüz. "Israr etme Amber, Arslan ikimizi de öldürür, biliyorsun." Ne Arslan'ı düşünebilirdim şimdi ne de peşime taktığı adamını.


Sarsak adımlarla yürümeye başladığımda bu şehre ilk geldiğim günün görüntüleri düştü zihnime. Biricik kardeşim, güzel kızım, Yağmur'um, burada üniversiteyi kazanmış, tüm aile heyecanla onu Aydın'a yerleştirmeye gelmiştik. İstediği bölüm ve şehri kazanmanın verdiği gururla yüzünde güller açıyor, sevinçten gözleri parlıyordu. Güzelim gözleri artık sonsuzluğa kapandı. Acıyla yutkunarak adımlarımı hızlandırdım. İlk durağım kıyametin yaşandığı o evdi.


Soğuk, iliklerime kadardı. Israrla yürüyordum. Soğuk ciğerlerimin içinde süzülüyordu. Soğuk kafamın içindeydi, soğuk kanımdaydı. Soğuk bendim. Adımlarım nihayet tanıdık binaya yaklaşınca yavaşladı. Gözlerim 8 katlı binanın önündeki kurumuş kan lekelerini bulduğunda adımlarım bu kez o noktaya yöneldi. Dizlerim yer ile buluştu. Dermansızdım. Acı dizlerimdeydi. Parmak uçlarım kurumuş kanın üzerinde dolaşırken soğuktan değil acıdan titriyordum. Acı ciğerlerimdeydi. Kardeşimin kanı hala buradaydı. O uğursuz gecenin şahitliğini yapıyorlardı. Boğazımdan tiz bir feryat koptu. Acı, başımı vurduğum kaldırım taşından, haykırışımın ulaştığı göğe kadardı. Alnımı vurduğum yerden kaldırmadan bir süre bekledim. Gözyaşlarım mı temizleyecekti bu kanı? Temizleyebilse asırlarca burada gözyaşı dökebilirdim.


Kollarımdan tutup ayağa kaldırmaya çalıştı ısrarcı takipçim. "Bırak!" diye haykırdım. "Yapma Amber, kendine gel kurban olayım." Bünyamin'in sesi de çatlamış çaresizdi, sahi o da üzülmüştü değil mi oyun arkadaşına? Çırpınarak kurtuldum kollarından, ellerimi defalarca vurdum yere ve avazım çıktığı kadar bağırdım, "Bak, burada hala kanı, görüyorsun değil mi?" Kendini tutamayarak ağlamaya başladı, beni kaldırım kenarına çekti, "Bekle," dedi. "Hemen geleceğim ayrılma bir yere." Yalnız kaldığımda gözüm bina kapısının camından yansıyan görüntüme takıldı, harabeydim. Ben enkazlar arasında kalmış bir duvar parçasıydım, şimdi enkazın altında kalmış, bir enkaz olmuştum. Aşınan ellerimin ev sahipliği yaptığı sızıya aldırmadan parmak uçlarımı kan lekelerinde gezdirdim, ne kadar süre geçti bilmiyorum, beş dakika mı, beş saat mi, beş gün mü, asırlardır bu kaldırım kenarındaydım sanki, tanıdık yüz tekrar girdi kadrajıma, yeri ıslattı ve fırçalamaya başladı, en ufak iz dahi kalmasına tahammülü yoktu sanki, kısık sesimle fısıldadım, "Buradaki kanı temizlediğin gibi içimdeki acıyı da söküp alsan keşke" duyup duymadığını bilmiyordum, saliselik bir duraklamanın ardından tüm gücüyle devam etti fırçalamaya, Bünyamin taşları temizledikçe taşlar kadar yük biniyordu ruhuma. Ben kardeşimi koruyamamıştım.


Cebimden anahtarları çıkararak merdivenlere yöneldim, kat 5 no 19, kat 5 no 19, kat 5... Adımlarım tanıdık beyaz kapıya ulaştığında nefes nefeseydim. Anahtarları kullanarak bu kapıyı da araladığımda yüzüme çarpan ilk şey tanıdık kokuydu. Hafif zambak kokusu... Halihazırda yaşlı olan gözlerimden yaşlar akmaya devam etti. Kardeşimin evindeydim. Polisin de inceleme yapmış olduğu eve göz gezdirdim, ev nispeten topluydu. Yatak odasındaki makyaj masasının dağınıklığı o gece bir şey için hazırlanıyor olduğunu düşünmeme sebep oldu. Baran Yıkılmaz. O şerefsiz için mi hazırlanmıştı? Yarınki mahkemede önce yüzüne tükürecek sonra kardeşime nasıl kıydığını soracaktım.


Kapıdan giren adımları duydum, Bünyamin elindeki fırçayı banyoya bırakmış, kapıda beklemeye başlamıştı. Kapıyı yüzüne kapattım ve yatak odasına yöneldim. Gözlerim aralık gardıroptan görünen avukat cübbesine takıldı. Kardeşim hukuka aşık bir kız çocuğuydu. Babamın tüm itirazlarına rağmen tüm tercihlerine hukuk yazmış, ablan gibi sağlığa yönel diretmelerini hiçe saymıştı. Başarmıştı da. Başarısını üniversitede de sürdürmüş, ilk senesinde bölüm birincisi olmuştu. Hukukta 2. senesiydi. Geleceği parlak bir hukukçuydu. Karanlık hayatımın tek ışığıydı. Benden ışığımı almışlardı. Kendimi geniş yatağa bıraktığımda günlerdir uykusuz olan bedenim tanıdık koku ile gevşedi. Zihnime dökülen görüntüde burada uyuduğum ilk gece vardı.


12.09.2024

Yatakta yan yana sırt üstü uzanmış odayı inceliyorduk. "Abla, evi beğendin değil mi? Küçücük, temizlemesi de kolay olur." Başımı kulağıma dolan hınzır kıkırtıya doğru çevirdim. "Benim gibi yurtta kalsaydın kızım. Evde kalmak büyük dert. Yemeği, çamaşırı bulaşığı..." Hoşnutsuzlukla çatılan kaşlarını izledim. Ben üşengeçtim, bu tarz işlerle uğraşmamak için özel bir yurtta kalıyordum. Yağmur ise rahatına düşkündü. Biliyordum ki asla yurtlarda kalamazdı. Elleri şımarık bir edayla saçlarında gezindi."Koskoca Recep Ağanın kızı yurt köşelerinde sürünemezzz!" Alayla sırıtıp "Ağalığınız batsın emi" diyerek sitem etmemle aramızda ufak bir boğuşma gerçekleşti. Kıkırtı seslerimiz salona ulaşmış olacak ki anne babamızın uyarı dolu sesleriyle boğuşmayı bıraktım ve kardeşime kollarımı sardım. Şakağına bir öpücük kondurarak fısıldadım. "Uyu artık küçük hanımağa yoksa ilk geceden yeni evinden kovulacağız." Kıkırdayarak bana sokulan kız kardeşimin kollarında huzur vardı. Uyuduğum en güzel uykulardan biriydi, o zamanlar bilmiyordum.


Günümüz

Zorlukla zihnimin içindeki filmden koptum. Gözlerim ağırlaşıyor, bedenim uyku ihtiyacından ağrıyordu. Kendimi dibi olmayan bir kuyuya bırakır gibi uykunun kollarına bıraktım. Zihnim karanlığa gömüldü.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm seyrek yayınlanıyor geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.