Defter Kapandı Sen Açıldın
Bir sabah uyandığında bahçendeki kiraç ağacının meyve vermek yerine minik kapılar açtığını gördüm. Her kapıdan farklı bir ses geliyordu. Sesi takip etmek istedim. Ama korkuyordum.Ya karşıma hiç beklemediğim bir şey çıkarsa diye düşünüyordum. Ama merak da ediyordum, o kapının ardındakini. Korkuyla merakı harmanlayıp en küçük kapıya doğru eğildin. İçeriden gelen ses, sanki adını fısıldıyordu. Kapıyı araladığında karşılaştığın şey ne bir canavar ne de bir hazineydi.Kendi çocukluğundu.7 yaşındaki sen, kapının öbür tarafında kıkır kıkır gülüp sana bir ip uzatıyordu. ‘Gelmeyecek miydin?’ dedi. ‘ Seni çok bekledim.’Korktum,üzüldüm karşımda görünce. Ne diyeceğimi bilemedim. Geri dönmek istedim o kapıdan. Geri dönmek için adım attın ama kapı arkasında kapanmaya başladı, ağır. Küçük sen ise ipi bırakmadı. Sadece gözlerindeki o kayıp ifade değişti, yerini ciddi bir bakış aldı:"Gidersen bir daha açılmaz burası," dedi. "Ve ben burada sıkışıp kalırım."Tam o anda diğer kapılardan gelen sesler de yükseldi. Sanki hepsi bir ağızdan seni çağırıyordu. O anda bahçedeki tüm kapılar aynı anda açıldı. Rüzgar koptu, kiraz çiçekleri havaya kalktı ve sen ipi çektiğin anda 7 yaşındaki seninle birlikte kapıdan içeri çekildin.Gözlerini açtığında artık bahçede değilsin. Burası hafızanın içi gibi bir yer: duvarlar fotoğraflardan, zemin eski oyuncaklardan yapılmış. Ve karşında her kapıdan çıkan farklı yaşlardaki senler sıraya girmiş bekliyor.En öndedeki 17 yaşındaki sen öne çıktı ve dedi ki: "Sonunda geldin. Karar vermemiz lazım. Hangimizi dışarı çıkaracağız? ‘17 yaşındaki beni çıkarıyorum," dedin.Sıra bozuldu. 17 yaşındaki sen bir adım öne çıktı, gözlerinde o tanıdık pervasızlık ve yarım kalmış öfke. Diğer senler sessizce geri çekildi, kapılar tek kapanmaya başladı. Elini tuttun ve birlikte kapıdan geçtiniz. Gözünü açtığında yine kendi odandasın. Saat 03.17. Ama masanın üstünde 7 yıl öncesinden kalma bir defter duruyor. İçinde 17 yaşındaki senin yazdığı son cümle:
"Eğer bir gün gelirse, ona 'özür dilerim' deme. Onun yerine değiştir."
Pencerenin önü hafifçe ışıldıyor. Dışarı baktığında bahçedeki kiraz ağacı hâlâ orada ve bir kapı daha açılmış.Yeni kapıya yürüdün.Kapı eskilerine benzemiyordu. Paslı, ağır, üstünde 21 yazıyordu. Senin yaşın. İtiyorsun ve açılıyor. İçeride ışık yok, ses yok. Sadece bir ayna var ve aynanın karşısında sen duruyorsun. Ama bu sen konuşuyor:
"Geciktin," diyor.
"17'yi çıkardın ama ben olmadan hiçbir şeyi düzeltemezsin."
Ayna titriyor. Eğer elini uzatırsan, iki sen bir olacaksınız. Eğer geri çekilirsen, kapı kapanacak ve 17 yaşındaki senle başa kalacaksın. Elini uzattın. Soğuk bir temas yerine, içinden sıcak bir elektrik geçti. Aynadaki sen kırılıp cam gibi dağıldı ve parçalar senin içine aktı. Başın döndü, mide bulandı, sonra sustu…Bir anda 17 yaşının pervasızlığı, 21 yaşının yorgunluğu, hepsi tek bedende toplandı. Ayna kayboldu. Defter kendiliğinden açıldı ve boş sayfaya tek cümle yazıldı:
‘Artık kaçacak biri yok. Sadece yapacakların var.’
Bahçeye döndüğünde kiraz ağacı kurumuştu. Kapılar gitmişti. Yerlerinde tek bir fidan vardı, ama kökleri toprağın altında sana ait olmayan anılara uzanıyordu.17 yaşındaki sen fısıldadı: "Hazır mısın? Dışarısı değişti."
Gerçek dünyaya dönüyorsun. Telefonun titriyor, ekranda bilmediğin bir numaradan mesaj var:
"Kapıları açtığını biliyoruz.’’
Mesajı açtın:
"Kapıları açtığını biliyoruz. Senin gibi olan 3 kişi daha var. Yarın 22.00’de terk edilmiş kütüphanede buluşuyoruz. Gelmek zorunda değilsin. Ama 17 yaşındaki senin defteri geri istersen gelmelisin."
Mesaj kayboldu. Telefonun ekranı eskisi gibi oldu, sanki hiç mesaj gelmemiş.17 yaşındaki sen defterine baktı, kaşlarını çattı:
"Benim defterim... O zaman diğerleri de benim gibi parçalanmış kişiler mi?"
Pencerenin önü yine hafifçe ışıldıyor. Bu sefer ışık dışarıdan değil, defterin sayfalarından geliyor. Bekledin. Gece ilerledikçe defterin ışığı söndü, 17 yaşındaki sen de koltuğun köşesinde uykuya daldı. Saat 22.00 olduğunda dışarıdan hiçbir ses gelmedi. Kütüphanede buluşma sessizce gerçekleşti, sensiz. Sabah 06.13’te telefonun tekrar titredi. Bu sefer mesaj yok. Sadece bir fotoğraf,terk edilmiş kütüphanenin merdivenlerinde 3 kişi duruyor. Yüzleri bulanık ama duruşlarından biri sen olduğunu anlıyorsun. Elinde senin defterin var. Altına tek satır yazılmış:
"Kararını değiştirdiğinde gel. Kapı hâlâ açık."
17 yaşındaki sen fotoğrafa bakıp fısıldadı:
"Demek ki dışarı çıkınca ben de çoğaldım."
Kütüphaneye gittin. Gece 22.00’yi geçmiş, bina yıllardır terk edilmiş gibi sessiz. Kapı aralık. İçeri girdiğinde toz kokusu ve eski kitapların ağırlığı karşılıyor seni. Merdivenlerin başında fotoğraftaki 3 kişi duruyor. Bulanıklık gitmiş. Biri 14 yaşında, gözleri korkuyla dolu. Biri 28 yaşında, yüzünde senin hiç taşımadığın bir yorgunluk var. Biri de sen ama gözlerinde 17 yaşındaki senin pervasızlığı var.28 yaşındaki sen öne çıkıp defteri uzatıyor:
"Aldık. Çünkü sen bekledin. Eğer gelseydin, 3 kişi kalacaktık. Şimdi 4’üz."
14 yaşındaki sen titreyerek soruyor:
"Peki ya şimdi? Daha kaç kapı var?"
Arkanızdaki kütüphanenin duvarında yeni bir kapı belirdi. Üstünde yazan tek şey:
"0"
0 yaşındaki sen mi var orada? Kapıyı açtın.Soğuk bir hava vurdu yüzüne. İçerisi karanlık değil, yumuşak bir beyazlık. Ses yok, koku yok, zaman yok gibi. Ortada beşik var. İçinde ağlayan bir bebek yok... Sadece boş bir battaniye ve battaniyenin üstünde tek bir kelime işlenmiş:
"Başla"
28 yaşındaki sen fısıldadı:
"Bu hiç olmamış halimiz. Seçmediğimiz yol."
14 yaşındaki sen battaniyeye dokundu. O anda odanın duvarları canlandı. Hepsi senin vermediğin kararlar, gitmediğin yollar, söylemediğin cümleler. Her biri bir kapı daha açıyor. Battaniye kıpırdadı. İçinden bir ses geldi, seninki ama çok küçük:
"Eğer beni seçersen, diğerlerini silersin. Eğer silmezsen, hiçbiri tam olamaz."
Battaniyeyi aldın.O anda kütüphane sarsıldı. 14, 17, 21 ve 28 yaşındaki senlerin bedenleri ışık olup battaniyenin içine aktı. Hepsi tek bir nefeste toplandı. Duvarlardaki kapılar kapandı, sesler kesildi. Geriye sadece sen kaldın ve elinde bomboş bir battaniye.Ama boş değilmiş. Battaniyeyi açtığında içinde tek bir şey vardı: yeni bir defter. İlk sayfasında tek cümle yazıyor:
"Bu sefer neyi farklı yapacaksın?"
Dışarı çıktığında kütüphane gitmiş. Yerinde çocuk parkı var. Salıncak boş, ama biri seni bekliyormuş gibi hafifçe sallanıyor. Salıncağa oturdun. Defter elinde hafif, sayfaları sen yazdıkça ısınıyor. İlk cümleyi yazıyorsun:
"Bu sefer korktuğumda geri dönmeyeceğim."
Kalem kağıda değdiği anda parkın etrafı değişmeye başladı. Salıncak altındaki toprakta küçük ayak izleri belirdi. Önce 0 yaşının, sonra 14’ün, 17’nin, 21’in, 28’in.Hepsi senin yazdığın cümlenin izinden geliyor.Defter fısıldadı:
"Yazdığın her karar, onları yaşatıyor. Ama her kararın bir bedeli var."
Sonraki sayfa boş. Kalem havada bekliyor. "Keşke"yi yazdığın anda defterin sayfaları hızla geri sarıldı. İlk sayfadaki cümle silindi:
"Bu sefer korktuğumda geri dönmeyeceğim."
Yerine yeni bir görüntü geldi: 17 yaşındaki sen, kütüphanenin kapısında duruyor. Elini kapıya koymuş ama açmıyor. Gözleri dolu. Altına tek satır eklendi:
"Keşke o gece gitseydim."
Parktaki salıncak durdu. Ayak izleri silindi. Sadece bir iz kaldı: 17 yaşındaki senin tereddüdü.Defter sordu:
"Keşke’ler kapı açar. İçeri girecek misin?"
Sayfanın köşesinde yeni bir kapı belirdi. Üstünde yazan: "O Gece" Kapıdan geçtin.Soğuk hava yok, sadece 17 yaşındaki senin odasının loş ışığı. Masa dağılmış, defter açık, elin kapı tokmağında donmuş kalmış. Dışarıdan kütüphanenin eski saat kulesi çalıyor: 21.59.Bu sefer sen izlemiyorsun. İçindesin. Kalbin deli gibi atıyor. Kapıyı açarsan her şey değişecek. Açmazsan da değişmeyecek.21 yaşındaki sen fısıldadı arkandan:
"Burada kaldığımız sürece güvendeyiz. Ama güvende olmak yaşamak değil."
Kapı hafifçe aralandı. Dışarıdan bir ışık sızıyor ve o ışığın içinde 28 yaşındaki senin gözleri var. Suskun, yargılamadan bekliyor. Kapıyı tamamen açtın ve dışarı adım attın.Işık gözlerini yakmadı. Sardı. Bir anda kütüphanenin önünde duruyordun. 28 yaşındaki sen karşındaydı, elinde senin defterin değil, boş bir defter tutuyordu. "Geldin," dedi. Sesinde rahatlama vardı. "Demek bu sefer kaçmadın."
Arkanızdaki saat kulesi 22.00'yi vurdu. O anda 14 ve 21 yaşındaki senler de merdivenlerden indi. Dört kişi oldunuz. Ama bu sefer kimse bulanık değildi. Herkes gerçekti. Herkes buradaydı.28 yaşındaki sen boş defteri sana uzattı:
"Artık parçalanmıyoruz. Ama tek bir şey kaldı. Bu defteri hepimiz aynı anda yazmalıyız. İlk cümle senin."
Rüzgar kesildi. Kütüphanenin kapısı son kez açıldı. İçerisi karanlık değil, sıcaktı. "Başlıyoruz" yazdın. Mürekkep sayfaya değdiği anda defter ışıklandı. 14, 17, 21 ve 28 yaşındaki senlerin hepsi aynı anda kaleme dokundu. Sayfalar tek bir hızda dolmaya başladı. Artık ayrı değildiniz; korkularınız, pişmanlıklarınız, keşkeleriniz hepsi tek bir hikayeye karıştı. Kütüphanenin duvarları eridi. Yerine bir şehir çıktı. Sokaklar tanıdık ama yeniydi. İnsanlar sana bakıp gülümsedi, sanki ilk defa tam görüyorlarmış gibi.28 yaşındaki sen defteri kapattı ve fısıldadı:
"Parçalanmak bitti. Şimdi yaşamak başlıyor."
Rüzgar esti. Elindeki defter sıradan bir deftere döndü. İçinde tek bir cümle vardı: "Başlıyoruz.’’Salıncak durdu. Park sessizleşti. Ve ilk defa, sadece sen vardın. Tam sen. Gözlerini açtığında telefonun masanın üstündeydi. Ekran karanlıktı. Ama kilit ekranında yeni bir not belirmişti:
"Hazırsan, dışarısı seni bekliyor."
Kalkıp dışarı çıktın. Kapıyı açtığında içerideki sessizlik gitmedi, dışarının sesine karıştı. Sokak lambaları yeni yanıyordu. Hava serin ama keskin değildi. Telefonu cebine koydun, defter yoktu artık. Çünkü hikaye defterde kalmadı, sende kaldı. Bir adım, sonra bir adım daha. 14 yaşındaki senin cesareti, 17’ninkinin merakı, 21’inkinin inadı, 28’inkinin sabrı hepsi aynı adımla yürüyordu artık. Ayrı değil, tek. Köşeyi döndüğünde bir kafe gördün. Camdan içeride biri defterine bir şeyler karalıyordu. Başını kaldırıp sana baktı ve gülümsedi. Tanıdık bir gülümsemeydi. O anladın: Başlamak, yalnız bitirmek değilmiş. Başkalarıyla birlikte devam etmekmiş. Kapıyı ittin ve içerinin sıcaklığı yüzüne vurdu. Kahve, kağıt ve yağmur kokusu karışmıştı havaya. Camın kenarındaki çocuk defterini kapattı. Sen yaklaşınca kalktı, sandalyeyi çekti ve “Bekliyordum,” dedi. Sesini tanıyordun. Çünkü o sendin. Ama bu seferki sen, 0 yaşındaydın. Gözlerinde korku yoktu, sadece merak vardı. Defteri masaya bıraktı. İlk sayfası boştu. “Şimdi sıra sende,” dedi.
“Benim hikayem burada bitti. Senin hikayen burada başlıyor.”
Dışarıda yağmur başladı. Cam buğulandı. İçeride ise tek bir ses vardı: Kalemin kağıda değme sesi. Kalemi aldın. İlk kelimeyi yazdığın anda 0 yaşındaki sen gülümsedi ve sandalyesinden kalktı. Dışarı çıktı. Yağmur durmuştu. Defterin sayfası boş değil artık. Üzerinde tek bir cümle var:
‘Ben buradayım.’
Kafede ki herkes normal hayatına döndü. Sen de öyle. Hikaye bitmedi, sadece senin ellerine geçti. Dışarı baktığında sokak bambaşka görünüyordu. Çünkü sen değişmiştin. Kalemi bırakıyorsun. Defter kapanıyor. Ve ilk defa hikayenin içinde kaybolmadan, hikayenin sahibi olarak oturuyorsun.
Kendine iyi bak;)