Tekrar bir yolculuğa çıktım. Yolumu bulmakta zorlanıyormuşum gibi gözükebilir ama durum göründüğünden farklı. Yolumu bulmakta zorlanmıyorum… Ya da kendimi kandırıyorum. Kim bilir?
Ne istediğimi ve kim olduğumu bilmiyorum ama bir şey biliyorum: Bir şeylerde zorlandığım kesin.
İçime mezar kazıyorum. Dışarıya ne kadar mutlu, sevecen ve sorgulamıyormuşum gibi gözüksem de hatta mutsuz gördüğüm insanları mutlu etmeye çabalasam da içime mezar kazmaya devam ediyorum.
Ve bazı geceler çaresizlikten ve umutsuzluktan intihar etmeyi düşünüyorum.
Kendimi kandırmadan şunu açıkça söyleyebilirim: Bu dünyaya alışamadım. Bu düzene alışamadım.
Ben ya fabrika hatasıyım ya da dünya çok yanlış bir fabrikadan geçmiş. Bilmiyoruz.