Merhabalar!
Ve o an geldi...
En başından beri söylüyordum BHHŞ tek kitap olacak diye ve bence tüm duyguları yaşatan tatlı bir tek kitap oldu. Keyifle okuyun.🥹
Bölüm Şarkısı: One Direction - Where We Are
Bölüm Yirmi Üç - Şampiyon
FİNAL
"Süper ligde heyecan dolu derbiye artık saatler kaldı. Büyük derbinin sonucuna göre yarın akşam şampiyon belli olabilir."
Salondan duyulan televizyon sesini işitince katlamakta olduğum tişörtümü göğsüme bastırıp birkaç saniye öylece bekledim. Sezonun başında kampa giderken, sezonu tamamlayamadan İspanya'ya, yabancı bir kulübün diyetisyeni olarak gideceğimi düşünmezdim hiç. Hayatın karşımıza neyle geleceği hiç belli olmuyordu. Geçirdiğim on ayda gerek kariyerim açısından gerekse aşksal anlamda hiç öngöremeyeceğim şeyler yaşamıştım. 2026, hayatımın en garip ama aynı zamanda en unutulmaz yılı olmuştu. Ne yaşarsam yaşayayım, o yılın bir kısmını boğazımda bir yumruyla hatırlayacağım gibi bir diğer kısmını da huzurlu bir tebessümle hatırlayacaktım.
Yaşadığım ya da seçtiğim hiçbir şeyden pişman değildim.
Sürekli kendime bunu söylüyor, içten içe kendimi hazırlamayı deniyordum.
Dolabımdaki tüm eşyalarımı çıkarmış, giyeceklerimle giymeyeceklerimi ayırmış, hiç giymediklerimi ihtiyaç sahiplerine verilmesi için paketlemiştim. Dolabımın altında kalan anı kutumu görünce, içimde tuhaf bir sızı hissettim. Başımı çevirip omzumun üzerinden odamın kapısını kontrol ettim, kapalı olduğunu görünce derin bir nefes alıp bana bizi hatırlatan her şeyin bulunduğu anı kutuma ilerledim.
Bizi. Dağhan ve beni.
Kutuyu elime aldım, yatağın üzerine bıraktım, yatağa oturup kapağını yavaşça açtım. Önce, Dağhan'ın bana imzalı olarak hediye ettiği sarı antrenman forması ilişti gözüme. Formayı elime aldım ve katını açtım, yüzümde buruk bir tebessüm canlandı. Gözlerim hafiften buğulandı, formayı birine verip hayatımdan çıkarmam gerekiyordu belki ama kıyamadım. Ardımda bırakmak da istemedim. Bu kadarına hazır değildim sanırım.
Formayı özenle katladım ve valizimin içine usulca yerleştirdim. Yanımda götürmek hiç aklımda yoktu ama... Bu sadece Dağhan'dan bir hatıra değildi ki. Fenerbahçe'ydi. Çok eğlendiğim kamp dönemini hatırlatıyordu. Hatıralarım vardı yani. Hem forma onun da değildi. Yani tamam, onun giydiği formaydı ama kulübündü sonuçta. Çok düşünmemek gerekti.
Zaten gidiyordum, daha nerede görecektim Dağhan'ı.
Ben onu unutacaktım, o da beni.
Bu fikrin beni rahatlatması gerekiyordu ama kalbim hiç de rahatlamış değildi.
Derin bir nefes aldım, ardından Dağhan'ın doğum günü hediyem olarak aldığı ancak gidemediğimiz için öylece bende kalan Tom Odell konser biletlerine baktım. Konser için ne hayaller kurmuştum... Biletleri aldım, karton poşetin içine attım. Dubai'de bana hediye ettiği güneşli kolyeyi aldım elime, başparmağımla dış yüzeyini okşadım. Artık takamazdım. Onu da poşete attım. Son olarak, ortaokuldan beri Dağhan'la olan her anımızı not ettiğim, ona karşı hislerimi yazdığım defteri aldım elime. Rasgele bir sayfasını açtım ve okumaya başladım.
Sevgili günlüğüm,
Bugün annemlerin günü Dağhanlardaydı ve annem okul çıkışı oraya gelmemi söylemişti. Dersler bitmek bilmedi resmen, ilk defa Dağhanlara gidecektim. Çok heyecanlıydım. Onun da evde olacağını düşünüyordum, bu yüzden çıkmadan önce saçlarımı taradım, bir de kirazlı lipbalm sürdüm. Bence güzel olmuştum. Hevesle gittim ama Dağhan evde değildi, antrenmana gitmiş. Olsundu. Annemlerin günü devam ediyor, bir sonrakinde denk geliriz belki. Ayyy resmen Dağhan'ın kaşığıyla yemek yedim, içtiği bardaktan su içtim, çocukluk fotoğraflarını gördüm ya! Her yaşında tatlı olabilir mi bir insan? Çok tatlıydı vallahi. Çok seviyorum onu. Keşke o da beni sevse.
Sever mi?
Sevsin.
Allah'ım...
Eğer Dağhan da beni seviyorsa bana bir işaret gönder.
Mesela...
Yarın okula Fenerbahçe formasıyla gelsin.
Tamam, bugün maçı kazandığımız için yarın Fenerbahçe formasıyla gelecekti zaten.
Ama olsun, belki unuturdu.
Beni seviyorsa unutmasın, giysin.
Sevmiyorsa da unutsun, sadece üniformasıyla gelsin.
Amin.
Ergen hislerle yazdığım anıları okurken gözümden bir damla yaş süzüldü. İşaretparmağımla göz altımı silerken burnumu çektim. Onların evinde herhangi bir kaşıkla yemek yediğim için sevinmiştim, delirmiş olmalıydım! Ağlarken güldüm halime. Arka sayfaya da ikimizi çizmiş, başlarımızın arasına kalp koyup FD yazmıştım.
Bu defterin de imha edilmesi gerekiyordu. Hâlâ gözlerimden yaşlar süzülürken defteri de kapatıp çöpe atacağım poşetin içine koydum.
"Feza, akşam yemeğine ne istersin kızım?"
Odamın kapısının açılması ve annemin içeri girmesiyle hazırlıksız yakalanarak tek elimle gözlerimi sildim ve acemi bir çabayla ona arkamı dönüp burnumu çektim. "Fark etmez," dedim cılız bir sesle.
Ancak annem, ağladığımın farkına varmış olacaktı ki çıkmak yerine yanıma adımladı, ıslak ellerini mutfak önlüğüne sildi ve yanıma otururken, "Kızım," dedi. Ellerini omuzlarıma koyup, "Neyin var?" diye sordu.
"Hiç," dedim titreyen sesimle. Burnumu çektim, omzumu kaldırıp indirdim. "Duygulandım sadece. Kolay değil."
"Kesinlikle değil," diye karşılık verdi. "Gitmek zorunda değilsin, biliyorsun." Birkaç saniye sessiz kaldı. "Feza... Gerçekten istediğin için mi gidiyorsun kızım? Yoksa bazı olaylardan uzaklaşmak için mi? Benim gönlüm hiç rahat değil yavrum, babanın da değil. Onayladık ama... Ne yapacaksın orada? Kolay mı yeni yurt, yeni insanlar. Ne bileyim, burada başka bir kulübe gitsen ya..."
"Anne, sağ ol ya," dedim burnumu çekerek. "Çok güzel destek oluyorsun bana. Ben zaten boğuşuyorum bu söylediklerinle."
Şefkatle saçlarımı okşadı. "Anne yüreği işte, ayrılmak istemiyorum ben de kızımdan." Uzanıp öptü saçlarımı.
Hafiften ona dönüp kollarımı belime sardım ve başımı göğsüne yasladığımda hemen sarıp sarmaladı beni. "Temelli bir ayrılık değil ki," dedim hâlâ ağlamayı sürdürürken. "Tatillerde hep burada olacağım. Görüntülü de araşırız zaten bol bol."
"Biz de geliriz yanına."
"Gelirsiniz." Yutkundum. "Anne... Bilmiyorum. Beni cesaretlendirecek bir şeyler söylesene. Yapabilirim, değil mi?"
"Bebeğim, senin her şeyin üstesinden geleceğine eminim. Yapamayacağın bir şey yok Allah'ın izniyle. Ben sadece hasretini sorun ediyorum. Yoksa..." Yeniden saçlarımı öptü. "Yeni kulübünün de vazgeçilmez diyetisyeni olacağına eminim."
"İnşallah," dedim sessizce. "Teşekkür ederim anne. Size çok teşekkür ederim."
"Ne teşekkürü?"
Başımı kaldırıp yüzüne baktım. "Her zaman arkamda durduğunuz, hep başımı dik tutmamı sağladığınız ve sonsuz sevginizi daima hissettirdiğiniz için. Sizin sevginiz olmasaydı hayatım nasıl olurdu bilmiyorum."
Gülümsedi. "Sen bizim çocuğumuzsun, Feza. Bahsettiklerin teşekkür edilecek şeyler değil, bizim görevimiz bunlar. Biri teşekkür edecekse biz teşekkür ederiz bizi her daim gururlandırdığın için." Gülümsediğimde ellerini yüzüme kaldırdı, "Ha şöyle," diyerek göz altlarımı sildi. "Benim kızıma en çok gülmek yakışıyor."
"İyi ki benim annemsin."
"Sen de iyi ki benim kızımsın," deyip omzumu sıvazladıktan sonra odama baktı. "Yardım edeceğim bir şey var mı?" Geri çekildiğinde kolu anılarımı attığım poşete çarptı ve düşürmeden tutup "Bu ne?" diye sordu.
Poşeti hızlıca yanından alıp, "Geri dönüşüm," diye yanıtladım. "Her şey hazır. Birkaç ihtiyacımı almak için dışarı çıkacağım sadece."
"Tamam... Yemeğe ne istiyorsun?"
"Köfte, patates ve pilav."
"Şaşırmadığım bir cevap," deyince güldüm.
Annem odamdan çıktığında ben de az öncekinden daha iyi hissederek eşofmanlarımı giydim. Ağlamaktan gözlerim acıdığı için lenslerim yerine siyah çerçeveli gözlüğümü taktım, saçlarımı dağınık bir ev topuzu yaparak evden çıktım.
Yapacağım ilk iş, poşeti geri dönüşüm kutusuna atmak olacaktı.
Poşetin saplarını avucumun içine sıkıştırdım ve sokağın köşesini döndüm. Yol boyunca ilerlerken kendi apartmanlarının önünde küçük mor bisikletiyle bekleyen Lina'yı gördüm. Saçları, çoğu zaman olduğu gibi başının iki yanından örülmüş ve rengârenk tokalarla süslenmişti.
Ne zamandır görmüyordum onu.
Adımlarımı hızlandırıp görüş alanına girdiğimde dikkatini çekmek için elimi havaya kaldırıp salladım. Beni gördüğü anda gözleri kocaman açıldı. Ardından dört tekerlekli bisikletini olduğu yerde bırakıp iki kolunu açarak bana doğru koştu.
Poşeti tek elime alıp eğildim. Kollarını sıkıca boynuma doladığında gülerek ben de ona sarıldım.
Geri çekildiğimde doğruldum. Lina hiç vakit kaybetmeden ellerini hareket ettirmeye başladı. "Seni çok özledim. Nerelerdeydin?"
Gülümsemem hafifçe silindi. "İşlerim vardı."
Kaşlarını çattı. "Abimle de mi buluşmuyorsun? Ona seninle buluşmak istediğimi söylüyorum ama hep sonra diyor."
Başımı iki yana salladım. "Onunla da görüşmüyorum."
Lina'nın kaşları daha da çatıldı. "Küs müsünüz?"
Yanıt vermedim.
Lina birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından dudaklarını büzüp ellerini yeniden kaldırdı. "Ama abim seni seviyor, neden küstünüz ki? Seninle görüştüğü zamanlar çok mutluydu. Şimdi öyle değil." Gözlerini kocaman açtı. "Yoksa sen onu artık sevmiyor musun?"
Parmaklarımı kaldırıp indirdim, ağzımı açtım kapattım, ne söyleyeceğimi, ne yapacağımı bilemedim ve gözlerimi kaçırdım.
Lina, beni suçüstü yakalamış gibi genişçe gülümseyip parmaklarını hareket ettirdi. "Seviyorsun." Eliyle ağzını kapattı. Ardından gözlerini büyüttü. "Küsmek kötüdür. Barışmanız için..." dediğini anladım ama devamında yaptığı işaretlerden bir anlam çıkaramadım çünkü parmakları çok hızlı hareket ediyordu.
"Bir daha söyler misin?"
Lina sabırla tekrar etti.
Yine anlamadım.
"O ne demekti?" diye kendi kendime mırıldandım.
"Bizimle dondurma yemeye gelir misin, diyor."
Tam arkamdan gelen sesle bütün bedenim irkildi, elimdeki poşet parmaklarımın arasından kaydı. Refleksle arkama baktığımda ne ara buraya geldiğini bilmediğim Dağhan'ı gördüm. Adam Edward Cullen gibi ansızın ortaya çıkmaya bayılıyordu.
Elimle kalbimi tutarken gözlerimi kapatıp açtım. "Kalbime kastın var, gerçekten."
"Kalbinde gözüm var," diye yanıtladığında gözlerimi kapatıp açtım. Tam yanıt verecekken, Dağhan'ın eğildiğini görünce bakışlarımla onu takip ettim ve yere düşen poşetimden fırlayan günlüğümün açık bir şekilde Dağhan'ın tam ayakucuna düştüğü gerçeğiyle yüzleştim.
Günlüğümü almak için uzandığında kalbim durdu, günlüğümle birlikte doğrulduğunda aklımda Ezel dizisindeki meşhur, "Okuma! Mayıs 2010, Tevfik hoşlanıyor benden, buradaki en uyumsuz insan o," sahnesi aklımda canlandı. Yazdıkları okunan sarışın kadın gibi hissettim kendimi. Her şey ağır çekimde ilerliyordu sanki.
Dağhan'ın bakışları açık sayfaya kaydı, gözleri satırlara indiği gibi bir anda öne atılıp günlüğü ellerinin arasından öyle hızla çektim ki Dağhan'ın elleri havada asılı kaldı.
"Özel!" dediğimde kaşlarını çattı.
"Okumuyordum."
"Okuma zaten."
"Masal kitabın mı yoksa?" dediğinde gözlerimi kıstım. "Hani başrollerini birlikte paylaştığımız..."
"Hayır!" diye haykırdım. "Daha neler. Onu ilkokulda yazmıştım."
Güldü. "Bu da ortaokul versiyonu mu?"
"Ha-ha," dedim yapay bir sesle. "Hayatım senden ibaret değil, Ulukan. Gidip seninle ilgili hislerimi ortaokuldan itibaren bir deftere yazıp, seni gördüğüm her anı unutulmaz kıldığımı mı sanıyorsun? Daha neler? Bir kere ben yazı yazmaktan hiç hoşlanmam, elim yorulur. Öğretmenimiz günlük tutun demişti, onun zoruyla birkaç hafta tutmuştuk annem de saklamış. Boş boş şeylerle doldurmuşum içini. Bulunca atayım dedim. Hem, ayrıca... Senin burada ne işin var? Yarın derbi yok mu?"
Dünyanın en yalan söyleyemeyen, söylemeye çalıştıkça işleri berbat eden insanıydım. Ne zaman yalan söyleyecek olsam böyle çok konuşup araya gerçeği de sıkıştırıyor, sonuna çok alakasız bir şey sorarak insanları esas konudan uzaklaştırmaya çalışıyordum. Başarılı olduğum meçhuldü.
Dağhan gözlerimin ta içine bakarak gözlerini kırpıştırdı. Dudakları, gülümsemesini güçbela tuttuğunu gösteriyordu. Ben ne zaman böyle çok konuşsam hep yakışıklı suratında aynı ifade canlanıyordu.
"Var, haklısın. Ama bana uğur getiren şey burada."
Kaşlarımı kaldırdım. "Neymiş sana uğur getiren şey?"
Çenesiyle beni işaret ettiğini sandım ama sonra aramızda Lina'nın olduğunu fark ettim. Başımı çevirdiğimde işaret ettiği yönde Lina'yı gördüm. Gülümseyerek ikimize bakıyordu. "Ne zaman maç öncesinde Lina'yla vakit geçirsem... O maçı kazanıyoruz."
"Kardeşini totem malzemesi mi yaptın cidden?"
"Böyle söyleyince kulağa pek hoş gelmiyor."
"Yine de onunla vakit geçirmen güzel," dedim toparlayarak. "İyi... Eğlenceler size." Döndüm ve Lina'nın saçlarını okşadım. "Bay bay Lina."
Bana yanıt vermeden abisine baktı.
Sonrasında Dağhan, "Bizimle gelmek ister misin?" diye sordu. Boğazını temizledi. "Lina istiyor."
Hem işaret diliyle hem de konuşarak, "Belki başka zaman Lina'yla baş başa çıkarız," diye karşılık verdim.
Lina boynunu bükerek kabullendiğinde gülümsedim ve yanlarından ayrılmak için bir adım attım.
"Feza..." dediğinde durdum ve omzumun üzerinden Dağhan'a baktım. Bakışları yine kalbimin ritmiyle oynadı. Hâlâ sırılsıklam aşıktım ona, maalesef. "Yarın... Maçı izleyecek misin?"
"Elbette," dedim. "Hep izliyorum."
"Sevindim."
"Başarılar," dedim sessizce.
Dudakları aralandı ama ne söyleyecekse birden vazgeçti. Başını eğdi. "Teşekkürler."
Bu çekingen ama ardından söylenecek çok şeyi olan konuşma yüreğime oturdu. Yutkundum, gözlerimin dolmasına engel olmaya çalışarak, "Hoşça kal, Dağhan," dedim.
Söylediğimle sanki veda ettiğimi anlamış gibi kaşları çatıldı. Sorgulamasına izin vermeden arkamı döndüm ve hızlı adımlarla ilerledim. Elimdeki poşeti geri dönüşüm kutusuna attığımda rahatlayacağımı sandım ama yüreğimde beni rahatsız eden bir sıkışma hissettim. Neredeyse kapağı açıp poşeti geri alacaktım ama zapt ettim kendimi. Gözlerimi kapattım, açtım, soluklandım ve yarınlarıma odaklandım.
Bitmişti.
Bitmeliydi.
Derin bir nefes alıp son kez arkamı döndüğümde Dağhan'ın hâlâ onu bıraktığım yerde durduğunu gördüm. Lina'nın elini tutmuştu ama bakışları bendeydi.
Birkaç saniye birbirimize baktık ama hiçbir şey söylemedik.
Lina, abisinin elini çekiştirip bisikletini işaret ettiğinde Dağhan bana son kez bir baş selamı verdi. Aynı şekilde karşılık verdim. Lina'ya dönüp onu bisikletine yerleştirirken ben de hızlıca önüme dönüp yol boyu ilerlemeye devam ettim.
Bu, gitmeden önce Dağhan Ulukan'ı son görüşüm, belki de bana onunla vedalaşmam için sunulan küçük bir armağandı.
Dağhan Ulukan
Hayatımın en önemli maçlarından birini oynamak üzereydim. Galatasaray'la ilk maçımızdan önceki hafta kart yediğimden oynayamamıştım. Sonraki haftalarda eski performansımı yeniden yakalasam da bugün taraftarlarımıza ödemem gereken bir borç vardı ve ben o borcu atacağım gollerle kapatmayı düşünüyordum.
Kendime bir söz vermiştim.
Eğer bugün kazanır, ligin bitmesine iki hafta kala şampiyonluğumuzu ilan edersek madalyamla birlikte babamın mezarına gidecektim.
Kendime bir söz daha vermiştim.
Önce bu maçı kazanmamızı sağlayacak sonra Feza'dan adamakıllı bir özür dileyecektim.
Sevdiğim kadının gönlünü almam gerekiyordu ve bunun için ona da kendime de yeterince zaman tanıdığımı düşünüyordum. Bu defa kaçmasına izin vermeyecek, Feza beni dinlemek istemese bile karşısına geçip söylemem gereken her şeyi söyleyecektim.
Bu akşam, yalnızca bir şampiyonluk maçına çıkmıyordum.
"Dağhan, yayıncı kuruluş hazır. Maç önü röportajı için seni bekliyorlar."
Kulübün medya sorumlusu Derya bilgilendirmeyi yaptığında kramponlarımın bağcıklarını son kez sıktım. Normalde maç önü röportajı yapmazdık ama bu maç inanılmaz önemliydi ve başından sonuna dek her gelişmeden haberdar olmak istiyorlardı.
Stadyumun sarı kırmızı koridorlarından geçtikten sonra röportajın yapılacağı alana geçtim. Galatasaray'ın forveti Andreas, röportajını yeni bitirmişti. Yürürken karşı karşıya geldiğimizde başımızı eğerek tokalaştık. Bu hareketimizin bile sosyal medyaya düşeceğinin ikimiz de farkındaydık.
Maç hakkında neler düşündüğümü, ilk derbinin üzerimde bıraktığı etkiyi ve taraftarlarımıza vermek istediğim mesajı sordular, hepsine kısa ama etkili cevaplar verdim. Röportaj sonlandığı gibi mikrofonu çıkarıp teşekkür ettikten sonra oyalanmadan yeniden koridora yöneldim.
"Dağhan!"
İşittiğim tanıdık sesle durdum ve başımı omzumun üzerinden çevirip bana doğru hızlı adımlarla ilerleyen Buğlem'e baktım. Spor medyasıyla ilgilendiğinden, yaka kartı sayesinde tüm maçlara ve koridorlara giriş izni oluyordu.
Sorar gibi bir tonlamayla, "Buğlem?" dediğimde hızla yanıma geldi.
Gözleriyle etrafı kolaçan ettikten sonra boğazını temizledi, tekrar bana baktı. "Nasılsın?"
"İyiyim," dedim. Yanıma gelmesinin nedeninin röportaj olduğunu düşünüp, "Geç kaldın, röportaja vaktim yok," diye ekledim. "Soyunma odasına geçmem gerekiyor. Isınmaya çıkacağız."
"Röportaj için durdurmadım seni sayın star boy," dedi gözlerini devirerek. "O işi Alp'le hallettim ben."
Böyle telaşlı telaşlı yanıma gelişinin sebebi röportaj olmadığına göre... Gözlerimi kıstım, aklıma hemen Feza geldi. "Bir problem mi var?"
"Bir iyi, bir kötü haberim var. İyi olanı maçtan sonra tüm ülkeyle beraber öğreneceksin."
"Asparagas haberleri çıkaran kişiyi buldun mu?" diye sordum anında. O haberler gündeme düştüğünden beri Buğlem'le Feza'yla fotoğraflarımızı çeken kişiyi bulmak için gizli bir işbirliği yapmıştık.
Beni başıyla onayladı.
"Kim?"
"Dediğim gibi, maçtan sonra öğrenirsin. Gizemli takılmayı ve insanları merakta bırakmayı severim." Yapay bir ifadeyle gülümsedi. Çok fazla vaktim olmadığından ısrarcı olamadım.
"Dağhan, soyunma odasına bekleniyorsun!"
Yardımcı direktörümüz Haluk abi bana seslendiğinde ona elimi kaldırıp geliyorum işareti yaptım. Ardından yeniden Buğlem'e döndüm. "Kötü haber ne?"
"Aslında Alp onu da maçtan sonra öğrenmen gerektiğini söylemişti ama dayanamıyorum. Çünkü her şey için geç olabilir."
Sözleriyle kalbimde bir baskı hissettim çünkü her ne hikmetse duyacağım bu kötü ve hoşuma gitmeyecek şeyin Feza'yla ilgili olduğunu düşünüyordum. "Feza'yla mı alakalı?"
Yanıt vermek yerine başını omzuna eğdiğinde kalbimdeki baskı iyiden iyiye arttı. "Ne oldu, Buğlem?" dedim daha sert bir tonlamayla.
"Feza..." dedi, dudaklarını birbirine bastırdı, yutkundu. "Yani bunu seninle paylaşmamak için bana söz verdirdi ama ona bir cips kola alırsam kilit çözülür. Her ne kadar artık sağlıklı değil diye cips kola yemiyorsa da affettirmek için yapmam gereken tek şey bu. Çocukluğumuzdan beri öyle yaparız."
Gözlerimi kapatıp açtım, sabrımı sınıyordu. "Buğlem... Ne oldu Feza'ya?"
"Dağhan!" Haluk abinin sesi tekrar araya girdiğinde, "Geliyorum!" diye bağırdım sanki ona sinirlenmişim gibi.
O sırada güvenlik Buğlem'in yanına geldi ve "Hanımefendi, artık buradan çıkmanız gerekiyor," uyarısını yaptı.
Buğlem, "Çıkıyorum, bir saniye..." deyip hızla yeniden bana döndü. "Feza..." Yutkundu, gözlerini kapatıp açtı ve sözler dudaklarından kurşun misali yüreğimi delercesine döküldü. "Bu akşam temelli İspanya'ya gidiyor. Artık orada çalışacak ve orada yaşayacak."
"Ne?"
Başıyla onayladı. "Bunu hiç istemiyor ama buradaki haberler, çalışma olanaklarının daralması psikolojisini zedeledi. Sıfırdan, etrafında kendisini hiç tanımayan insanların bulunduğu bir yerde yeni bir hayat kurmak istiyor. Ama hazır değil, Dağhan. Yardım et. Ben hakkında çıkan tüm haberlerin yalan olduğunu bütün kanıtlarıyla bugün ortaya çıkaracağım ama yetmez. Onun kalbi hasarlı ve bu hasarı onaracak tek kişi maalesef sensin."
Dün, bana hoşça kal, demişti. Rahatsız etmiş, kalbime bir ok gibi saplanmıştı o hoşça kal ama üzerinde duramamıştım çok. Arkasını döndükten sonra son kez bakmıştı ve o bakışta da değişik bir hüzün olduğunu, ardında söylenmeyen çok şeyin saklı olduğunu hissetmiştim.
Benimle vedalaşmıştı.
Ve ben bunu anlamamıştım.
"Dağhan, takım ısınmaya çıkıyor."
Haluk abinin sesini duyuyor ama söylediklerini anlayamıyordum çünkü aklım tamamen Feza'yla dolup taşmıştı. Gözlerimi kapıya iliştirdim, maça girmek aklımdan çıktı, koşmak, Feza'ya sarılmak ve onu sonsuza dek sarmak, hiç bırakmamak istedim.
"Hanımefendi, burayı boşaltıyoruz."
Güvenlik Buğlem'in kolunu tuttuğunda Buğlem adama direnmedi. "Kaçta..." dedim ama boğazıma takılan mıh nedeniyle başta tamamlayamadım. "Kaçta gidiyor?"
Çıkışa doğru ilerlerken yüzünü bana döndü. "On birde," diye yanıtladı. Aklımdaki düşüncelerimi okur gibi kaşlarını sakın dercesine kaldırdı. "Şimdi gitmen yalnızca onu yeniden hedef göstermene sebep olur. Takımın, taraftarların sana ihtiyacı var. Önce çık, maçını oyna. Şampiyonluk için oyna. Fenerbahçe için savaş, Dağhan. Feza için... Savaş!"
Haklıydı.
Bu kez fevri davranmamalıydım.
"Dağhan!"
Haluk abi adımı bir kez daha zikrettiğinde gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım ve ruhumda çıkan yangınla soyunma odasına ilerledim.
Artık bu maçı kazanmak için bir sebebim daha vardı.
💙
Takımla birlikte dört bir yanı sarı kırmızı bayraklarla çevrili sahaya çıktığımda aklımda yalnızca maçı kazanmak vardı. Galatasaray güçlü bir rakipti ve böylesine önemli, kaderimizi belirleyecek bir maçı onların stadında oynayacak olmak bizim için bir dezavantajdı. Söylenen tezahüratlara, modumu düşürecek her şeye kendimi kapatmış, yalnızca takım arkadaşlarıma odaklanmıştım.
Hakemin düdüğüyle birlikte maç başladığında zihnimdeki tüm düşünceleri engelledim ve kendimi yüzde yüzümle oyuna verdim.
Maçın ilk dakikalarında top bizdeydi, Galatasaray'ın beraberlik adına bugün kapanarak oynayacağını biliyorduk, bu nedenle oyunu açmak adına geri pas yaparak topu Tuğrul abiye gönderdik. Tuğrul abinin uzun degajıyla top Semih'in önüne düştü. Semih topu göğsüyle kontrol edip rakip takım oyuncularının arasından sıyrılarak pası Gökay'a aktardığında savunmanın beni bir anlığına unuttuğunu fark edip stoperlerin arasına saklandım. Gökay başını kaldırdığı anda göz göze geldik. Açtığı orta ceza sahasına doğru yükselirken zamanlamamı ayarladım, rakibimden önce yükselerek kafamı topa sertçe vurdum.
Yavaşça alçalırken topun aldığı falsoyu izledim, kaleci iki eliyle topa uzandığında tutabileceğini sandım ancak meşin yuvarlak, kalecinin parmak uçlarından teğet geçti ve saniyeler içinde ağlarla buluştu.
Galatasaray taraftarları sessizliğe büründü ve deplasman tribününden gelen bizimkilerin sevinç çığlıkları tüm sahayı doldurdu. Takım arkadaşlarım üzerime koştuğunda ben de kollarımı açarak önce onlarla sarıldım. Ardından taraftarlarımızın olduğu kısma doğru koştum, beni çeken kamerayı karşıma alıp iki elimi açarak başımın üzerine görünmez bir taç yerleştirir gibi gol sevincimi yaptım.
Bugün gol atacağımı hissediyordum fakat maçın birinci dakikasından atacağımı düşünmemiştim.
Maçın kalan dakikalarında baskılı oynayan taraf Galatasaray oldu. Ve otuz ikinci dakikada kullandıkları kornerle beraberliği buldular.
Beraberlik golünün ardından topa sahip taraf yine biz olmuştuk fakat gol bulmaya çalışırken Michel'in yaptığı pas hatasıyla top Andreas'ın ayağına geldiğinde Galatasaray'ın ikinci gole koştuğunun farkında olarak ceza sahasına doğru koşmaya başladık. Alp hepimizden öndeydi. Tüm gücüyle Andreas'a yetişti ve Andreas ceza sahasına girer girmez kayarak müdahale edip topu uzaklaştırmayı başardı.
Fakat Andreas, uzaklaşan topun ardından kendini yere atıp acıyla çimlerin üzerinde yuvarlandı, akabinde hakemin düdüğü kulakları doldurdu, elini cebine attı, Alp'e kırmızı kart çıkardı.
Ve Galatasaray penaltı kazandı...
Takım arkadaşlarımla birlikte hakemin yanına koşarken öfkemi kontrol etmekte zorlanıyordum.
"Topa müdahale etti, hocam!" dedim karşısına geçer geçmez. "Andreas'a dokunmadı!"
Hakem bizi eliyle uzaklaştırırken kararından emin olmak için kulaklığına dokundu. Birkaç saniye boyunca VAR odasından gelecek kararı beklediğinde gerginliğimiz arşa çıkmıştı. Geçmek bilmeyen birkaç dakikanın ardından hakem başıyla kulaklığından gelen sesleri onayladıktan sonra yeniden eliyle penaltı noktasını işaret ettiğinde Galatasaray taraftarı coşkuyla bağırdı.
"Hakem mis..." Alp sinirle hakeme doğru yürüyecekken kolundan tutarak tek elimle ağzını kapatıp onu engelledim.
"Git," dedim dişlerimin arasından çünkü itirazları fayda sağlamayacaktı.
Başını hırsla hareket ettirip ağzını elimden kurtardı ardından, "Oğlum, topa dokundum!" diye bağırdı. "Lan, temas bile etmedim!"
"Tamam," dedim onu geri çekiştirirken. "Sonucu değiştiremeyeceğiz, git."
"Böyle oyunun da böyle hakemin de..." dedikten sonra elini ağzına kapatarak tamamladı söyleyeceklerini. Takımdaki diğer oyuncular destek amaçlı Alp'in yanına gelseler de sinirinde en ufak yatışma olmadı. Hakeme bakarak başını olumsuz anlamda salladı ve önüne dönüp formasının yakasını çekiştirerek sahanın kenarına yöneldi. Alandan çıkmadan önce VAR monitörünün olduğu duvara sağ eliyle vurdu.
Sahada on kişi kalmıştık.
Andreas topun başına geçtiğinde ceza sahasının dışında bekledim, kalbim öfkeyle göğsümü yumrukluyordu fakat sakin kalacaktım.
Hakem penaltı kullanılması için tekrar düdüğünü çaldığında Andreas ve Tuğrul abi birkaç saniye boyunca bakıştı. Andreas, derin bir nefes aldı, gözlerini kaleden ayırmadan geriledi ve sert bir vuruşla penaltıyı kullandı, Tuğrul abi köşeyi doğru tahmin etse de top parmaklarının hemen yanından geçerek ağlara gitti.
Stattaki tüm taraftarlar coşkuyla bağırırken skor tabelası değişti.
Galatasaray 2 - Fenerbahçe 1
İlk yarıda başka pozisyon üretemedik.
İkinci yarıya başladığımızda rakip düşündüğümüz gibi daha çok kapanan taraf oldu. Merkeze ulaşmamız zorlaşıyordu ve oyunu açmak isterken neredeyse bir gol daha yiyorduk ancak Tuğrul abi şahane bir kurtarışla bizi maçın içinde tuttu.
Seksen ikinci dakikada zamanın daraldığını hissederek tüm hırsımı ortaya koyarak âdeta etten bir duvar olan Galatasaray savunmasının arasına daldım, kaleciyle karşı karşıya kaldığımda açının istediğim kadar geniş olmadığını fark ettim. Vurmaya kalksam yüzde yetmiş ihtimalle kalecinin kucağına atacaktım. Göz ucuyla çevre kontrolü yaptım. Vuko, ceza sahasının sağında bomboş kalmış, bana doğru elini kaldırıyordu.
Hiç düşünmeden orta açtım. Vuko, âdeta adrese teslim gelen topa gelişine vurdu ve top ağlara gitti.
Biz gole sevinirken stadyum yeniden sessizliğe büründü, ıslıklar kulaklarımızı tırmaladı.
Tabela yeniden değişmişti.
Galatasaray 2 - Fenerbahçe 2
Bugün şampiyonluğumuzu ilan edebilmemiz için bir gol daha bulmamız ve gol yemememiz gerekiyordu. Rehavete kapılmadan tamamen oyuna konsantre olduk. Beraberlik golünün ardından Galatasaray bir korner daha kazandı ancak kornerden sonra gelen kafa vuruşu Tuğrul abi için kolay bir şuttu.
Bekletmeden oyunu açtı, top taca çıktı. Tacın ardından top bana ulaştığında şut çektim fakat kötü bir şuttu, top auta çıktı. Bir ortamız savunmadan döndü.
Zaman geçtikçe gerginliğim yükseliyordu. Dakika doksanı gösterdiğinde hakem uzatma olarak yalnızca üç dakika verdi.
Böyle anlarda aklıma hep, Tsubasa'nın bir bölümü gelirdi. Feza ve Emir'le birlikte, onların evindeyken izlemiştik o bölümü. Nankatsu gerideyken uzatma olarak iki dakika verilmişti ve Tsubasa'nın arkadaşları onu iki dakikada iki gol atarız diye desteklemişlerdi, hatta üç, hatta dört diye devam ediyordu. O zaman gülmüştük fakat içimde bir yerde o dakikaların aslında ne kadar uzun olabileceğine dair ilham vermişti.
Son düdük çalana dek umudumu kesmeyecektim.
Açılan ortayla top yeniden bana ulaştığında kaleye doğru hızla ilerledim, fakat ceza sahasına gelmeden hemen önce ayağıma sert bir darbe alarak dengemi kaybederek yere düştüm. Hakemin düdüğü bu kez bizim için çaldı ve tam sevdiğim noktadan frikik kararı verildi.
Topun başına geçtiğimde doğrudan kaleye baktım, etrafımdaki her şey bir anlığına sessizliğe büründü sanki.
Babam geldi aklıma.
İyi bir futbolcu olmam için elinden gelenin fazlasını yaptığı zamanları hatırladım. Her maçıma gelir, benden fazla heyecanlanırdı. Kötü oynadığım zaman moralimi düşürmeme asla izin vermez, maçtan sonra neyi seviyorsam benimle birlikte onu yapardı. Bana her zaman, kendine güven, derdi.
"Futbol senin sonradan kazandığın bir yetenek değil, oğlum. Sen futbol için doğdun. Çok iyi yerlere gelecek, bizi daima gururlandıracaksın. Topun başına geçtiğin andan itibaren önce Allah'a sığın, sonra kendine inan."
Sanki birden yanıma gelmiş, elini omuzuma koyarak bunları söylemişti tekrar. Sesini kulaklarımda hissettiğime yemin edebilirdim.
Yutkundum.
Sonra Feza geldi aklıma.
Lisedeyken onu ne zaman tribünde görsem, o gün daha iyi oynar, tüm hünerlerimi sergilerdim. Fark etmezdi ama gol attıktan sonra kalabalığı işaret eder gibi görünür, oysaki onu işaret ederdim.
Belki şimdi yanımda yoktu ama hediye ettiği kramponları ayağımdaydı.
Bugün, bu maçı almalıydım.
Bugün bu maçı almalı ve bundan sonraki her maçımda, her anımda yanımda olmasını sağlamalıydım.
Avuçlarımı açtım, sessizce dua ettim, ellerimi yüzüme sürdükten sonra kaleye bakarak derin bir nefes aldım.
Hakem düdüğü çaldığı anda üç adım koştum, son adımımda sağ ayağımın üstüyle topa bütün gücümle vurdum. Top önce barajın üzerinden yükseldi ardından keskin bir falso alarak kalecinin kapattığı yönün tersine doğru süzüldü. Kaleci sağ yan ağlara çarparken top tam doksana isabet edip ağları havalandırdı.
Deplasman tribününden yükselen gol naraları bütün stadyumu bastırırken ben içimden taşan sevinçle hızımı alamadan korner köşesine doğru koştum, kayarak olduğum yerde dizlerimin üzerine çöktüm. İşaretparmaklarımı açarken başımı gökyüzüne kaldırdım. "Şükürler olsun," diye fısıldadım. Sağ avucumu sol göğsümün üzerine bastırdım. "Başardık baba, yeniden."
Takım arkadaşlarım saniyeler içinde üzerime yığıldı, ne söylediklerini duymuyor, anlayamıyordum. Omuzlarıma, sırtıma vuruyorlardı, bir süre nefes almayı bile unuttum.
Yapmak istediğim ikinci şey için onlardan güçbela sıyrıldım, en yakınımdaki kameraya yöneldim ve önce kramponlarımı işaret ettim, eğer izliyorsa Feza şimdi anlayacaktı hediyesini giydiğimi. Ardından tıpkı lisede yaptığım gibi işaret parmağımla kamerayı gösterdim, göstermek istediğim Feza'ydı. Bu noktadan sonra kimin ne diyeceği umurumda değildi, zaten kimsenin ağzını açmasına izin vermeyecektim. Son olarak kameradan gözlerimi ayırmadan yine ellerimi başımın üzerine kaldırıp görünmez tacımı yerleştirdim.
Galatasaray 2 - Fenerbahçe 3
Maç, tabelada yazan bu sonuçla bitmiş ve deplasman stadyumunda Fenerbahçe'nin şampiyonluğu ilan edilmişti.
Stadyumda gerçekleşen coşkulu sevincin ardından oyalanmadan soyunma odasına yöneldim. Daha koridora yeni girmiştim ki yayıncı kuruluşun muhabiri önümde durdu. "Dağhan, yayına bağlanıyoruz, röportaj alabilir miyiz?"
Sözleşmemiz vardı.
Gözlerim, istemsizce koridorun sonundaki saate kaydı. Feza'nın uçağına kalan süreyi zihnimde hesap etmeye çalışıyordum, yetişmem gerekiyordu.
Derin bir nefes aldım ardından gözlerimi kapatıp açarak onayladım.
Röportaj alanına geçtiğimizde birkaç saniye bağlantının gerçekleşmesini bekledik. Rejiden canlı yayında olduğumuz bilgisi gelince muhabir yüzünü kameraya döndü.
"Evet sayın seyirciler. Bu akşam Galatasaray Stadyumu'nda tarihi bir derbiye tanıklık ettik. Fenerbahçe, son dakikada Dağhan Ulukan'ın attığı muhteşem frikik golüyle ezeli rakibini 3-2 mağlup ederek 2026-2027 Süper Lig şampiyonluğunu ilan etti. Yanımızda, maçın yıldızı Dağhan Ulukan var."
Bana döndü.
"Dağhan, öncelikle tebrik ederiz. Maç hakkında düşüncelerin neler?"
Derin bir nefes aldım.
"Bu maça kazanmak için çıktık, tek istediğimiz lig bitmeden şampiyonluğumuzu ilan etmek ve camiamıza daha erkenden, daha uzun bir şampiyonluk sevinci yaşatmaktı. Çok şükür nasip oldu, çok mutluyum."
"Gerçekten sezonun en iyi performansını bugün verdin diyebiliriz. Son dakikada attığın, Fenerbahçe'yi şampiyonluğa götüren gol hakkında ne düşünüyorsun?"
"Frikik verildiğinde son bir şansım olduğunun bilincindeydim. O an hedefim yalnızca gol atmaktı çünkü dediğim gibi şampiyonluğumuzu bugün ilan etmek istiyorduk. Ha beraberlik olsa da sezon sonunda sonuç değişmeyecekti bence. Sadece tarih değişecekti."
"Bu galibiyeti neye bağlıyorsun?"
Derin bir nefes aldım. "Kendi adıma yanıtlayacak olursam..." Muhabire baktım. "Mikrofonu alabilir miyim?"
Soruma şaşırsa da bozuntuya vermeden mikrofonu bana uzattı, elinden aldığım mikrofonla gözlerimi kameraya çevirdim.
"Buraya döndüğümde yolumu kaybetmiş, kendime olan inancımı yitirmiştim. Fakat yollarım yeniden onunla kesiştiğinde bana tekrar çıkış yolunu gösterdi, kim olduğumu, neler yapabileceğimi hatırlattı." Yutkundum. "Feza..." dedim gözlerimi kameradan ayırmadan. "Seni, seni ilk gördüğüm andan itibaren seviyorum, bunu sen zaten biliyorsun ama bugün bütün Türkiye'nin önünde bir kez daha söylemek istiyorum. Seni çok seviyorum. Belki buna sevgi demek az kalır, âşığım sana."
Muhabire bakıp mikrofonu uzattım. "Abi, şimdi sevdiğim kadını durdurmak için havaalanına gitmem gerekiyor, kusura bakmayın."
Söylediklerim muhabiri de kameramanı da şaşırtmıştı, hatta ne tepki vereceklerini bilemeden şaşkın bir gülümsemeyle baktılar bana, onların afallamasının dağılmasına ya da yeniden soru yağmuruna tutulmama fırsat vermeden bir baş selamının ardından arkamı soyunma odasına doğru koşmaya başladım.
Terden sırılsıklam olmuştum, hızlıca duş alıp yedek formamı giyindim. Otoparka gidene dek zaman ağır çekimde ilerledi, yol uzadıkça uzadı sanki. Şoförüm Cemal abi arabayı hazırlamıştı, ben içeri girer girmez arabayı çalıştırdı. Kendime aracın içinde çeki düzen verdim. Bu halim Cemal abiyi de güldürdü.
Telefonuma bir bildirim geldiğinde Buğlem'in mesaj attığını gördüm. Instagram bağlantısı göndermişti, tıkladığımda bir canlı yayın açıldı. Canlı yayında sosyal medya sorumlusu Derya'yla Buğlem yanaydı. Arkalarında geniş, beyaz bir projeksiyon perdesi bulunuyordu.
İkisi de ekrana gülümseyerek bakıyorlardı. Buğlem, gözlerini kırpıştırarak kameraya bakarken, "Yayında mıyız?" diye sordu neşeyle. Olumlu yanıt aldığında iki elini birbirine vurdu. "Evet. Şampiyonluk akşamından hepinize iyi akşamlar canlarım!"
Kameraya el salladığında Derya da onu taklit etti.
"Yanımda, arka planda sesini çok duyduğunuz ancak yüzünü pek bilmediğiniz Fenerbahçe'nin sosyal medya sorumlusu Derya Yıldırım var. Bu gece şampiyonluk yayınını onunla ortak yürütme kararı aldık. Merhaba Deryacığım, nasılsın?"
Derya omuzundaki saçlarını geriye attı ve kendinden emin bir ifadeyle gülümsedi. "Çok iyiyim. Hangi Fenerbahçeli iyi değil ki bugün? Heyecan gerçekten dorukta."
"Değil mi, değil mi?" diye onayladı Buğlem. Yayını neden bu kızla açtığını henüz anlayamamıştım. "Ben de aşırı heyecanlıyım. Bugün herkes hak ettiğini buluyor."
"Kesinlikle öyle."
Buğlem, kameraya döndü ve "Efeciğim, arkaya Derya'nın çektiği şampiyonluk görüntülerini verelim, böyle çok sade oldu," dedi. Derya gülümsedi. "Hakkını yemeyelim, fotoğraf ve video çekme konusunda aşırı yetenekli bir kadın. Bakın neler neler var..."
"Teşekkür ederim," dedi Derya son hecesini uzatarak.
Projeksiyon perdesi aydınlandığında Derya gururlu bir ifadeyle başını arkaya çevirdi ve o an yüzündeki gülümsemesi donakaldı. Çünkü ekrana yansıtılan şampiyonluk görüntüleri değil, bir kafede karşılıklı oturup konuşan iki kadının videosuydu.
O iki kadınsa Sophie ve Derya'dan başkası değildi.
Oturduğum koltukta dikleştim, işte canlı yayın şimdi ilgi çekici bir hal alıyordu.
Derya'nın gözleri yuvalarından fırlarken Buğlem son derece yapmacık bir şaşkınlıkla, "A-a-aaa," dedi. "Yok, bu değil yanlış açtın herhalde Efeciğim, diğeri."
Ekran karardı ve yeni bir video açıldı. Bu defa Sophie, Derya'ya kalın, beyaz bir zarf uzatıyor, Derya'da etrafı kontrol ettikten sonra gülümseyerek zarfı çantasına atıyordu.
Buğlem elini ağzına götürdü. "Aaaa? O da ne? Bayağı bildiğin para zarfı bu. Dur bir dakika, işler değişti şimdi. Deryacığım, senin Sophie Laurent'le ne işin var?"
Taşlar, yerine oturuyordu.
Derya afalladı, ağzını açıp kapattı ama ses çıkaramadı. "Arkadaşım," diyebildi yalnızca.
"Arkadaşın mı? Kadın İspanya'da model, sen ne ara arkadaş oldun onunla?"
Derya'nın yüzündeki o masum ifade bir anda silindi. "Ne alaka? Sosyal medya devrindeyiz, biriyle arkadaş olmak için yanına gitmek gerekmiyor. Beni bu saçmalıklarla arkadaşını aklamak için mi çağırdın buraya?"
"Arkadaşım mı?" dedi Buğlem tek kaşını kaldırarak. "Ben öyle bir şeyden söz etmedim. Neden o geldi ki şimdi aklına canım? Yoksa Sophie'den para alarak yaptığın yalan haberlerle Feza'nın ayağını nasıl kaydırdığını mı hatırlattım sana, istemeden?"
"Ne? Saçmalıyorsun!" Derya bir hışımla Buğlem'in yanından geçip gitmeye çalıştı ama Buğlem onu kolundan tutarak durdurdu.
"Nereye? Dur tatlım, daha en heyecanlı yeri gelmedi ki!"
Canlı yayını izleyenlerin sayısı yüz bini devirmişti. Arkada yeni bir video başladığında bakışlarım videoyu buldu. Bu defa videoda takımın medya sorumlusu Onur abiyle Derya göründü, bir mekanda sarmaş dolaş eğleniyorlardı. "Aaaaa, o medya sorumlusu Onur Bey değil mi? Hani seni sosyal medya sorumlusu yaptıran, Feza işten çıkar çıkmaz da diyetisyen olarak senin ablanın gelmesine aracı olan adam? Esas siz sevgiliymişsiniz, hiç söylemiyorsun canım... Allah ayırmasın, çok yakışıyorsunuz!"
Derya, önce Buğlem'i itekledi, ardından kameraya yaklaşıp eliyle kapatmaya çalıştı. "Daha neler! Yalan! Komplo bu! Montaj bunlar! Yapay zekayla hazırlanmış hepsi! Kapat şu videoyu!" Öfkeyle kameraya vurdu. "Kapat diyorum sana! Aklınca beni ortaya atacaklar!"
"Yok canım, o işlerden sen anlarsın. Biz sadece gerçekleri konuşuyoruz."
"Kapat dedim!" Derya telefona bir kez daha sertçe vurduğunda cihaz yere düştü. Ekran karardı, arkadan birkaç arbede ve bağırışma sesi yükseldi, birkaç saniye sonra da yayın tamamen kesildi.
Ancak Buğlem elbette bununla yetinmemiş tüm sosyal medya hesaplarından videoları, kanıtları, WhatsApp yazışmalarını paylaşmıştı. Olayın arkasındaki isim Sophie'ydi. Hiçbir zaman karşılık bulamayan saplantısını, adımı kullanarak gündemde kalmaya çalışarak sürdürmüş bunun için de kulübün yeni sosyal medya sorumlusu Derya'yla anlaşmıştı.
Derya'nın asıl hedefi ise Feza'ydı.
Ablasının kulübe yerleşebilmesi için Feza'nın konumunu hedef almıştı. Dolayısıyla Derya Sophie'nin teklifini fırsata çevirmiş, gizliden çektiği fotoğraflar ve yalan haberlerle hem para kazanmış hem de Feza'nın itibarını zedeleyerek onun kulüpten ayrılmasına sebep olmuştu. Yerine ablasını getirmek içinse sevgili olduğu, esas medya sorumlumuz Onur'dan büyük destek almıştı.
Fakat belli ki gerçeklerin er ya da geç ortaya çıkma gibi bir huyu olduğunu hesap edememişlerdi.
Buğlem'in paylaştığı kanıtlar dakikalar içinde ülke gündemine oturdu. Aylardır Feza'ya linç yağdıranlar bu kez ondan özür dilemeye başlamıştı. Linç oklarıysa şimdi tamamen Sophie, Derya ve Onur'a çevrilmişti.
Feza'nın masumiyetinin kanıtlanması içimi rahatlatsa da karşısına çıkana dek huzur bulamayacaktım. Sağ bacağım kendiliğinden titriyor, gözlerim sürekli arabanın ekranındaki saate kayıyordu. Havalimanının girişinde umulmadık bir trafik vardı, açılmayacak gibi durduğundan daha fazla bekleyemedim ve "Abi, ben gidiyorum," dedim.
Cemal abi arkamdan, "Şimdi açılır," diye seslense de onu dinlemeden kapıyı açıp kendimi dışarı attım.
Ansızın başlayan yağmurun altında ıslanarak arabaların arasından koşmaya başladım, arkamdan çalan kornalara da beni tanıyıp durdurmaya çalışanlara da aldırmadım. Tek düşündüğüm Feza'ydı. Havalimanına girer girmez kontroldeki uzun kuyrukları fark edince omuzlarım düştü. En kısa sıraya geçip önümde bekleyen insanlara, "Affedersiniz," dedim nefes nefese. "Uçağa yetişmeye çalışıyorum. Yetişemezsem hayatımın aşkını kaybedeceğim. İzin verir misiniz?"
Bir anlık sessizliğin ardından önümdeki yaşlı çift manidar bir ifadeyle gülümsedi.
"Geç evladım."
Ardından diğerleri de kenara çekildi.
İnsanlar itiraz etmeden bana yol verirken birileri arkamdan, "O, Dağhan Ulukan değil mi?" diye seslendi.
"Evet, o!"
"Dağhan!"
"Kim o?"
"Fenerbahçe'nin golcüsü!"
Tüm insanların dikkatini çekmeden hemen önce güvenliğe doğru ilerlerken, "Teşekkür ederim," dedim gülümseyerek. "Size söz, karşılığını vereceğim."
Güvenlik kontrolünden geçtim ardından hızlıca dış hatlara koşmaya başladım. Feza'nın uçağına bilet aldırmıştım. İhtiyacım olan her şey yanımdaydı. Dış hatlar terminaline geçtim, pasaport kontrolünü hızlı bir şekilde gerçekleştirdim. Uçağa biniş saati gelmiş, kapılar açılmıştı. Ekrandaki tabeladan son kez kapıyı kontrol edip doğruladıktan sonra hızımı artırdım çünkü son çağrı anonsu geçiyordu.
Kapıya geldiğimde yolcuların içeri alınmaya başladığını gördüm. Gözlerimi kısarak sırayı kontrol ettiğimde Feza'nın geçmek üzere olduğunu gördüm, biletini ve pasaportunu görevliye uzattı.
"Feza!" diye seslendim ama beni duymadı ve görevlinin yanından geçip kapının ardında gözden kayboldu.
Soluk soluğa koşmaya devam ettim. Bir kez daha sıradaki insanlardan izin isteyerek öne geçtim. Biletimi ve pasaportumu görevliye uzattım, görevli belgelerimi kontrol edip başıyla geçmemi işaret etti. "İyi uçuşlar."
Hiç vakit kaybetmeden açık alana çıkar çıkmaz gözlerimle etrafta Feza'yı aradım. Birkaç metre ileride, ıslak yolda valizini çekerek uçağa doğru yürüyordu.
Bu defa bütün gücümle seslendim. "Feza!"
Sesimi duyduğunda önce duraksadı, başıyla sağına soluna baktı ardından omzunun üzerinden arkasını döndü. Ela gözleri gözlerimle buluştuğunda kalbimde derin bir sızı hissettim, onunsa şaşkınca kaşları çatıldı, dudakları aralandı ama hiçbir şey söyleyemedi. Yeniden etrafına baktı, sonra bakışları bir kez daha beni buldu. Soluklandı.
"Dağhan?"
Ne yapacağımı bilemedim, ilk olarak düzgün bir nefes aldım ardından yutkundum.
"Sen..." dedi. Başını hızla salladı. "Senin burada ne işin var?"
Ona doğru ilerlemeyi sürdürürken, "Kalbimin yanında mı?" diye sordum. Başımı olumsuz anlamda salladım. "Başından beri olmam gereken yerdeyim."
"Sen..." dedi, hâlâ şaşkındı. "Nasıl? Buğlem mi söyledi?"
"İyi ki söyledi," diye karşılık verdim. "Yoksa nasıl durdurabilirdim seni?"
"Durdurmak mı? Gidiyorum ben Dağhan, her şeyim hazır."
"Sen hazır mısın?"
Sorumu beklemiyor gibi duraksadı, yağmur damlalarıyla ıslanan dudaklarını tekrar araladı ama verecek bir cevap bulması uzun sürdü. "Elbette," dedi ilk olarak. "Hazırım tabii ki. Tüm evraklarımı teslim ettim, orada bekleniyorum."
"Evraklardan bahseden kim? Sen hazır mısın? Yüreğin... Hazır mı? Gerçekten gitmek istiyor musun Feza?"
Birkaç saniye yanıtsız kaldı. Gözlerinin buğulandığını fark ettim, dudakları seğirdi. Nihayetinde bakışlarını benden kaçırdı. "İstemesem burada olmazdım," dedi ve bana arkasını dönüp yeniden valizini çekerek ilerlemeye başladı.
"Feza, gitme," diye seslendim arkasından. Durdu ama bana bakmadı. Tekrar ilerlemek için bir adım attığında hızlandım ve bu defa önüne geçerek onu durdurdum. Bir şey söylemesine fırsat vermeden, gözlerimi gözlerine dikerek, "Gitme, Feza," diye yineledim. "Yalvarırım, gitme. Biliyorum, çok geç diyeceksin ama yemin ederim... Benim hayatıma sensiz devam etmeye gücüm yok. Umurumda değil diyeceksin belki ama deme, Feza. Lütfen. Özür dilerim, kalbini ne kadar kırdıysam, yansımasını kendi kalbimde hissettim. Seninle ilgisi olmayan olaylara seni dahil ederek berbat performansımın suçlusu hissetmene neden oldum, özür dilerim. Ama yemin ederim, dersimi aldım. Feza..."
Başımı biraz indirdim, bakışlarım üzerimdeki sırılsıklam olmuş formaya ilişti. Çöpe attığı günlüğünü çıkarmış ve hakkımda yazdıklarını okuma gafletinde bulunmuştum.
"Yanına Fenerbahçe formasıyla geldim çünkü sana âşığım," dediğimde gözlerinde değişen o ifadeyi görebildim. "Beni bu aşktan mahrum etme. Kendini de istemediğin bir hayata sürükleme. Gitme, Feza."
Ne diyeceğini bilemeden bana baktığında gözlerinde onu ilk gördüğüm andaki yumuşak, çocuksu ifadeyi gördüm. Ağlamak üzereydi fakat ve sanki sağ eli valizini ilki kadar sıkı tutmuyordu.
"Bu mantıklı değil," dedi başını olumsuz anlamda sallayarak. "Bu hiç mantıklı değil. Karşıma her çıkışında... Aklımı karıştıramazsın."
Omuzlarımı kaldırıp indirdim. "Bedenim, aklım, ruhum... Hepsi seninle bütünleşti, senden başka hiçbir şeyin önemi yok ve ben bundan çok memnunum. Eğer bu mantıksızlıksa, böyle yaşamaya razıyım ben."
"Bu alanda bekleme yapmayalım lütfen, ilerlemeye devam edin."
Güvenliğin sesi aramızda yayıldığında Feza'nın bakışları bir anlığına görevliye kaydı, ardından yeniden bana döndü. Gözlerinde, gitmekle kalmak arasındaki savaşın yansımasını görebiliyordum.
Başımı yavaşça, yalvarırcasına salladım. "Gitme," dedim sessizce. Beni bırakma. Bizi bırakma.
Bana, son defaymış gibi baktı. Sağ gözünden akan bir damla yaş, yanağından çenesine doğru süzülürken valizin sapını yeniden sıkarcasına kavradı. Dudaklarını birbirine bastırdı, yanımdan geçip gitmek için uçağa doğru ilk adımını attı.
O an sol göğsüme bıçak saplandı sanki. Maç sırasında bacağıma aldığım hiçbir darbe, yaşadığım hiçbir sakatlık canımı bu kadar yakmamıştı. Soluğum kesildi, arkasından bir adım bile atamadım, beni kafasında, kalbinde, tamamen bitirdiğini düşündüm. Onu kaybediyor, gidişini izlemekten başka hiçbir şey yapamıyordum.
Arkanı dön, diye geçirdim içimden. Gitmeden önce son bir kez bana bak, bak ki her şeyi geride bırakıp peşinden geleyim.
Bakmadan ilerlemeye devam ediyordu. Baksa da bakmasa da peşinden gitmeliydim belki de. Biletim vardı. Onu zor durumda bırakmamakla kalbime söz geçirememek arasında bir yerdeydim.
Onu kaybetmek istemiyordum.
Tıpkı onun günlüğüne yazdığı gibi, ben de aklımdan şöyle geçirdim: Allah'ım, eğer beni seviyorsa, gitmeden önce son kez arkasına baksın.
Ağır adımlarla ilerlemeye devam etti.
Bir anda durdu. Kalbim göğsümü yumruklamaya devam ederken zaman benim için yeniden ağır çekimde ilerledi.
Çok geçmeden Feza, başını çevirdi, sağ omuzunun üzerinden bana baktı.
İşte o noktadan sonra, hiçbir şey beni durduramazdı.
Bakışından güç alarak ona doğru koşmaya başladığımda valizinin sapını bıraktı. Yere, su birikintisine düşen valizini umursamadan o da bana doğru koştuğunda gülümsedim, aramızdaki yol metrelerden kilometrelere çıktı sanki, ona kavuşana dek attığım her adım boşluğaydı. Rüya gibiydi ve kollarımla bedenini sarmadan aksini düşünmeyecektim.
Nihayet aramızdaki mesafe kapandığında kollarını boynuma öyle bir doladı ki bir adım geriye sendeledim. Bütünleştiğimi hissettim, kollarımı beline sardım, onu sıkıca göğsüme bastırdım, başımı omzuna gömdüm ve pudramsı, hoş kokusunu içime çektim.
"Senden nefret ediyorum," dedi titrek sesiyle başını göğsüme yaslayıp bana daha çok sokulurken. "Beni her zaman kendine çekebilmenden nefret ediyorum."
Islak saçlarına öpücükler kondurdum. "Ben de seni çok seviyorum, güzelim."
Omuzlarını düşürerek, "Seni seviyorum Ulukan, maalesef," diye karşılık verdi.
"Tüm maaleseflerini iyi kiye çevireceğim."
"Bu son hakkın, haberin olsun."
"Kontrol bende, merak etme." Bir adım geriye çekildiğimde kaşlarını çattı, eğilip bacaklarından tutarak onu omzuma aldığımda hafiften çığlık attı.
"Ne yapıyorsun?"
"Sen fikrini tekrar değiştirmeden seni buradan kaçırıyorum!"
"Valizim!" deyişiyle Feza'yı omuzumdan indirmeden gerisin geriye arkamı dönüp koşar adımlarla valizi aldığımda kahkahaları kulaklarımda yankılandı. Etrafımızdaki insanlar bizi alkışlarlarken benim tek derdim hızlı adımlarla Feza'yı uçak kalkmadan havaalanından çıkarmaktı.
Sonunda, başından beri olmamız gereken yerde, birbirimizin yanındaydık. Bize, bizi hatırlatan her şey sayesinde.
Feza Derin
Bir Yıl Sonra
"Feza, imzalı formam nerede? Anne!"
Abimin sesini duyduğumda allık fırçamı elimde tutarak aynanın yansımasından ona baktım. "Hangi imzalı forman?"
"Dağhan'ın imzaladığı," dediğinde gözlerimi kıstım. Neredeyse gülecektim. Bir yıl önce neredeyse kanlı bıçaklı olduğu adamın şimdi imzalı formasını giymek istemesi gerçekten şaşılacak olaydı ama maşallahtı tabii.
Gülüşümü gizleyemedim. "Dağhan'ın imzaladığı formayı mı giyeceksin cidden?"
"Adam iki sezondur üst üste gol kralı oluyor, giymezsem ayıp," dediğinde gülüşüm genişledi. Dağhan'ın kameralara bana olan aşkını haykırması, sonrasında havalimanına kadar gelerek beni İspanya'ya gitmekten vazgeçirmesi, abimin de ailemin de onu affetmesi için yeterli olmuştu. Abimle eski mevzuları konuşmuşlar, yanlış anlaşmaları düzeltmişlerdi ve arkadaşlıkları yeniden canlanmış, ergenlikte kalan defterler sonsuza dek kapanmıştı.
"Bilmiyorum abi, ben görmedim."
"Az makyaj yap, az. Şampiyonluk törenine gidiyoruz, defileye değil." Gözlerimi kapatıp açtım. Fırçamı allığa biraz daha sürüp yanaklarıma tekrar götürdüm ve abime baka baka sürmeye devam ettim. Yüzünü buruşturdu. "Bahçedeki kirazlardan daha kırmızı yanakların şu an. Ne buluyorsunuz anlamıyorum ki şu boya badana işinde."
"Abart," dedim ve başımı olumsuz anlamda sallayarak önüme döndüm. Tamam, biraz allık körlüğü yaşamış olabilirdim ama ne yapayım, akşama kadar hepsi uçuyor, yüzüm ruh gibi kalıyordu sonra.
"Anne!" Abim benimle ilgilenmeyi bırakıp yeniden koridora yöneldiğinde annemin "Ne oldu oğlum?" yanıtı duyuldu.
"Çubuklu formam nerede diyorum. Yeni sezon olan."
"Makineye attım, yıkanmıştı. Kurutmaya bak."
"Ne?" dedi abim hayretle. "Anne sen imzalı formayı makineye mi attın cidden?"
"İmzalı mıydı o? Ay ben yanlışlıkla çizildi sandım."
"Hayda!" Abimin serzenişine kahkaha attım. "Ya ne giyeceğim ben şimdi? Anne ne yaptın sen ya?"
"Oğlum yüz tane forman var, giy birini işte!"
"Ama o Dağhan'dan imzalıydı."
"Ay Dağhan kaçmıyor ya, yine imzalatırsın."
"Aynen abi," diye karşılık verdim. "Rica edersin, ne olacak? İmzalar."
"Hayatta etmem, o kadar da değil. Jest yapalım dedik annem sağ olsun iptal oldu."
Kıkırdadım.
Ne yalan söyleyeyim, hayatım tahmin ettiğimden daha güzel ilerliyordu. Fenerbahçe Kulübü'nden kadın voleybol A takımı diyetisyenliği için teklif almıştım ve canım hemcinslerimle çalışmak gerçekten bir başkaydı, harikaydı.
Yeniden makyajıma odaklanıp son dokunuşumu yaptıktan sonra formamı kotumun içine verdim, doğal dalga yapıp dağınık bıraktığım saçlarımdan birer tutam alıp göğsümün üzerine bıraktım. Saçımın sağ tarafını kulağımın arkasına sıkıştırdım, gold küpemin görünmesini sağladım. Güzel görünüyordum.
Telefonuma mesaj bildirimi geldiğinde komodinin üzerindeki telefonumu alıp mesajı açtım.
Dağhan:
Gönlüm hep seni arıyor, neredesin sen?
Mesajı gülümsetti beni. Tören için sabahtan kulübe geçmiş, takımla buluşmuştu. Stadyuma hep birlikte yapılacak konvoyun ardından takım otobüsüyle geçecekti futbolcular.
Telefonu yukarı kaldırdım, penceremden süzülen akşam güneşinin yüzüme düşmesini sağladıktan sonra gülümseyip poz verdim, çektiğim fotoğrafı beklemeden gönderdim.
Feza:
Geliyorum, aşkım.
Ne zaman fotoğraf göndersem, mesajıma vereceği yanıt biraz gecikiyordu, sebebini sorduğumda her attığım fotoğrafa uzun uzun baktığını söylemişti.
Bir süre sonra o da fotoğraf gönderdi.
Beklemeden açtım. Sağ elini kalbinin üzerine koymuş, yüzünü acı çeker gibi buruşturup gözlerini kısmıştı.
Dağhan:
Kalbimden vurdu bu fotoğraf beni.
Aşkım...
Nasıl güzelsin.
Bir an önce görmeliyim seni.
Gel artık.
Yoksa yine ben geleceğim yanına.
Yaparım, bilirsin.
;)
Başımı geriye atarak kahkaha attım.
Feza:
Çıkıyoruuuuuuuum. 🏃🏻♀️
Dağhan:
Bekliyorum.
😘
Çantamı alarak ailemle birlikte dışarı çıktım. Dağhan, törene özel olarak annemle babamı da davet etmiş, başta biraz çekinseler de uzun ısrarlarıma dayanamayıp gelmeyi kabul etmişlerdi. Onlar tribünde İnci teyzeyle buluşurken ben çok oyalanmadan soyunma odasına indim. İçeriye girdiğimde takım beni görür görmez büyük bir coşkuyla alkışlamaya başladı.
"Oooo, şampiyonluğun gizli mimarı teşrif ettiler," diye bağırdı Alp, elindeki Fenerbahçe atkısını havada sallayarak.
"Hoş geldin yenge!" Gökalp'in eklemesiyle başımı eğerek yapmayın der gibi baktım.
Yanımdan geçen İshak Hoca, omzuma dokunarak, "Hoş geldin Feza, nasılsın?" diye sorduğunda tebessüm ettim. "İyiyim hocam, sağ olun. Siz?"
"Seni gördük, daha iyi olduk," dediğinde gülümsemem genişledi.
Burada yeniden gönül rahatlığıyla bulunmak paha biçilemezdi.
Tuğrul abinin eşi Zerrin Hanım'la karşılaştığımda, "Feza!" deyip gözlerini büyüterek kollarını açtı ve bana sıkıca sarıldı. "Ne haber hayatım?" Geri çekildiğimizde ellerimi tuttu.
"İyi," diye karşılık verdim. "Formayla bile nasıl bu kadar şık olabiliyorsunuz, Zerrin Hanım?"
Başını geriye atarak kahkaha attı. "Ayy teşekkür ederim ama sen kendinin farkında değilsin sanırım. Fıstık gibisin, formun da şahane." Bana yaklaştı ve dudaklarını kulağıma yaklaştırdı. "Aramızda kalsın ama Tuğrul da diyetisyenleri senken formunu daha iyi koruduğunu düşünüyor."
Gözümü kısarak Tuğrul abiye baktığımda eşini başıyla onayladı. "Kesinlikle öyle düşünüyorum."
Dağhan'ın yanına gidene kadar karşılaştığım futbolcuları tek tek tebrik edip, sarılırken bakışlarım gayriihtiyari sağ tarafımda kalan dolapların olduğu kısma kaydı. Dağhan, giydiği çubuklu formasıyla dolabın önünde dikilmiş, doğrudan bana bakıyordu. Beni izlerken mutlu olduğu gibi, bir an evvel yanına ulaşmam için de sabırsızlandığı belli oluyordu. Ona gülümsediğimde gülüşüme karşılık verdi, kalbimde kelebekler uçuşurken başıyla yanına gitmemi işaret etti.
Sanki bu ilk karşılaşmamızmış gibi heyecanlandım yine yanına giderken. Sonunda ona ulaştığımda beklemeden beni kendine çekti ve etrafımızdaki kalabalığı umursamadan beni öptü, ardından kollarını belime doladı. Dudaklarını kulağıma yaklaştırıp, "Tüm gün bu anı bekledim," diye mırıldandığında gülümsedim. Geri çekildiğimde alıcı bir tavırla beni baştan ayağa süzdü. "Ne güzelsin. Bu forma sana çok yakışıyor." Elini saçıma atıp yüzüme düşen tutamı kulağımın arkasına sıkıştırdı.
"Sen de yakışıyorsun, yanıma," dediğimde gülümseyerek kaşlarını kaldırdı.
"Hııımm?" diye mırıldandı sorarcasına.
"Hımmm," diye onayladım.
Biz manalı manalı gülümseyerek birbirimize bakarken koluma dokunan elle başımı sağıma çevirdim ve tüm dişlerini göstererek gülümseyen Lina'yı gördüm. Heyecanla, "Lina!" dediğimde kollarını iki yana açtı, eğildim ve sıkıca sarıldık birbirimize.
Arkasından gelen Buğlem kollarını göğsünde buruşturarak, "İki dakikada sattın beni, Lina," dediğinde güldüm.
Lina'yla ayrıldığımızda Dağhan konuşulanları kız kardeşinin de anlamasını sağlamak amacıyla işaretlerini yaparak cevap verdi. "Feza, Lina'nın birinci sırasında. O geldiğinde gözü kimseyi görmüyor. Beni bile. Değil mi?"
Lina onaylarcasına elini ağzına kapatarak güldü.
"Abisini örnek alıyorsa demek ki," diyen Alp'in yanıtıyla kahkaha attık. Tanıdığım en hazırcevap insandı. Buğlem'in omzuna kolunu atarak onu kendine çekti, ardından yanağına bir öpücük kondurdu. "Merak etme güzelim, ben seni kimselere değişmem."
"Yaa, Alp," diyen Buğlem kolunu onun beline dolayıp başını omzuna yasladı. "Sen olmasan ne yapardım."
Tam o sırada soyunma odasının kapısı açıldı ve kulübün organizasyon ekibinden biri içeri uzanıp ellerini birbirine vurarak dikkat çekti. "Beyler, plaket ve madalya seremonisi başlıyor. Herkes ailesini yanına alsın, yavaş yavaş tünele doğru hareket edelim."
Odadaki hareketlilik bir anda katlanırken Alp, elini Lina'ya uzattı. "Müsaadenizle, bu güzellik bugün bizimle çıkacak."
Kaşlarımı çatarak sorarcasına Lina'ya baktığımda hevesle başını salladı. Ardından elleriyle bana sebebini açıkladı. "Alp abi, ona da şans getirmemi istiyor."
Eh, hakkı vardı.
Lina, Alp ve Buğlem'in ortasına geçti, bize el salladıktan sonra ellerini tutup onlarla birlikte uzaklaştı. Yalnız kaldığımızda Dağhan elini uzattı ve usulen, "Benimle kupa kaldırmaya var mısın?" diye sordu.
"Seninle her şeye varım."
Kaşlarını kaldırdı. "Unutma bu yanıtını ama."
"Unutmam."
Cevabım ona güven verdi, gülümsedi. Elimi sıkıca tuttuğunda bir kez daha tamamlanmış hissettim. Onunla koridora ilerlediğimizde kalbim biraz daha hızlı attı. Sahne korkusu olan biri olarak bu tarz olaylar çok benlik değildi ama Dağhan'ın heyecanını onunla paylaşmayı görevim bilmiştim. Mutlu, mutsuz her anında yanında olacaktım. Tıpkı onun yaptığı gibi.
Herkes seçtiği şarkıyla ilerledi. Biz sıranın en sonundaydık.
Sıra bize geldiğinde Yalın'ın Sevgili Kalp Sancım, şarkısı çalmaya başladı. Dağhan bana bakmadan gülümseyerek ilk adımı attığında afallayarak adımına eşlik ettim. "Bu şarkıyı mı seçtin?"
"Daha iyi bir şarkı olamazdı," dediğinde gülümsedim.
"Dağhan..." Gözlerimi kıstım, utanmıştım, fazla romantik kalmıştı bu şarkı şampiyonluk töreni çıkışı için. "Düğün girişi yapıyoruz sanki!"
Gülüşüyle yanaklarındaki gamzeler derinleşirken göz ucuyla bana baktı. "O da olacak. Prova yapıyoruz say işte."
Tünelden çıkar çıkmaz bizi karşılayan tezahüratın şiddetiyle kulaklarım uğuldadı. Taraftarlar, Dağhan'ı görür görmez coşkuyla alkışlamış, adını haykırmıştı. Binlerce telefonun flaşı aynı anda yanıyor, şarkıya eşlik eden taraftarların sesi neredeyse müziği bastırıyordu.
Öyle heyecanlanmıştım ki Dağhan'ın elini biraz daha sıktım. O, taraftarlara el sallarken ben gülümseyerek etrafıma bakıyordum, büyülenmiş gibiydim, sevdiğim adama gösterilen sevgi seline bu şekilde dahil olmak onun adına daha çok gururlanmamı sağlamıştı.
Karşılama komitesindeki görevlilerden birinin elinde devasa boyutta, içinde sarı lacivert güllerin bulunduğu şık bir buket vardı. Dağhan, görevlinin elinden buketi alıp bana uzattığında afallayarak tek elimle buketi aldım. Basamaklardan çıktığımızda Dağhan, Ahmet Başkan'la tokalaştı. Ahmet Başkan, Dağhan'ın madalyasını taktıktan sonra bir baba şefkatiyle benim de omzumu sıvazladı.
Platformun ortasına geçtiğimizde Dağhan elimi bıraktı, taraftarlara döndüğünde üçlü çektireceğini düşünerek bir adım geriledim. Ellerini açarak, "Ooooo," yaptı, ardından işaretparmağını dudağına götürerek, "Şşşş," diye ekledi.
Tüm stat sustu, yalnızca şarkının sözleri duyuldu.
Ben gülümseyerek onu seyrederken Dağhan'ın bir anda bana dönüp dizlerinin üzerine çökmesiyle gülüşüm dudaklarımda donup kaldı. Stadyumu dolduran on binlerce insanın varlığı, patlayan flaşlar, tezahüratlar bu noktadan itibaren benim için yok oldu, geriye yalnızca Yalın'ın fonda kısık sesle dönen şarkısı ve gözlerinin içi parlayarak bana bakan Dağhan kaldı.
Nefes almayı unuttuğumu göğsümün daralmasından anladım. Ne yapacağımı bilemeden elimdeki bukete daha sıkı sarıldım. Dağhan, kot pantolonunun cebine uzanıp kadife bir kutu çıkardığında stadyumdan heyecanlı bir uğultu yükseldi ama o bakışlarını benden bir an bile ayırmadı. Ben de başka hiçbir yere bakamıyor, gözlerimi ondan alamıyordum.
Hayır, buna hazır değildim.
Bunu hiç beklemiyordum.
Kutunun kapağını açtığında spot ışıklarının altında parıldayan tek taş pırlanta yüzük gözlerimi aldı. Put gibi kaldım, ne bir şey söyleyebiliyor ne de doğru düzgün tepki verebiliyordum.
Dudakları aralandığında gözlerimi ondan ayırmadım.
"Feza, hayatıma girdiğin andan itibaren en büyük karanlıklarımı varlığınla aydınlığa çevirdin. Günümün güzel geçmesi için seni bir kere görmem yetiyordu. Seni görmediğim güneyse hiçbir zaman güzel diyemiyordum. Sensiz ben hep eksik, hep yarımdım."
Gözlerim doldu.
"Bana artık seni günün belli saatlerinde görmek yetmiyor sevgilim. Ben her anımı, her saatimi, her dakikamı seninle geçirmek istiyorum. Eve geldiğimde senin de orada olacağını bilmek, uyandığımda ilk senin yüzüne bakmak istiyorum. Hayatımın sonuna kadar, attığım her adımda, kazandığım her başarıda, içine düştüğüm her zorlukta kafamı kaldırdığımda yalnızca seni görmek istiyorum. Her anında yanında beni gör istiyorum. Beni, kendinden bir saat bile mahrum etme istiyorum. Aşığım sana, doyamıyorum."
Ağlamakla gülmek arasında bir yerdeydim, kalbim onun için deliriyor, dudaklarım gülümsemek için can atıyordu. "Güzelim, iznin olursa bu hayallerimi gerçekleştirmek adına seninle evlenebilir miyim?"
Gözümden süzülen bir damla yaş yanağımı ıslatırken taraftarların hep bir ağızdan, "Evet desene, evet desene, yenge Dağhan'a evet desene!" diye bağırdığını duyunca ağlarken güldüm.
Dağhan elini, "Daha yüksek," dercesine kaldırdığında taraftarların ses seviyesi arttı.
Sevdiğim adam yeniden bana bakıp kaşlarını kaldırdığında derin bir nefes aldım, yutkundum ve kendimi toparlayarak, "Evet," dedim.
Dağhan gözlerini kıstı, kulağını bana çevirdi. "Efendim?"
"Evet!" diye bağırdım bu defa.
"Neye evet?"
Gülüşüm genişledi. "Benimle evlenebilirsin! Sonsuza kadar, evet!"
Ben sözlerimi bitirir bitirmez tüm stadyum âdeta havaya uçtu. Konfetiler gökyüzünden sarı lacivert kar gibi üzerimize yağarken taraftarların, arkamızda dizilen futbolcuların coşkulu çığlıkları, alkışlar ve ıslıklar kulaklarımı doldurdu. Dağhan hızla ayağa kalkıp yüzüğü parmağıma geçirdi, hemen ardından beni belimden kavrayıp kaldırarak döndürdüğünde kahkahalarımın arasında ona daha sıkı sarıldım.
Ayaklarım yeniden yere bastığında beni göğsüne öyle bir bastırdı ki kalbinin ritmini göğsümde hissettim. Takım arkadaşları kutlama amacıyla üzerimize su fışkırtırken gülerek başımı boyun girintisine gömdüm. Dağhan da başını eğdi, yüzümü avuçlarının arasına aldı, gözlerimiz birbirine odaklandığında, sadece benim duyabileceğim şekilde mırıldandı.
"Prova bitti, sevgilim. Şimdi sıra gerçeğinde."
Veeee bitti🥲
Tek kitap olacağını söylemiştim, bence her şey tadında oldu. Doya doya yazdım onları ama canım bir özel bölüm de istemiyor değil…🥹🥹
Nasıl buldunuz bölümü?
Onlara son olarak ne söylemek istersiniz?
Bu tarz bir hikaye daha yazmak istiyorum çünkü çok sevdim! Ne dersiniz?
Sizi seviyorum, mutlu günlerimiz olsun.💛💙