3. BÖLÜM
1. SAYFA
Bu birkaç gün nasıl da zor geçmişti Doktor Nusret Bey için...
Bu zaman zarfı içinde düzenli gelen hastalarıyla yeterince ilgilenememişti bile. Birkaç tanesinin randevu saatlerini bile değiştirdi.
Çünkü aklında ve zihninde sürekli aynı isim vardı:
Ayhan Kurtel...
Acaba perşembe günü randevusuna gelecek miydi?
Bir an önce onun ile görüşmek, onu bu yalnızlığa ve karanlığa iten nedenleri öğrenmek istiyordu.
Merakı ve heyecanı, aç kurt gibi içini kemiriyordu...
Nihayet o gün gelip çatmıştı..
günlerden Perşembe idi..
Makbule Hanım sabah kahvaltısını hazırlamış, çayları bardaklara dökmüştü bile.
Sabah erkenden kalkmış, eşinin çok sevdiği Açmalardan yapmıştı. Dumanı üzerinde, sıcacıktı...nefis görünüyorlardı..
— Nusret, hadi gel! Açmaları soğutma, diye seslendi.
Nusret Bey çoktan üzerine giyinmişti, sanki bir yere yetişmenin ve geç kalmışlığın telaşı içinde hızlı hareket ediyordu..
Ceketi elinde, mutfağa girdi.
Daha oturmadan sıcacık açmasından bir ısırık aldı. Ardından da bir yudum çay...
Masaya oturmamıştı bile. Ayak üstü atıştırıyordu.
Aslında bu sabah pek kahvaltı yapası da yoktu. Sırf eşine hürmeten kahvaltı masasına gelmişti...
Bu sabah Doktor Nusret Bey'de ayrı bir heyecan vardı.
Bu durum, eşi Makbule Hanım'ın dikkatinden ve gözünden kaçmamıştı.
Bir yandan Mehlika'ya omlet yedirirken, bir yandan da Nusret Bey'e sordu:
— Nusret, hayırdır? Bugün özel bir durum mu var? Seni bu sabah pek heyecanlı gördüm. Kahvaltını oturup da rahat rahat yapsaydın. Omletin de hazır, sen geç otur ,ben hemen getiriyorum dedi.
Doktor Nusret Bey, ceketini giyip üzerini düzeltirken elini çatala uzattı ve omletten bir parça koparıp ağzına attı.
Diğer elinde açması vardı. Ondan da bir ısırık aldı.
Çatalı omlet tabağının üzerine bıraktı.
Bir yudum daha çay aldı.
Hızlı hızlı atıştırdıktan sonra eşine dönerek:
— Ellerine sağlık. Hepsi birbirinden lezzetli olmuş, teşekkür ederim. Ama bugün benim için çok önemli bir gün. O yüzden bir an önce muayenehaneme gitmek istiyorum. Kusura bakma. Sizinle oturup uzun uzun kahvaltımı yapmak isterdim ama bugün bir hastam ilk randevusuna gelecek. Onu merakla bekliyorum. Bakalım gelecek mi diye, dedi heyecanla ve hızlıca konuşuyordu..Makbule Hanım, eşinin ilk defa böyle bir şekilde bir hastasıyla bu denli ilgilendiğini düşündü.
Onda özel olan ne olabilirdi?
Kadınsı bir duygu ile ve merakla:
— Bu hasta bayan mı? Dikkatini ve merakını çektiğine göre, dedi kinayeli olarak.
Nusret Bey, sorudaki ince dokundurmayı bile anlamadan:
— Hayır... Hayır, dedi. Bu erkek. adı Ayhan Kurtel.. ilginç bir adam...Yaşı henüz genç olmasına rağmen şakakları ve saçları ağarmıştı... omuzlarında bir yük taşıyor gibiydi gözlerin de yaşanmışlıkların yorgunluğu ve kederi var gibiydi yüzünde ise kimseye göstermek istemediği derin bir yara gibi pişmanlık ifadesi vardı sakladığı ve gizlediği bir şeyler olmalı bunu hissettim..
dedi heyecanlı bir ses tonuyla...