İçeriğe geç

Bölüm 2 / 2, 574 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Sabote Edilmiş Olmanın Rahatlığı Üzerine

Öncelikle bunlar kafana nereden esti diyecekler için, şu an oldukça hastayım. Gribe yakalandım ve biraz buradan yola çıkarak bir şeyler hakkında kafa patlatacağım. Kafa patlatacağım şey temelde hasta olmak veya çok ciddi olmasa da bir sakatlık geçirmek gibi durumların rahatlatıcı etkisi. Yanlış anlaşılmasın, bunu fetişist bir yerden de söylemiyorum. Ben mazoşist değilim. Tuhaf bir takım cinsel dürtülerim de yok. Hatta hasta olmaktan ya da fizyolojik herhangi bir sıkıntıyla boğuşmaktan da oldukça nefret ederim.

Burada mesele biraz daha derin ve karmaşık aslında. Esas olay, fiziksel acı çekmenin getirdiği bir haz duygusundan ziyade rahatsızlanmanın getirdiği halsizlik. Bu halsizliğin yarattığı bir duraklama.

Bir örnek vermem gerekirse: Diyelim ki hafta sonu işiniz nedeniyle yetiştirmeniz gereken birçok proje vardı ve bu yüzden çok stresliydiniz. Ama birden hastalandınız. Yatağınızdan çıkamayacak kadar halsizsiniz. Muhtemelen buna boğaz iltihabı, mide ağrısı ve ateş de eklendi. Haliyle biraz toparlanana kadar projelerinizin başına oturamayacaksınız. Daha da güzel kısmı artık stresli de hissetmeyeceksiniz. Suçluluk da hissetmeyeceksiniz çünkü sizin elinizde olan bir şey değil. Düşüncelerinizin için de boğulmak da yok, muhtemelen sadece yatıp bir an önce iyileşmeye bakacaksınız. Başlıkta sabote edilmiş olmanın rahatlığı derken biraz bunu kastediyordum aslında. Şimdi daha iyi oturmuştur.

Benim içinse bu tarz durumlar bazı ekstra aşamalarla yaşanıyor. Şöyle ki ben biraz dayanıklı bir insanım, Acı ve ağrı eşiğim yüksek. Hatta yazın ayağımı sakatladım fakat işin ciddiyetini fark edemedim. Çünkü hissettiğim ağrı çok yüksek bir ağrı değildi ve yürüyebiliyordum. Yine de ayağımdaki morluk ve şişlik sebebiyle beni doktora götürmeye karar verdiler. Meğersem ayak parmağımı çatlatmışım. Peki, bu beni durdurdu mu dersiniz? Hem evet hem hayır. İlk başta çalışmalarım aksadığı için kendimi kötü hissettim ve tekrardan bir şeylerin başına oturmaya çalıştım. Fakat bu benim ağrılarımın şiddetlenmesine neden olunca bırakmak zorunda kaldım.

Bu Cumartesi grip oluyor olduğumu ilk fark ettiğim anda bunu umursamadım. Çünkü yetiştirmem gereken ödevler vardı, başına oturabilirim sandım ama bir süre sonra durumum ağırlaştı. Mecburen bırakmak zorunda kaldım. Özellikle bir problemim varsa kendimi ekstra zorlayıp daha da sabote ediyorum. Bunu yapmamın sebebi hem canımın sıklıyor olması hem de dinlenmeyi gereksiz görmem. "Benim buna vaktim olmamalıydı" diye düşünüyorum genelde. Böyle bir durumda, kendime daha da iş yükleyip kendimi iyice sabote etmek -ne yazık ki- işe yarıyor. Ancak bu şekilde dinlenebiliyorum çünkü artık dinlenmek zorundayım. Bu şekilde rahatlıyorum çünkü artık mental olarak da kendime yüklenebilecek, kendime kızabilecek gücüm yok. Daha da stese boğulabilecek durumda değilim çünkü çok halsizim, beynim durmuş durumda. Ateşim bile çıktı. Her ne kadar hasta olmaktan aşırı nefret etsem de bu yarattığı boşluğu ve hayatımı bir süreliğine duraklatmasını seviyorum. Benzer bir hissiyatı geçen sene depresyonla boğuştum zaman yaşadım. Yatağımdan kalkabilecek, duş alabilecek veya odamı toplayabilecek durumda değildim. Nereden baksanız 1-2 ayım bu şekilde geçti. Odam gerçek anlamda bir çöplüğe döndü ve devamsızlıklarım sınırlara dayanmıştı. Fakat ilk başta çok rahatlatıcı geliyordu. Hiç bir şey düşünemiyordum, hissedemiyordum, hayatım durmuş gibiydi. Ben tamamen bomboştum ve bu her şey ağırlaşana kadar çok iyiydi.

İşin daha da kötü kısmı özellikle hastalık, bunalım veya sakatlık gibi durumlarda ekstradan beni daha uyutacak, uyuşturacak bir şeylere ihtiyaç duyuyorum ki bu olumsuz süreçleri de hiçbir şey deneyimlemeden sadece uyuklayarak geçirebileyim. Lise sondaki ilaç bağımlılığımın sebebi buydu. Şu an odamda kutu kutu ve paket paket papatya çayının bulunmasının sebebi bu. Benim için rahatsız edici kısım çektiğim fiziksel acı ve sıkıntılar değil. Mental açıdan tükenmiş hissetmek ve aslında kendime katlanamıyor olmam. Ben intihara meyilii biri değilim, ölmek istemiyorum. Sadece çok yorgunum ve stresli bir hayatım var. Bir yerde bunu durdurabilmeyi isterdim. Bunun biraz ürkütücü olduğunun farkındayım. Ama nasıl çözeceğim hakkında hiçbir fikrim yok.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.