Bütün her şeyi geride bırakıp sıfırdan başlayacağım dediğim hayatımın ilk günüydü .
Her şey güzel başlamıştı... ta ki onu görene kadar . o sabah büyük bir gürültüye. uyandım.
Ne olduğunu anlamadan sinirle dışarı çıktım. Bu gürültü de ne? Diye söylenirken kapı açıldı.
Karşımda biri duruyordu. “ merhaba ben umut buraya yeni taşınıyorum’’ dedi. Ama ben ne dediğini tam hatırlamıyorum bile çünkü o an sadece gülümsemesini gördüm. Belki de hayatımda gördüğüm en güzel gülümsemeydi. Donup kalmıştım.
Sonra birden kendime geldim. Üzerimde pijamalarım , saçlarım darmadağınıktı. Utançla içeri kaçtım.
Ben nereden bileyim böyle birinin karşıma taşınacağını? Diye söyleniyordum kendi kendime .
Hızla üstümü başımı düzelttim bir de kek yaptım…
Neden yaptığımı bende bilmiyorum. Sonra tekrar dışarı çıktım.
Beni görünce gülümsedi “ yine kaçacak mısın ? “ dedi .
Bu sefer kaçmadım.
“Ben masal… bir şeye ihtiyacın olursa zile basman yeter” dedim.
Daha çok gülümsedi.
“ demek konuşabiliyormuşsun”. Dedi.
O an kızardığımı hissettim.
Kalbim hızla çarpıyordu.
Bu neydi şimdi? Aşk mı… yoksa sadece anlık bir şey mi?
İnsan ,hiç tanımadığı birine böyle hissedebilir mi ?