Hifa Korca:
Miraç’ın bana beni sevdiğini söylemesinin üzerinden tam bir hafta geçmişti. Yedi gün… Takvimde küçücük bir aralık gibi duran bu süre, insanın iç dünyasında koca bir mevsime dönüşebiliyormuş. O bir haftada sabahın ilk ışıklarından gecenin son saatlerine kadar telefonumun ekranında onun adını görmeye alışmıştım. Bazen bir şey sormak için, bazen günümün nasıl geçtiğini öğrenmek için, bazen de hiçbir sebep yokken yazıyordu. Aslında sebebi belliydi: Beni özlüyordu. Bunu saklamaya çalışmıyor, hatta saklamayı aklından bile geçirmiyordu. O sabah da telefonumu elime aldığımda ekranda peş peşe sıralanmış mesajlarını gördüm. Daha ilk satırı okurken dudaklarımın kenarı kendiliğinden kıvrıldı.
Miraç: günaydınnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn.
Miraç: günaydın yazarken çok nlisi makbulmüş hocam doğru mu? Seven sevdiğine çok nlisinden günaydın dermiş. Eee ben de seni sevdiğim için çok nli yolluyorum anlamışsındır umarım. Elimden gelse sonsuz nli günaydın yazarım sana Hifa sevdiğimmmmmmmmmm.
Miraç: sevdiğimmmmmmmmmmm yazarkende çok mlisi makbul bunu ben diyorum. Bana mesaj atarken bunu kullanabilirsin .
Hifa: günaydın Miraç.
Hifa: çok nli günaydını senden duyuyorum öyle miymiş? Ayrıca bekleyeceğini söylerken her gün her saat başı mesaj atarak bekleyeceğini kast ettiğini hatırlamıyorum. Biraz düşünmeme izin versen belki çok nli günaydınlar benden de sana gelir kim bilir? Ama biraz izin ver düşünüyüm duygularımı tartıp biçiyim emin oluyum olur mu komutanım?
Miraç: rahatsız oluyorsan hiç atmamaya söz veremem ama çok nli günaydınlarımı ve arada çok mli sevdiğim ve çok iili iyi gecelerimi dileyeyim olur mu? Ayrıca komutanım kelimesi de mli kelime iyelikli 😉.
Miraç: senden günaydın mesajı gelirken kalbim sıkışıyor çok nlisini görürsem kalp krizi geçirebilirim düşüncesi bile ellerimi titretti. Sen istediğin kadar düşün düşün beni hep düşün benim seni aklımdan bir an olsun çıkartamadığım gibi düşünebilirsin kahve gözlüm.
Kahve gözlüm… Telefonu biraz uzağa koydum. Bu hitapların her biri, zihnimde kurmaya çalıştığım mesafeyi sessizce daraltıyordu. Ona henüz bir söz vermemiştim. Hatta kendime bile ne hissettiğimi açıklayamıyordum. Buna rağmen bir mesajın içinden çıkıp günümün ortasına yerleşebiliyordu.
Hifa: Allah korusun senin kalp krizi geçirmemen için çok nli günaydınlara daha var Üsteğmen Miraç rahat ol. Ayrıca kahve gözlün değilim mli ifadeleri şu an kullanma. Lütfen…
Miraç: bunu olsun bana çok görme be Hifam. En azından iyelik ekleri özgür olsun. Lütfen…
Hifa: sonunda sen üzülme diye çabam. Biz olur muyum bilmiyorum anlayana kadar umutlanmanı sonunda üzülmeni istemiyorum.
Miraç: içerisinde senin olduğun her şey başım gözüm üstüne. Allah kalbimizi bir yazdıysa elbet oluruz yazmadıysa da senin o güzel canın sağ olsun hiçbir şeye zorlamam seni. Kalp bu seveceği kişiyi seçemiyor sevsen de sevmesen de başım gözüm üstüne.
Miraç: seni daha fazla meşgul etmeyim Allaha emanetsin.
Hifa: teşekkür ederim sende Allaha emanetsin.
Telefonu kapattığımda içimde hem bir rahatlama hem de tarif edemediğim bir ağırlık vardı. Onun sevgisi bu kadar açıkken benim duygularımın hâlâ sislerin ardında kalması haksızlık mıydı? Bilmiyordum. Bildiğim tek şey, ondan hoşlandığımdı. Belki de seviyordum. Fakat heyecanımın kaynağını ayırt edemiyordum. Bir insanın seni sevdiğini öğrenmenin verdiği şaşkınlık mıydı bu, yoksa gerçekten ona duyduğum his mi?
Kendime zaman tanımaya karar verdim. İki hafta sonra ara tatil başlayacaktı. 3 hafta ailemin yanında kalacaktım. Belki uzaklık, zihnimde birbirine karışan duyguları ayırmama yardım ederdi. Belki de insan, birini özleyip özlemediğini ancak günlük telaşların arasından çekildiğinde anlayabilirdi.