İçeriğe geç

Bölüm 1 / 2, 433 kelime, tahmini 2 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Beni sevmeyen dünyada bir papatya: çocukluğum zorbalık

Bölüm 1

Bir çocuk dünyaya geldiğinde, onun için güzel dileklerde bulunulur.

“Umarım akıllı olur.”

“Umarım büyüyünce güzel yerlere gelir.”

“Umarım iyi bir insan olur.”

“Umarım mutlu olur.”

Benim için de böyle dilekler dilendiğine inanıyorum.

Ama kimse, o küçücük kızın ileride neler yaşayacağını bilmiyordu.

Ben de bilmiyordum.

Çünkü çocukken insan geleceği düşünmez.

Tek düşündüğü şey, o gün ne oynayacağı, ne yiyeceği ve ertesi gün hangi oyuncağıyla oynayacağıdır.

Benim çocukluğum ise diğer çocuklarınki kadar kolay olmadı.

Yurt dışında doğdum ve büyüdüm.

Belki de ilk fark ettiğim şey, diğerlerinden biraz farklı olduğumdu.

Ama farklı olmanın kötü bir şey olduğunu henüz bilmiyordum.

Bunu bana başkaları öğretecekti.

Hikâyem anaokulunda başladı.

Henüz beş yaşındaydım.

Dünyayı tanımaya yeni başlayan, insanların söylediklerine kolayca inanan küçücük bir çocuktum.

O yaşlarda herkesin iyi olduğunu sanırdım.

Bir insan sana gülümsüyorsa seni seviyordur.

Bir insan seninle oyun oynuyorsa arkadaşındır.

Bir insan elini uzatıyorsa seni koruyacaktır.

Meğer hayat böyle değilmiş.

Anaokulunda bazı çocuklar beni sevmiyordu.

Neden olduğunu bile bilmiyordum.

Belki farklıydım.

Belki sadece onların sevmediği bir çocuktum.

Ama benim için sebebin ne olduğu önemli değildi.

Çünkü korkuyordum.

Beni kovalayan çocuklar vardı.

Onlar eğlenmek için koşuyordu.

Ben ise kaçmak için.

Ben beş yaşındaydım.

Onlar dört.

Beni yakaladıklarında beni arka tarafa götürüyorlardı.

Sonra bahçedeki yaprakları alıp ağzıma koyuyorlardı.

Çiğnememi bekliyorlardı.

Ben ağlarken onlar gülüyordu.

O anlarda neden bunu yaptıklarını anlamıyordum.

Sadece eve gitmek istiyordum.

Annemin yanına.

Babamın yanına.

Güvende olduğum yere.

Ama ertesi gün yine aynı yere gitmem gerekiyordu.

Ve yine aynı çocukları görecektim.

O zamanlar bunun normal olmadığını bile bilmiyordum.

Çocuklar bazen birbirleriyle kavga eder sanıyordum.

Belki ertesi gün her şey düzelirdi.

Belki bir gün benimle de oyun oynarlardı.

Belki bir gün beni de severlerdi.

Çünkü çocukken insan umudunu çok kolay kaybetmiyor.

Ne kadar üzülürse üzülsün, ertesi sabah yeniden umut edebiliyor.

Bir gün babam yanıma geldi.

Bana okula gideceğimi söyledi.

O an içimde garip bir sevinç oluştu.

Belki anaokulu bitecekti.

Belki artık beni kovalayan çocuklardan kurtulacaktım.

Belki yeni okulda her şey farklı olacaktı.

Belki orada arkadaşlarım olacaktı.

Ben o gün gerçekten kurtulduğumu düşündüm.

Ama insan bazen bir şeyden kurtulduğunu sandığı anda, başka bir şeyin başladığını fark edemiyor.

Ben de fark etmedim.

Çünkü henüz bilmiyordum.

Anaokulundaki korkularım, ilkokulda benimle birlikte büyüyecekti.

Ve ben daha küçücük yaşta, insanların bir çocuğun kalbini ne kadar kolay kırabileceğini öğrenecektim.

İlkokulun ilk günü geldiğinde sınıfa girdim.

Etrafıma baktım.

Yeni yüzler vardı.

Yeni öğretmenler.

Yeni çocuklar.

Yeni bir hayat.

İçimden sadece bir şey geçiyordu:

“Belki burada beni severler.”

Ama o zaman bilmiyordum...

Bazen insan yeni bir kapıdan içeri girer.

Ama geçmişi o kapının dışında bırakmaz.

Geçmişi onunla birlikte içeri girer.

Benimki de girdi.

Ve o gün, farkında olmadan çocukluğumun en uzun bölümüne adım attım.

Sıradaki bölüm

Bölüm 2 ilkokul

21 Ağu 2026 yayınlandı