23. BÖLÜM
Arı Kovanı’nın son modülleri tamamlandığında Hindistan’daki tesiste alışılmadık bir sessizlik vardı.
Yıllardır çalışan mühendisler son parçanın üzerine küçük imzalar attı.
Çoğu ne inşa ettiklerini tam olarak bilmiyordu; ama tarihe geçecek bir teknolojiye dokunduklarını hissediyorlardı.
Son kargo gemisine yaşam modüllerinin yanı sıra kurulun değerli maden konteynerleri de yüklendi.
Adil, Erdal ve Jonathan’ın planı burada devreye girdi.
Servetin fiziksel olarak korunması, daha sonra hukukî ve toplumsal bir çözüme bağlanacaktı.
Kıymetli madenlerin doğrudan kurulun kişisel kontrolüne geçmesi engellendi; güvenli ve kayıt altına alınmış ayrı bir zincire yönlendirildi.
Erdal bunun hiçbir zaman kişisel bir ganimet olmasına izin vermeyeceğini açıkça söyledi.
“Bu para bize ait değil.”
Jonathan sordu:
“Peki kime ait?”
Erdal cevap verdi:
“Önce dünyaya ne kadar zarar verdiklerini kanıtlayalım. Sonra hukuk ve kamu yararı konuşur.”
Bu yaklaşım Adil’in hoşuna gitti.
Hırsızlıkla adalet arasındaki çizginin, yalnızca niyetle değil yöntemle de belirlendiğini biliyordu.
Gemi denize açıldığında üç adam artık planın son aşamasına girmişti.
Kovan tamamlanıyordu.
Ve kurul, kendi inşa ettiği geleceğin kapısına yürüyordu.