Bölüm 4: Susturulan...

Heliorum Kütüphanesi — Gizli Arşiv Odası

Silea

Duvarın üzerindeki son ışık çizgisi de ağır ağır söndü. Sanki şehir nefesini içine çekmişti. Kubbenin iç yüzeyinde dolaşan ışık damarları bir an için donuklaştı, sonra eski düzenine dönmüş gibi yaptı. Ama o eski düzen artık aynı değildi. Ve bu fark… yalnızca bana görünüyordu. Bunu hissediyordum. Titreşim geriye çekilmişti ama yok olmamıştı. Sadece saklanmış, daha derine inmişti. Sanki Aurelys, kendi içindeki bir şeyi benden bile gizlemeye çalışıyordu.

Heliorum’un duvarları normalde canlıdır. Burada taş sadece taş değildir; ışığı taşır, sesi emer, hafızayı saklar. Kütüphanenin kubbesi boyunca ilerleyen ince damarlar, şehrin ana ritmiyle birlikte nefes alır gibi parlar. Ama o anda her şey bir anlığına yabancı gelmişti. Işık sürüyordu, evet, ama içindeki güven duygusu kaymıştı. 

“Konsey’e haber verelim mi?” demişti Lioren.

Cevabım kesindi. “Hayır.” 

Bu cevabı düşünmedim, sadece içimden çıktı.

Şimdi o kelimenin yankısı hâlâ kulaklarımda çınlıyordu. Verdiğim cevabın ağırlığını taşımayı isteyip istemediğimden emin değildim fakat o an bunu söylemekten başka bir şey yapamazdım. Çünkü Konsey’e giden her haber geri dönmezdi. Onların dokunduğu hiçbir şey eski hâlinde kalmazdı ve içimde o an, adını koyamadığım çok eski bir korku uyanmıştı.

Lioren bir an daha duvara bakıp ışığın tamamen matlaştığından emin olunca başını bana çevirdi. Yüzümdeki rengi ilk kez böyle soluk gördüğünü fark ettim. Onun bakışı keskindir; çoğu insanın kaçırdığı en küçük değişimi bile görür. O yüzden sessizliği beni daha çok gerdi.

“Silea!”

Sesindeki uyarıyı hissettim ama duramazdım. “Yukarı çıkıyoruz.” Tek nefeste söylemiştim.

Sesimdeki kararlılık neredeyse sertti. Kendi kendini taşıyan bir ses. Beni durdurmadı, komutumla beraber döner merdivenlere yöneldik. Basamaklar dar ve uzundu; her ağır adımda yan duvarlardaki ince ışık şeritleri ayaklarımızın altında yanıp sönüyordu. Normalde bu ışıklar adımların ritmine uyum sağlardı. Yürüyen kişinin ışığından beslenirdi. Şimdi ise bir an gecikmeli yanıyorlardı. 

Merdivenlerin yapısında mı bir sorun olmuştu? Yoksa içlerindeki ışıkta mı? Yoksa sorun ne taşta ne ışıktaydı da bizim içimizdeki şey, şehri kendine göre eğip bükmeye mi başlamıştı? 

Sanki şehir beni takip etmiyor, bana yetişmeye çalışıyordu.

Bir. İki. Üç basamak…

Nefesimi kontrol etmeye çalışırken göğsümdeki çekilme azalmıyordu. Bu his yabancı değildi. Sadece… daha güçlüydü. Tam tersine, yukarı çıktıkça yoğunlaşıyordu. Sanki bir şey beni çağırıyor ya da itiyordu. Karar veremiyordum. Bazen içimdeki şey bir davet gibi yükseliyor, bazen de görünmeyen bir el beni göğsümün ortasından geri çekiyordu. Her basamakta içimdeki sıcaklık biraz daha artıyor, her nefes alışta o görünmez merkez biraz daha sertleşiyordu.

“Sana ne oldu?” diye sordu Lioren arkamdan tırmanırken. Sesi sakin olsa da keskinliği anlaşılıyordu. “Elini göğsüne götürdüğünü gördüm.”

Elimi istemsizce indirdiğimi fark ettim. Ellerim hâlâ titriyordu. Duvara dokunduğumda hissettiğim sıcaklık, hâlâ parmak uçlarımda geziniyordu. O sıcaklık Heliorum’un taşından gelemezdi çünkü taşın kendi ısısı böyle değildi. Bu başka bir şeydi. Bedenimde kalmış bir iz gibi teması bitmiş fakat karşılığı bitmemişti.

“Geçti,” dedim. Yalan. 

Buna değil benim, söylediğim hiç kimsenin inanmayacağına emindim o an. Sesim bile bana ait gibi çıkmamıştı. Kendi ağzımdan çıkan söze kendim güvenmedim. Ama başka ne diyebilirdim ki? İçimde büyüyen şeyi adlandırmak, onu gerçek yapmak olurdu.

Lioren birkaç adım hızlanarak benimle aynı hizaya geldi. “Işık geri dönmedi. Devre tamamlanmadı. Sen de gördün.”

Cevap vermedim. Basamaklar uzarken merdiven boşluğu yukarı doğru daralıyordu. Kubbenin üst kapısından süzülen beyaz ışık daha soğuk görünüyordu, bense aksine fazla sıcaktım. Öyle sıcaktım ki tenimin altında ince bir titreme dolaşıyor, sanki bedenim kendi içindeki ritmi dışarı sızdırmaya çalışıyordu.

“Benim bazı hipotezlerim var,” dedi birden Lioren daha alçak bir sesle. “Ama tamamen Albinor fizik kurallarına aykırı. Ve bunları kabul etmek neredeyse imkansız. Bildiğimiz, içinde yaşadığımız her duruma aykırı. Eğer düşündüğüm şeyin doğruluk payı varsa…” 

Durup arkamı döndüm. “Konuş.” Yine tek nefeste söylemiştim.

Lioren’in gözleri hesap yapıyordu. Her zaman yapar. O, gördüğü her şeyi önce düzene yerleştirir; sonra o düzen bozuluyorsa, bozulmanın şeklini ezberler. Beni asıl korkutan da buydu. Lioren kolay kolay “imkânsız” demezdi.

“İki merkezli rezonans.”

Bu cümle bir teori değildi. Bir kırılmaydı.

Midem kasılırken kelimeler havada asılı kalmadı, gelip doğrudan içime saplandı. “Ayrıntı ver,” dedim. “Lioren… Lütfen.”

“Bu şehir tek çekim merkeziyle çalışır ve her enerji akışı ana sütuna bağlanır. Ama az önceki titreşim… ana merkezden çıkmadı. Ana merkeze de geri dönmedi.” Bir an sustu, sonra daha da alçak sesle ekledi: “Sinyalin dağılımı simetrik değildi. Gecikme vardı. Karşılık vardı. Ama kaynağı tek bir yerden değildi. Bu, teoride bile olmaması gereken bir şey.”

Bir basamak daha çıktık. “Peki?” Kelimeyi uzatarak söylerken sesim artık biraz daha inceydi.

“Pekisi şu,” dedi Lioren. “Az önce sistem, var olmayan ikinci bir merkeze tepki verdi.”

“Var olmayan.” Cümlesini tekrarlarken dalgındım çünkü ben… onu hissediyordum. 

Kelime tek başına bile soğuktu ama içimde yarattığı şey alev almamı sağlayacaktı. Kulaklarım uğuldarken göğsümdeki çekilme bu kez ani bir ağrıya dönüştü. Nefesim kesildi. Bir an için dizlerimin boşaldığını hissederek korkuluğa tutundum. Yüzeyi soğuktu fakat avucum sıcaktı ve bu zıtlık başımı daha çok döndürdü.

Lioren bunu fark etti. “Silea… Sen iyi değilsin.”

“İyiyim.” Değildim. 

Panik ilk kez içimden yukarı doğru tırmandı. Duygusal değil, ilkel bir panik. Tanımsız. İsimsiz. Bir tehditten çok bir tanıma hissi taşıyan, bu yüzden daha korkunç olan bir panik.

Ya Lioren haklıysa? Ya sistem gerçekten karşılık verdiyse? Ama nerede? Nasıl? İmkânsız olan ne zaman mümkün olmuştu? Ve neden tam şimdi? Neden tam bugün? Neden göğsümün tam ortasındaki bu çekilmeyle birlikte?

Zihnimde binbir soruyla üst kubbenin kapısına ulaştığımızda kalp atışlarım kendi kulaklarımda duyuluyordu. Kapı açılınca soğuk beyaz ışık üzerimize döküldü. O ışık her zaman arındırıcı gelir bana fakat bu kez sanki yargılayıcıydı. Yukarıdaki açıklık beni çağırmıyor, adeta varlığımı açığa çıkarıyordu. 

Aurelys yukarıdan bütünüyle görünüyordu. Işık damarları şehrin içinden bir ağ gibi geçiyor, merkezdeki ana sütuna bağlanıyordu. Kubbeler, köprüler, sarmal yollar ve yarı saydam yüzeyler; her şey yerli yerindeydi. Düzenli ve olması gerektiği gibiydi. 

Şehre yukarıdan bakıldığında hiçbir zaman dağınık görünmez, kendi mükemmelliğiyle insanı susturur. Uzakta Lumera Halkası’nın daha yumuşak parıltısı seçilirken, ilerideki eğitim kulelerine ve sessiz avlulara baktım. Soluk beyaz yürüyüş yolları da dahil, her şey yerli yerindeydi.  

Ve tam o anda— Ana sütun bir kez titredi. Derinden. Şehrin altından gelen bir yankı gibi. Göğsümdeki ağrı aynı anda keskinleşti. Aynı titreşimi ben de saf ışık bedenimde yaşadım. Bu sadece hissetmek değildi. Bu, şehrin içinden geçen şeyi kendi içimden geçerken tanımaktı. Bu şehirde her şey tek ritimde atar. Ama bu… öyle değildi.

Yarım saniye sonra… İkinci bir titreşim. Daha zayıf ama aynı frekansta.

Birden dizlerimin üzerine çöktüm, daha fazla hislerimi saklayamadım. Nefesim düzensizdi ve avuç içlerim yanıyordu. Parmaklarımı açtığımda sol avucumun ortasında silik bir ışık izi belirdiğini gördüm. Çok kısa sürdü ve birden kayboldu. 

Fakat kaybolmadan önce bir anlığına, çocukken hissettiğim o yanığın biçimini taşıdı. Bu iz… yeni değildi.

Lioren bunu görse de bir şey söylemedi. Sadece ana sütundaki titreşimi kast ederek, “Bu… şehirden kaynaklanmıyor,” diyerek fısıldadı. 

Yüzümü yavaşça çevirip ona baktığımda, bunun onu korkutmayıp sadece düşündürdüğünü ifadesinden anlayabilmiştim.

Başımı tamamen kaldırdım. Liroen’in aksine benim gözlerimde korku vardı. Hatta ondan çok daha beni ürküten bir şey: Tanıma. 

Çünkü insan bazen en çok tanıdığı şeyden korkar. Bu titreşimi hayatımın eski sancılarında da birkaç kez hissetmiştim. Sanki o ikinci titreşim… bana ait bir parçaydı. Çocukluğumdan kalma… 

Kubbeden şehre bakarken hâlâ sol avuç içimi tutuyor, az önceki yanmayı ve soluk parıltıyı bastırmaya çalışıyordum. Ama bastırmak hatırlamayı durdurmuyor, sadece onu daha derinden çağırıyordu.

☽ ☀ ☾

Yedi yaşındaydım. 

O zaman, ilk kez eksik olmadığımı hissetmiştim. 

Lumera Halkası’nda sabahlar hep aynı canlı ışıkta başlardı. Pencereler cam değildi; yarı saydam zarların arasından süzülen beyazlık duvarlara yayılır, her şeyi aynı tona boyardı. Gece olduğunda karanlık inmezdi. Sadece ışık yorulurdu. Tonlar koyulaşır, ama hiçbir şey tamamen kaybolmazdı. Lumera’da gölge bile terbiyelidir; yüzeye çarpar, sonra yumuşar. Çocuklar korkuyu bilmeden büyüsün diye şehir kendi ışığını bizim üzerimize dikkatle sererdi.

O yaşta bunun güven demek olduğunu sanıyordum. Şehrin okulu olan Lumera’daki çocuklar ailelerinden bahsetmezdi. “Teslim edilmek” sıradan bir kelimeydi. Kimse terk edildiğini söylemezdi ya da istenmediğini. Sadece büyürdük. Düzenli. Sessiz. Kayıtlı. Aurelys bizi evlat edinirdi. Sabah saatlerimiz belliydi. Beslenme salonundaki tabakların sıralanışı belliydi. Hangi yaşta hangi halkaya geçeceğimiz, hangi ışık eğitimine ne zaman başlayacağımız, hangi kubbede ne kadar kalacağımız… her şey belliydi. Düzen bize sevgi gibi öğretilmişti.

Ben de diğerleri gibiydim. Biraz da farklıydım. Beyazın tonlarına sahiptim ama saçlarım ışığı diğerlerinden farklı tutardı. Gözlerimin çevresindeki koyu halka, fısıltıyla işaret edilirdi. 

Fakat içimde hep bir boşluk vardı. Adını koyamadığım bir eksiklik.

Bazen herkes aynı ışığa dönerken bende bir parça karanlık kalıyormuş gibi hissederdim. Onu kimse görmez sanırdım ama bazı bakışların görebileceğini birgün fark etmiştim.

Lysara bunu fark eden ilk kişiydi. Saçları beline kadar inerdi; beyaz değil, gümüşe çalan yumuşak bir ton. Işık onu her zaman biraz daha geç terk ederdi. Yüzü keskin değildi. Diğer yetişkinler gibi ölçülü ve simetrik durmazdı. Sanki şehir onu hesaplamayı unutmuştu. Albens’ler gibi çizilmiş değil, tamamen özgür bırakılmış gibiydi doğası. Gülüşü hafifti ama gözleri değildi; gözleri her zaman biraz daha fazla şey bilirdi.

Ellerini hatırlıyorum. Uzun parmaklıydı ve dokunduğunda acele etmezdi. Sadece yönlendirmez, yol gösterirdi. Omzumda duruşu bile başka yetişkinlere benzemezdi; ne fazla hafifti ne fazla ağır. Bana ilk kez gerçekten görüldüğümü o hissettirmişti. Lumera’daki diğer görevliler çocukları düzenin parçası olarak severdi. Lysara ise tek tek bakardı. Benim içimdeki boşluğu görüp ondan korkmayan ilk kişi oydu. O beni düzeltmeye çalışmadı. Beni anlamaya çalıştı.

Bir gece ateşim çıktığında başucumda oturmuş, sabaha kadar elimi bırakmamıştı. Bana hep; ışığın bir zamanlar bölünmek zorunda kaldığına dair hikâyeler anlatırdı. Heyecanla dinlerdim. Hikâyelerini kitaptan okur gibi kurmazdı. Yani Konsey’in öğrettiği gibi kusursuz ve kapalı değillerdi, içlerinde hep bir soru ve kırık bir yankı vardı. Bazen aynı cümleyi yarım bırakır, susar, sonra devam etmezdi. O susuşlarda bile bir anlam olduğunu çocuk aklımla hissederdim.

O gün Naraelis Çemberi’ne götürüldük. Naraelis, Lumera’nın kalbiydi. Yarı saydam kubbenin altında zemin canlıydı; bastığımızda altımızdan ince halkalar yayılırdı. Lysara bunun şehrin bizi dinlemesi olduğunu söylerdi. Kubbenin iç yüzeyinde asılı duran ışık çiçekleri, ritme göre açılıp kapanırdı. Ortadaki damar düğümü, zeminin altından yukarı doğru yükselmiş gibi duran canlı bir merkezdi; ne tamamen taş, ne tamamen ışık. Çocukların her biri sırayla gidip avucunu oraya koyardı. Naraelis bizi ölçerdi. Ya da bize öyle söylenirdi.

Sıra bana geldiğinde kalbim hızlı atıyordu. Avucumu çemberin ortasındaki damar düğümüne koymuştum. İlk atım her zamanki gibiydi. Ilık. Tanıdık.

Sonra… bir boşluk oldu. Zaman inceldi. Sesler uzaklaştı. Nefesim yarım kaldı. Lumera’nın sabit beyazlığı bir an için geri çekildi. Çocukların ayak sesleri, kubbeye çarpan hafif yankılar, görevlinin çağrısı… hepsi suyun altından geliyormuş gibi silikleşti.

Ve ikinci atım geldi. Derinden. Sert. Göğsümün tam ortasından karşılık verdi.

Bu… şehrin ritmi değildi.

Naraelis’in ışığı bir anlığına değişti. Zemin altımdan ters yönde titreşdiğinde çevredeki ışık çiçeklerinden üçü aynı anda söndü. Kubbenin iç yüzeyinde ince bir gölge dalgası gezinmeye başladığında diğer çocuklar hiçbir şey fark etmedi. Ya da fark etseler bile bunu anlayacak yaşta değillerdi. Onlar için her şey normaldi fakat benim için değildi. 

Çemberin merkezinde olmayan bir parıltı belirdi. Küçük, titrek. Birkaç nokta karanlığın içinde yanıp söndü. Sanki biri çok uzakta, karanlık bir odada nefes alıyordu. Yabancı bir nefes. Bir dilek gibi. O an göğsüm sıkıştı. O yabancılık beni korkutmalıydı fakat önce korku değil, tanıdıklık geldi.  Ve bu yüzden korkutucuydu. 

O ışık noktaları bir an için büyüdü. Başka bir renk şekillenmeye başladı, başka bir ton — uzun, ince. Ama yüzü yoktu. Silüet tamamlanmadan dağıldı. Ben öksüz bir Albenstim. İçimde beliren şey bana ait olamazdı…

İkinci atım daha da yükseldi. Sonra geri çekildi. Boşluk geri geldi. Ve boşluk… o an bana daha güvenli geldi. Çünkü boşlukta soru yoktu. Boşlukta karşılık yoktu. Boşlukta ikinci bir şey yoktu.

Lysara’ya baktığımda gözlerindeki ifadeyi anımsıyorum, asla da unutmadım. Korku değildi, sanki sadece beklediği bir şeyin gerçekleşmesiydi. O ifade, bir yetişkinin ilk kez yanılmadığını anlaması gibi de değildi; daha çok, uzun zamandır korktuğu bir ihtimalin gerçekten yaşandığını görmesi gibiydi.

O akşam beni Heliorum’a çağırdılar. Lumera’nın yumuşak ışığından çıkıp o koridorlara ilk kez girdiğimde farkı hissettim. Burada ışık dinlemiyordu. Ölçüyordu. Duvarlar daha düzgündü. Sessizlik daha ağırdı. Lumera’nın ışığı insanı sarmalardı; Heliorum’un ışığı insanı açardı. Kendinden sakladığın şeyi bile saklayamayacağın bir yerdi burası.

Lysara kapının önünde durup elimi tuttu. Bu kez biraz daha sıkı. Gözlerime bakarken söylemek istediği bir şey vardı ama kelimeler dudaklarında kilitlendi. Sonra elimi bıraktı. Kapı kapandı ve o kapanış sesini hâlâ hatırlarım. Ne yüksek ne sertti; yine de bir çocuğun içini ayırmaya yeterdi.

İçeride Konsey üyelerinden biri bekliyordu. Cübbesi zemine değmiyor gibiydi. Işık onu taşıyordu. Ve belki de gördüğüm en güzel ışık bütünüydü. Bu güzellik beni rahatlatmadı. Tam tersine, korkuttu. Çünkü çocukken bile şunu hissedersin: kusursuz görünen şeyler bazen en az merhametli olanlardır.

Yavaşça bana yaklaşarak eğildi ve “Avucunu ver,” dedi. 

Sorgulamadan elimi uzattım ve bana dokunduğu an avucumun ortası yanmaya başladı. Derimin altında bir çizgi çekiliyormuş gibiydi. Yüzüne baktığımda ağzının içinde fısıltıyla kelimeler dökülüyordu. Göğsümdeki ikinci atım bir kez daha yükseldi. Bu kez daha güçlü. Sanki o uzak nefes de aynı anda hızlandı. Sanki benim susturulmak üzere olan şeyime uzaktan bir şey cevap veriyordu.

Sonra bir baskı hissettim. Ağır, kesin. Ve ikinci atım sustu. Bir makasla kesilmiş gibi.

“Bu titreşimi bir daha kimseye söylemeyeceksin,” dediğinde sesindeki ton sert değildi ama geri dönüşü de yoktu. Bir karar gibi değil, bir yasa gibi.

“Şehir tek merkezlidir.”

Ama ben… iki şeyi hissetmiştim.

“Neden?” diye fısıldadım. Çocuk aklımla ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. 

Gözlerime bakarken titriyordu. “Öyle olmak zorunda.”

Elimi bırakırken de titriyordu. Benden değil, olasılıklardan. Avucumun ortasında silik bir iz kalmıştı, yanık gibi. Çok hafif, ama oradaydı. Göğsümdeki boşluk geri geldi. 

O an… içimdeki bir şey susturulmadı.

Kesildi.

O günden sonra onunla yaşamayı öğrendim. Ya da öğrendiğimi sandım. 

☽ ☀ ☾

Unuttuğumu sanmıştım; ta ki bugün… Şimdi kubbenin altında diz çökmüşken şunu anlıyorum: Ben o günü unutmadım. Sadece bana unutturuldu. 

Ve susturulan şeyler, en çok susturuldukları yerden geri döner. 

Şu an dizlerimin üzerinde, kubbenin soğuk ışığının altında nefes almaya çalışırken bugün yaşananın ilk olmadığını, yedi yaşımdayken başladığını anladım. Naraelis’te… 

O ikinci atım yükseldiği an şehir bir anlığına yön değiştirmişti. Işık çiçekleri sönmüştü. Lysara’nın bakışı değişmişti. Konsey beni o gün susturmuştu. Çünkü bir şey kırılmıştı ve bunu ben yapmıştım. 

Olduğum ana geri döndüğümde göğsüm yeniden çekildi. Işıklar adına! Bu… benim seçimim değildi.

Lioren yanımdaydı. Bir şey söylediğini duydum ama kelimeler uzağa düşüyordu. Sanki sesi bana ulaşmadan önce şehir tarafından emiliyordu. Eğer o gün elimi çekseydim… Eğer o ikinci titreşime karşılık vermeseydim… Belki sistem asla başka bir merkeze tepki vermezdi. Belki bugün ana sütun titremezdi. Belki bu şehir hâlâ tek bir nabızla atardı ve Aurelys’in ışığı benim yüzümden bölünmezdi. O boşluk sadece bana ait kalır, şehre sızmazdı.

Göğsümdeki ağrı büyürken bir şey daha fark ettim: O gün susturulan şey şimdi şimdi daha da büyümüş halde dönüyordu. Ve ben onu durdurmayı bilmiyordum. Durdurmalı mıydım? Onu da bilmiyordum. Daha kötüsü, içimde çok derin bir yerde onu tamamen durdurmak isteyip istemediğimden bile emin değildim. Çünkü insan bazen felaketini bile tanıdığı için bırakmak istemez.

Başımı kaldırdım. Aurelys hâlâ düzenli görünüyordu fakat ben artık düzenli değildim. Şehir yukarıdan kusursuzdu, bense içimden çatlıyordum. Ana sütun hâlâ yerindeydi, kubbeler hâlâ parlaktı, ışık damarları hâlâ yollarını biliyordu. Sadece ben bilmiyordum. 

Ve en korkuncu buydu.

Çünkü artık geri dönüş yoktu.