Sıcak bir yaz günü çocuklar sokaklarda koşturuyordu. Çocukların üzerlerinde yırtık elbiseler ya da eskimiş futbol formaları, yamalı ayakkabılar vardı. Andre de o çocuklardan biriydi. Andre korkuyordu, çünkü gecekondularda silah sesleri vardı. Andre bu sesleri duymamak için o küçük elleri ile kulaklarını kapatıyordu. Yine günlerden bir gün, çete üyeleri Andre’nin yaşadığı sokağa girdi ve o küçük, korkan çocuğun unutamayacağı bir anı verip koşarak uzaklaştılar. Abisi ölmüştü; hem de Andre'nin gözleri önünde vurularak ölmüştü. Bu olay yaşanırken daha o çocuk 12 yaşındaydı. Andre'nin o mavi, üzeri yıpranmış, bazı yerlerinde de yırtıklar bulunan tişörtünde sarıldığı abisinin kanı vardı. Artık yalnız kalmıştı, kimsesizdi; annesi daha onun doğumundan sonra ölmüş, babası da uyuşturucu borçlarını ödeyemediği için çeteler tarafından öldürülmüştü. "Acı yaşıyorum, korkuyorum, bu yola düşüp ölmek istemiyorum" derken bile gözü kırık camlara takılıyordu; sanki o anı tekrar yaşamış gibi bir ifadeyle acıklı geçmişini ve travmalarını arkadaşı Miguel'e anlatmıştı.
Olayların üzerinden 11 yıl geçmişti. Andre artık 23 yaşında bir gençti ama imkânları olmadığı için lisede okuyamamıştı; o küçük çocuk sadece ortaokulu bitirmiş, liseye bile geçememişti. Miguel, "Niye?" diye sormuştu. Andre bunu şöyle anlatıyordu: "Benim kimsem yoktu, elimden tutacak kimse yoktu. Kendi karnımı doyurmak için bir yerde çalışmam gerekliydi ve hâlâ pek param yok, zor geçiniyorum, kendime ait evim bile çok eski "
O eski evlerin düzensizliğinin, çatlak duvarların, kırık camların olduğu ve insanların ailelerinin karnını doyurmaya çalışmak için geç saatlere kadar çalıştığı sokaktan yürüyordu. Kendine soruyordu o bakımsız yolda yürürken: "Bunu hak ediyor muyum? Niye ben böyle bir yaşama mahkûmum? Neden insanlar acımasız? Neden ülke bize yardım etmiyor?"
Miguel'e dönüp samimi, meraklı ve istekli bir yüz ifadesiyle, "Kendime bir iş yeri mi açsam?" dedi. Miguel de, "Nasıl bir iş yeri açmak istiyorsun ki?" diye sordu. Andre yine aynı ifadeyle, "Lokanta tarzı ucuz ve doyurucu bir yer düşünüyorum, bence iş yapar, büyür" dedi.
Miguel'in gözlerinde arkadaşının iyiliğini istercesine bir bakış vardı: "Öyle hemen olmaz o işler; sermaye ister, sabır ister, tecrübe ister. Daha sen bu işin yasal süreçlerini bile bilmiyorsun, önce öğrenmen lazım."
Andre dönüp, "Nasıl bir süreç olacak ki?" diye sordu.
Miguel de, "Canım dostum, şimdi ilk olarak bir iş bulup çalışman lazım, kendine bir birikim yapman lazım" dedi.
Andre, "Evet, doğru, ilk bir birikim yapmam lazım ama nasıl yapacağım ki?" dedi.
Arkadaşı ise, "Dostum, şimdi şehir merkezinde 'Şef Gustavo'nun Meşhur Lezzetleri' diye bir lokanta var. İlk olarak orayı bul, eleman arıyor diye duymuştum" dedi.
Andre de sevinçli bir ifadeyle teşekkür etti. İçinde başaracağına dair bir umut varmışçasından yüzü gülüyordu. Dostuna dönüp, "Evet, bunu hallettik diyelim, sonrası ne olacak?" dedi.
Dostu da, "İlk maaşını al o işten, sonra bakarız" dedi.
O gecenin yerlere vuran ay ışığında yürüyorlardı ve sonunda kendi oturduğu o eski eve ulaştı. Andre, Miguel'e dönüp, "Dostum, görüşürüz, iyi geceler" dedi. Dostu da, "Görüşürüz, sana da iyi geceler" dedi.
Andre uyanmış, elini yüzünü yıkamış ve mutfağına doğru gitmişti. Bir tam ekmek, iki yumurta, biraz peynir ve biraz domates ile kahvaltısını yapmıştı. Ve günün ilk işi olan araştırmaya koyuldu; o lokanta neredeydi? Eskimiş, ona biraz dar gelen o pantolonunun cebindeki az bir parayla şehir merkezine gitti ve insanlara "Şef Gustavo'nun Meşhur Lezzetleri nerede?" diye sordu. Siyah takım elbiseli, esmer tenli, saçları arkaya doğru taranmış bir beyefendiye rastladı. O beyefendi ise kibar ve gülümseyen bir ifadeyle, "Meydandaki heykelin 150 metre solunda" dedi.
Andre de resmi ve nazik bir ifadeyle, "Teşekkür ederim bayım, yardımcı olduğunuz için" dedi. Beyefendi ise, "Rica ederim" dedi.
Andre, içinde büyük bir umutla tarif edilen yere doğru gitti ve üzerinde "Eleman Aranıyor" yazan "Şef Gustavo'nun Meşhur Lezzetleri" lokantasını görüp içeri girdi. İçeride müşteriler yemeklerini yiyor, bazıları yemeğini bekliyordu; kırmızı beyaz desenli örtülerin olduğu masalarda oturanlar vardı ve bazı müşteriler de ödeme için kasada bekliyordu. Andre o yerin mutfağına doğru yürüdü; kızgın yağların sesi, patateslerin ve etlerin kokusunun yükseldiği o mutfağa emin ve umutlu adımlarla girdi. On iki çalışanın olduğu büyük bir mutfaktı; bazıları doğrama yapıyor, sanki bir senfoni gibi bıçak sesleri çıkarıyordu. Bazıları hazırlıyordu tabakları o maharetli elleriyle, sanki bir sanat icra ediyormuş gibi her şeyi orantılı koyuyordu tabaklara. Bazıları ise sıcak ocakların başında terleyen insanlardı.
Ama Andre'nin dikkatini çeken, tezgahının üzerinde hafif yemek izleri olan, beyaz aşçı elbiseli bir adamın durduğu yerdi: O, Şef Gustavo'ydu. O adam bıçak vuruşlarıyla yeşil sebzeleri doğruyordu; her vuruşta gelen bıçak sesinin tınısı tıpkı klasik bir müziğe benziyordu. Sesler dinince 23 yaşındaki genç, o şefle konuşma ricasında bulundu. Şef elindeki bıçağı bıraktı, sebzeleri tabağa koydu ve, "Buyur genç" dedi.
Andre'nin ilk düşüncesi iş bulmaktı; kendi kendine, "Önce işi öğreneceğim, nasıl yapıldığını, nelere dikkat edeceğimi öğrenmeliyim" diyordu. Kendine güveniyor, başaracağına inanıyordu. "Zararın neresinden dönersek kardır" dedi içinden. Aşçıya sordu: "Çalışan arıyorsunuz, kendimi buna uygun bir aday olarak görüyorum."
Aşçı da yüzündeki yorgun ifadeyle, "Bize iş olarak ne katabilirsin? Hünerlerini göster" dedi.
Ve Andre başladı yerleri, masaları silmeye, garsonluk yapmaya; derhal para kazanmak ve iş öğrenmek için çok çabaladı. En sonda da bulaşıkları yıkadı. Aşçının yüzünde onaylayıcı, memnun bir ifade vardı. Ak saçlarını düzeltip Andre'ye, "Al bakalım genç, bu senin ilk siftahın. Aferin, güzel çalıştın; bu parayı al ve yarın tekrar gel" dedi.
O genç, artık çalışabileceği bir iş ve geleceğe dair bir umut bulmuştu.