Bütün gece Çınar’ın gönderdiği bilgileri inceleyen Ateş, ertesi gün sözleştikleri pansiyona gitti. Kapıyı çaldı. İçeriden hafif telaşlı bir ses yükseldi:
"Kim o?"
"Benim Ateş... Çınar, aç kapıyı."
Çınar kapıyı açtı, yüzünde rahatlamış ama sabırsız bir ifade vardı:
"Abi sen miydin ya? Buyur gel, hoş geldin. Geldiğine göre... O zaman başlıyor muyuz abi?"
"Başlıyoruz kardeşim. Kim var içeride?"
"Benim ekip var abi. Gel tanış, senden bahsettim onlara."
Ateş içeri girdiğinde odada sigara dumanından göz gözü görmez bir hal almıştı.Adeta sis perdesini aralayarak adımlarını ilerletti. İçeride, ortadaki sehpanın üstünde birkaç harita ve ağzına kadar dolu sigara küllüğünden başka bir şey yoktu. Üçlü koltukta tek başına oturan, orta boylu, zayıf bir adam vardı; onun hemen önünde, sehpanın dibine sandalye çekip oturan kilolu ve uzun boylu başka bir adam daha duruyordu.
Önce sandalyedeki adam ayağa kalktı:
"Merhaba, hoş geldin. Ben Şevket."
"Memnun oldum, Ateş ben."
Şevket, Ateş’i süzerek devam etti:
"Çınar senden çok bahsetti, beynimiz yandı kardeş. Gel otur da aydınlat bizi."
O sırada üçlü koltukta oturan zayıf adam da ayağa kalkıp elini uzattı:
"Hoş geldin. Ben Ercan. Sen Şevket’e bakma, önce bir otur, soluklan da şartları konuşalım."
Ateş, elini sıkarken sesindeki o mesafeli ve net tonu bozmadı:
"Konuşulacak bir şart yok. Şartlar basit; herkes ne iş yaparsa yapsın eşit pay alacak. Çıkarılan malzeme satılmadan önce bölüşülecek. İsteyen eritir satar, isteyen tarihi eser fiyatıyla satar, kimse kimseye karışmayacak. İş bitince herkes kendi yoluna."
Ercan’ın yüzünde somurtgan bir ifade belirdi:
"Sen her şeyi düşünmüşsün kardeş. Haritalara baktın mı, üstesinden gelebilecek misin?"
Ateş, sehpanın üstündeki haritalara göz ucuyla tekrar baktı. Birini kaldırıp parmaklarıyla yokladı; ceylan derisinden yapılmış eski bir Ermeni haritasına benziyordu. Haritayı yerine bırakıp sordu:
"Siz bunlarla ilgili ne biliyorsunuz? Bana bildiklerinizi önce bir anlatın."
Çınar hemen lafa girdi:
"Abi, harita Ermeni haritası. Savaştan sonra sürgüne giden Ermeni bir aileye ait olduğunu düşünüyoruz. Ercan Abi bunu Karaman’da bina temeli kazarken tesadüf eseri buldu. Haritaya göre şu an olduğumuz yerlerde bir yerde olduğunu düşünüyoruz. Şu kısımda, iki tepenin arasındaki geçit Cinasın Geçidi olması lazım, tren raylarına yakın... Bak burada ray var. Şu çarpı işareti de geçidin karşısındaki tepenin orta kısmını gösteriyor ama tam noktayı bulamadık."
Ateş, parmaklarıyla haritanın üzerindeki esrarengiz sembolleri okşayarak mırıldandı:
"Bana bir su getirin."
Şevket oturduğu yerden seslendi:
"He ya Çınar, ben de susadım. Bana da su verir misin?"
Çınar mutfağa su getirmeye giderken bir yandan da konuşmaya devam ediyordu:
"Bize kepçe lazım abi. Dinamitlerimiz var, kazma kürekle de gideriz ama kepçe olsa daha iyi olur. Ercan Abi en az sekiz metre diyor. O mesafeyi elle kazmak bir ayımızı alır. Zemin taş olursa daha fena. Elektrikli jeneratör çok ses çıkarır, yakalanırız." Elindeki suyu Ateş’e uzattı: "Var mı tanıdığın bir kepçeci?"
Ateş, Çınar’ın sorusuna cevap vermedi. Haritayı sehpanın üstüne bıraktı ve elindeki suyu haritanın üzerine yavaş yavaş dökerek avucuyla sıvazlamaya başladı.
Ercan bir hışımla oturduğu yerden havaya zıpladı:
"Dur, dur! Ne yapıyorsun? İşaretler silinecek, yapma şunu!"
Ateş, Ercan’ın bu ani çıkışını hiç umursamadan haritayı düzeltmeye devam etti:
"Savaştan sonra Ermeniler sürgüne gönderilirken, eşkiya olaylarına karşı değerli eşyalarını yaşadıkları ve iyi bildikleri bölgelere gömdüler. Olduğumuz yerde, Taşkale civarı ve Ermenek civarında sayıları epey vardı. Bunlar göç ederken tren yolunu kullandılar; kimileri trene bindi, kimileri yayan gitti. Dolayısıyla genellikle gömdükleri malzemeler de ya yaşadıkları evin etrafı ya da yolculukta tehlike görünce apar topar gömdükleri bölgeler, yani tren hatlarının etrafı... Şu ana kadar anlattıklarınıza bakılırsa, haritada sadece tren rayı doğru."
Haritaya iyice yaklaşan Şevket gözlerine inanamadı:
"Ercan Abi baksana şuna! Yeni işaretler çıkmış... Tozdan pislikten görünmüyormuş, ince ince detaylar var burada."
Ercan meraklı ve şaşkın gözlerle ıslak deriye bakmaya başladı:
"Ee... Yani ne diyorsun, nerede malzeme?"
"Dün gece Osmanlı arşivlerini biraz karıştırdım," dedi Ateş, sesine güvenli bir ton katarak. "Ereğli’ye yaklaşırken yokuş yukarı giden tren orada yavaşlıyormuş. Bu da eşkiyaların treni soymak için en çok pusu kurdukları noktaydı. Bundan haberdar olan insanlar, o son çıkışa gelmeden önce eşyalarını gömdüler. Bu hızlı gömme işleminin sırrı, hep kaybolmayacak noktalarda olmasıdır. Dere yatağı, ana kaya, hakim dağ ya da meyve veren ağaç gibi..."
Ateş, parmağını haritanın üzerinde suyla belirginleşen bir noktaya bastırdı:
"Burası toplama kampının olduğu bölge. Tesadüfe bak ki, çarpı işareti de o bölgeye çok yakın olan tepenin çukur kısmını gösteriyor. Yani bize üstünden aşağı doğru inen bir dereye sahip bir tepe gerekiyor. Şu işareti gördünüz mü?"
Çınar, suyun etkisiyle derinin üzerinde beliren işareti dikkatlice inceledi. Bir meyveye benziyordu:
"Kiraza benziyordu... Evet, bu kiraz! Bu ne anlama geliyor Ateş Abi?"
"Ayrancı’nın hakim tepesinin ismi ne Çınar?"
"Yurtluk mu?"
"Hayır, Kiraz Dağı," dedi Ateş. "Yurtluk, Kiraz Dağı’nın uzantısıdır. Tren rayları Kiraz Dağı’nın dibinden geçer, eşkiyalık zamanında orada çok olurdu. Kiraz Dağı’nın üstünde bir kale var. Kalenin dibinden aşağı doğru inen bir dere... İşte bu işaret tam orayı gösteriyor. Derenin kenarında, kalenin alt kısmında, Cumhuriyet’in ilk yıllarında tamamen kapatılmış bir mağara var. Nokta tam olarak orası."
Şevket heyecanla yerinden doğruldu:
"Süper, hadi başlayalım!"
Çınar da aynı heyecanla devam etti:
"İş makinesi ile bir günde hallederiz abi."
Ercan temkinliydi; susup önündeki haritaya bakıyordu. Ateş ise pansiyonun penceresinden Kiraz Dağı’nı gözlemleyerek düşünüyordu. Bir müddet sonra arkasını döndü:
"Öyle kepçeyle elimizi kolumuzu sallayarak iş yapabileceğimiz yer değil orası. Jandarma sürekli devriye geziyor, ilçe içine çok yakın olduğu için polis de kontrol ediyor. Ayrıca yamaçtaki köye çok yakın, insanlar hayvanlarını sürekli otlatıyor. Bu mevsimde gece bile dağda çoban olur."
Ercan hayal kırıklığıyla kaşlarını çattı:
"Ne yapacağız yani, geri mi döneceğiz? Ben orayı bırakmam bu saatten sonra."
"Kapatılan mağaradan giremeyiz ama o mağaranın gizli çıkışını bulursak sadece kapak taşını kaldırır gireriz.Siz burada kalın, ben Kiraz Dağı’nı biraz gezeyim. Birkaç bilgi toplayıp geri döneceğim. Dışarıya çıkıp dikkat çekmeyin, bir şey isterseniz mesaj atın gelirken alırım."
Çınar bu habere sevinmişti."Tamam abi, benim arabayı al. Tabanı yüksek, sıkıntı yaşamazsın. İnşallah olumlu haberlerle geri dönersin."
Ateş nereye gideceğini çok iyi biliyordu. Kiraz Dağı’nın eteğinde yaşayan emekli bir arkeoloji uzmanının yanına gidecekti. Zaman zaman tarihi sohbetler ve bilgi alışverişi yaptığı bu adam ilçeye çok inmez, kimseyle kolay kolay konuşmazdı. Ateş kimsesi olmayan bu yaşlı adama üzülür, oradan her geçtiğinde muhakkak uğrayıp bir eksiği var mı diye sorardı. Etrafı tellerle örülü, bütün ilçeye ve tepeye hakim bir konumda olan evin girişine arabayı bıraktı. Kapıyı çaldı fakat içeriden ses gelmiyordu. Evin etrafını dolandı, kimse yoktu. Tam vazgeçip arabaya yönelmişken arkadan tok bir ses geldi:
"Ateş..."
Ateş arkasını döndü:
"Vahiy Amca, nerelerdesin? Göremedim seni."
Uzamış ve bakımsız sakalı ama bir o kadar heybetli görüntüsü ile Vahiy Amca, elinde tüfeği ve sırtında birkaç keklik ile avdan dönmüştü.Keklikleri göstererek:
"Yemek topladım, akşama keklik var. İşin yoksa kal."
Ateş gülümsedi:
"Keklikler bayağı etliymiş, horoz mu bunlar? Güveçte yaparsan yeriz."
Vahiy, Ateş’i içeri buyur ederek yemek yapmaya koyuldu. Ateş rafların arasında ilgisini çekecek kitapları inceliyordu. Bir süre sonra konuya girdi:
"Vahiy Amca, Ermenilerin buraya gömüp gittiği hazineler hakkında bir fikrin var mı?"
Vahiy bir an duraksayıp Ateş’e baktı:
"Ne yapacaksın hazineyi? Kazandığın sana yetmiyor mu?"
"Bir harita var. Harita şu tepenin ortasındaki kapatılmış mağarayı gösteriyor. Orası neden kapatıldı, bir bilgin var mı?"
"Aslanım, oranın hazinesi şehir efsanesi. O mağarada sadece eşkıyaların cesetleri var. Cumhuriyet ilk kurulduğu dönem eşkıyalar öldürülüp içinde yakıldı, üzerlerine de mağara kapatıldı. Hazine falan yok orada, inanmayın böyle şeylere."
Yemekler yendi, çaylarını yudumlarken Ateş tekrar konuya girdi:
"Yakında o mağaraya gireceğim. İçini merak ediyorsan gelip görebilirsin." Vahiy acı bir tebessümle başını iki yana salladı:
"Çok ceset gördüm yeğenim, yenilerini görmeye merakım yok. Sana bol şans. Yalnız dikkat et; bu dağda saklı bir saray olduğu söyleniyor, girişleri tuzaklarla dolu, aklında olsun."
Ateş memnuniyetle başını salladı:
"Kulağıma küpe ederim. Ben artık gideyim, ilçeden bir şey istiyor musun?"
"Bir isteğim yok, canının sağlığı."
Ateş tam kapıdan çıkarken yaşlı adam seslendi:
"Asıl senin benden bir isteğin var mı?"
Ateş bir an durdu ve arkasını döndü:
"Aslında var..."
Olay günü...
Ateş ve Çınar, bagaja attıkları kazma ve küreklerle Kiraz Dağı’na çıktı. Ercan köyün girişinde beklerken, Şevket dağın ana yola bağlandığı kuzey kısmında nöbetteydi. Ateş birkaç gün dağda gezip girişi çoktan bulmuştu. Ufak tefek dokunuşlarla gevşettiği giriş kapağına son darbeyi vuracaktı; bunun için sisli bir havayı bekliyorlardı ve bekledikleri sis nihayet çökmüştü. Çınar arabayı bir ağacın altına park ederken ateşe dönüp
"Bu nasıl hava fark ettin mi az önce uçurumdan düşecektik abi önümüzü göremiyoruz. Jandarma foto kapanları nereye kurdu ki Emin misin bizi görmeyeceklerini.
Ateş kendinden emin bir şekilde;
"Sisli havada foto kapan ısı ve hareket algılayamaz,kör olur. Bu bizim için bulunmaz nimet hızlı olmamız gerekiyor.
İkili bagajdan malzemeleri alarak giriş kapağına yaklaştı. Dağın zirvesindeki kalenin gizli kaçış tüneliydi burası. Yıllar boyunca dağın içinde var olduğuna inanılan sarayın izini bulmaya çalışan insanlar bu kaçış tünelini arayıp durdular fakat kimsenin aklına derenin şelale oluşturduğu kısım gelmemişti. Ateş,suyun arkasında geçmişte kullanılan bir giriş olduğunu haritadan çözmüştü. Mevsim sonbahar olduğu için kuraklıktan kuruyan dere geçişi kolaylaştırıyordu.
Hızlıca balyoz ve murç yardımı ile horasan harcından yapılmış kapağa son darbeyi vurdular. Kapak açılmıştı, önlerinde karanlık bir tünel vardı. Tünel dar ve emekleyerek ilerlenecek vaziyetteydi. Ateş, Çınar’a eliyle arabayı işaret etti. Çınar anlamıştı; apar topar arabanın arka koltuğunda bağlı duran oğlağı getirdi.
Tünel birkaç metre ileride ikiye ayrılıyordu, doğru yolu bulmaları gerekiyordu. Oğlağı soldaki tünele saldılar. Oğlak ilk başta ürküp gitmedi fakat Çınar ittirerek onu tünele soktu. Hayvan ağır ve ürkek adımlarla ilerleyerek gözden kayboldu. Bir süre sonra küçük çaplı bir deprem hissi ile derinden bir gürültü duyuldu. Tünel çökmüştü; tuzaklı tünel orasıydı. Çınar dehşete düşmüş ve korkmuş bir vaziyette Ateş’e baktı. Ateş ise planının ikinci aşamasına geçmişti bile.
Çantasından iki adet gaz maskesi çıkarıp birini Çınar’a uzattı. Sağdaki tünelden ilerlerken Çınar’ı sıkıca uyarıyordu:
"Bastığım yerlere bas, duvarlara sakın elleme."
Tünel boş, küçük bir odaya açıldı. İçinde ayağa kalkabiliyorlardı. Şaşkın şaşkın etraflarına baktılar; burası bomboştu. Ama nasıl olurdu? Tünele daha önce hiç girilmemişti ve tuzaklar aktifti. Ateş feneriyle duvarları inceledi. Duvarın bir kısmının rengi diğer yerlere göre daha koyuydu. Gülümseyerek mırıldandı:
"Bu oksit..."
Altın benzeri minerallerin ve içerideki cesetlerden çıkan gazın süzüldüğü noktayı koyulaştırdığını çok iyi bilirdi. Eline balyozu alıp duvarı yokladı; içeriden boşluk sesi geliyordu. Gülümseyerek duvara sert balyoz darbeleri indirmeye başladı. Çınar heyecanla Ateş’i izliyordu. Birkaç darbe sonra duvarda bir delik açıldı; arkasında bir tünel daha vardı.
O sırada arkadan boğuk bir ses yankılandı:
"Çınaaarrr..."
Bu Şevket’in sesiydi. Çınar boşluğa doğru seslendi:
"Şevket Abi, sağdaki tüneli kullanarak gelin, bekliyoruz!"
Ateş’in canı buna fena halde sıkılmıştı; onların dışarıda nöbette durması gerekiyordu. Çok geçmeden Ercan ve Şevket, mutluluktan gözleri dönmüş ve ağızları kulaklarında yanlarına gelip ikinci tüneli incelemeye başladılar. Şevket alnından süzülen terleri silerek "şu gerideki dönemeçte az daha mahsur kalıyordum tünelleri bu kadar dar yapmak zorundalar mıydı neyse ki deydi helal olsun size bulmuşsunuz vallahi"
Ateş ikiliye dönerek;"sizin dışarıda beklemeniz gerekiyordu yanıma sizin için gaz maskesi almadım bu yüzden farklı bir yöntem deneyeceğim. biraz geriye çekilin.
Ekip koşulsuz bir şekilde ateşin dediğini yapıyordu. Ateş tişörtünü üzerinden çıkartıp çakmakla yakarak "eğer gaz varsa bu ateşle birlikte yanacaktır böyle bir durumda Ateş dönene kadar bekleyeceğiz." Dedi. ateşi tünelin ileri kısmına doğru fırlattı bir süre izlediler Çınar merakla "abi gaz varsa patlamayalım burada" diye sordu. Ateş; "tünelin ağzını açarak zaten basıncı düşürdük patlamaz ama siz yine de dikkatli olun hem zaten sanırım gaz yok olsaydı şimdiye anlamıştık" Şevket heyecanlı bir şekilde deliği göstererek"az daha genişletelim sığmam ben buradan" dedi.Tünelin ağzını iyice açtıktan sonra hep beraber yeni tünele girip karanlığa doğru ilerlediler.
Ercan sıranın en arkasında ilerliyordu ve birden tünelin sonunda devasa bir oda açıldı. Odaya girdiklerinde Ateş’in uyarı dolu sesini duydu:
"Dikkatli olun, bir tuzak daha olması gerekiyor!"
Sonra Çınar heyecanla konuştu:
"Ne tuzağı abi? Şu hazinelere bak, başardık..."
Ercan onları dinlemiyordu; gözleri sadece parlayan altınlara odaklanmıştı. Sonunda zengin olmuştu ama içini kemiren açgözlülük onu yiyip bitiriyordu. Haritayı o bulmuştu, ödülü neden dörde böleceklerdi? Ateş’i tanımıyordu bile. "Biz bir yıldır bu haritayla uğraşıyoruz, adam geldi bir haftada hazineye ortak oldu," diye geçiriyordu içinden.
Kendi içinde bunları tartışırken beyni ve kibri kontrolü ele aldı. İstemsizce elini beline götürdü, ilerideki tünele doğru hareket eden Ateş’e nişan alıp ateş etti. Çınar "Yapma!" diye bağırdı ama Ercan dinlemedi, bir el daha ateş etti. Bunu yaparken yüzünde boş bir bakış vardı; sanki tetiği çeken başkasıymış gibi donmuş bir vaziyette etrafına bakıyordu. Birkaç saniye sonra kendine geldi. Şoku atlatınca silahı bu kez Çınar’a doğrulttu:
"Malzemeleri toplayın, hızlıca çıkıyoruz buradan! Ölmek isteyen yoksa benim sözümden çıkmayacak."
Çınar ve Şevket, Ateş’in öldüğünü düşünerek korkuyla duraksadılar. Çınar son bir umutla, kısık bir sesle mırıldandı:
"Ateş Abi..."
Karanlıktan hiçbir ses gelmedi. Ateş ölmüştü. Aynı sonun kendi başına gelmemesi için Çınar da çaresizce Ercan’a itaat etti ve malzemeleri hızlıca dışarı çıkarmak için işe koyuldular.
Hazineyi dışarıdaki arabaya yüklediler. Ercan, nefes nefese Şevket’e döndü:
"Lahiti orada bırakamayız. Bunları pansiyona götürelim, yarın büyük bir araç kiralayıp lahiti de alalım."
Şevket korku ve titrek bir şekilde başını salladı; Ercan ne derse koşulsuz yapacak kıvamdaydı. Tam o sırada karanlığı yırtan siren sesleri duyuldu. Jandarma gelmişti. Ekip ne olduğunu anlayamadan, suçluluk psikolojisiyle sağa sola kaçışmaya başladı.
Ercan koşarken öfkeyle Şevket’e bağırdı:
"Bu Ateş, jandarmanın kurduğu fotokapanların siste kör olduğunu söylemedi mi? Nereden çıktı bunlar?"
Şevket telaşla soluyarak cevap verdi:
"Ne bileyim ben! Adamı vurmasaydın sorardık!"
O kargaşanın içinde Çınar ise kaçmak yerine doğruca jandarma araçlarına doğru koşmaya başladı. Ellerini havaya kaldırıp heyecan ve panikle bağırdı:
"Yardım edin, içeride biri var! Bu adam Ateş Abiyi vurdu, belki ölmemiştir, yardım edin!"
Tepenin hakim noktasındaki Vahiy ise elinde dürbün ile olanı biteni izliyordu. Elleri telefona götürdü. Ateş nerede diye sordu. Karşıdaki sesi dinledikten sonra bağırarak hemen ambulans getirin çıkarın hemen onu oradan.Telefonu kapattı.
Bir süre düşündükten sonra uydu telefonu ile bir numara çevirdi telefondaki kişiye;
“Sanırım ekibe 4. Atlıyı buldum” dedi.
Sizce vahiy kim ? atlılarının görevi ne ? Yorum yaparsanız sevinirim.Bir sonraki bölüm Perşembe günü.takipte kalın.